rabatka

PRZEPROWADZKA BLOGA pod inny adres ZAPRASZAM

2010-07-07T21:22:00.003+02:00

Zapraszam na nowy adres:

www.kajecisko.blogspot.com

Kajecisko

pozdrawiam i zachęcam do czytania i komentowania!!!

"PIESKI PANA KIESZONKI" Margaret Wild

2010-07-07T13:48:00.000+02:00

Pan Kieszonka to bardzo miły i spokojny starszy człowiek. A skąd to nazwisko? Ubiera się w wielkie palto z ogromnymi kieszeniami. Troskliwie opiekuje się dwoma uroczymi pieskami: Pickiem i Puckiem. Bardzo ich kocha i wszędzie zabiera. Chodzi z nimi również do sklepu na zakupy, wkładając czworonożnych pupilów właśnie do tych wielkich kieszeni. Nie zauważył jednak, iż zaczęły się pruć, przez co jeden z podopiecznych zgubił się w końcu i nie mógł odnaleźć swojego pana. Jak się ta historia skończyła, doczytacie w książce. Dopowiem tylko, że pieski musiały nieźle się nagłówkować, by dać panu Kieszonce do myślenia. Polecam szczególnie świetne ilustracje Stephena Michaela Kinga. Rysowane niespokojną kreską, wypełnione żywymi kolorami, zdominowały całe, duże strony. Niezwykłe i oryginalne. Niepowtarzalne.

"- Mamo, zobacz! - krzyknęła dziewczynka z wózeczkiem dla lalek. - Ten piesek się zgubił!
- Wiesz co? - powiedziała mama. - Posadzimy go w twoim wózku i spróbujemy odnaleźć jego pana.
Mama i córeczka wsadziły Picka do wózeczka dla lalek i ruszyły przed siebie.
Ale Picek nie chciał być psem z wózeczkiem dla lalek. Był pieskiem kieszonkowym. Należał do pana Kieszonki!
Wyskoczył więc z wózeczka i uciekł co sił w łapach."

www.egmont.pl

"DZIADEK NA HUŚTAWCE" Renata Piątkowska

2010-07-02T15:20:00.000+02:00

W końcu odkryłam książkę typowo nie-cukierkową. Oczywiście jest to lektura dla każdego dziecka, ale według mnie ze wskazaniem, właśnie na paroletniego chłopaka. I tego, który posiada swojego Dziadka i takiego, który go nie ma. Może się wydawać, że seniorzy w rodzinie tylko rozpieszczają i "psują" dzieci. Tak, to prawda i mają do tego pełne prawo. Tak ma być. Ale równie dobrze wychodzi im także wychowywanie wnuków, ale nie jest ono takie metodyczne, książkowe, obowiązkowe czyli rodzicielskie, tylko właśnie spontaniczne, naturalnie łagodne i wesołe. Nie pozbawione odpowiedzialności, ale równocześnie nie męczące i twarde. Za to bardziej pobłażliwe i wyrozumiałe.

Początek książki przypomniał mi tytuł "Czy umiesz gwizdać, Joanno?", która również traktuje o przyszywanym Dziadku i jego przyjaźni z wnukiem. Witek był właśnie tym nieszczęśliwym chłopcem, który nie mógł pochwalić się nikomu swoim Dziadkiem, bo po prostu go nie miał. Smucił go brak tak ważnego w życiu każdego dziecka dorosłego przyjaciela i powiernika. Postanowił go sobie poszukać. I znalazł... za płotem. Spokojny pan Teofil nie sprawiał wrażenia człowieka ciekawego i przebojowego. Przy bliższym poznaniu jednak wiele zyskiwał, co więcej stał się wzorem i autorytetem dla nowego wnuka. Dziadek robił najlepsze na świecie melaśniki (nie mylić z naleśnikami!), potrafił naprawić każdy zegar (nawet ten ze wskazówkami i kukułką!), uwielbiał huśtać się na jabłoni (przecież tak mają wszystkie chłopaki!), nauczył chłopca odganiać zmartwienia (za pomocą chmur!), a nawet rozwiązywać konflikty z kolegami (niekoniecznie używając pieści!). Udowadnia, iż warto mieć marzenia i namawia do wysiłku, by wciąż się uczyć i poznawać świat. Czyż nie taki właśnie powinien być Superdziadek? Witek miał naprawdę wiele szczęścia. Zazdroszczę!

"- Witam mojego małego sąsiada. A kogo mi tu dziś przyprowadziłeś, Marcinku? - spytał, otwierając gościnnie furtkę.
- To Witek - przedstawiłem kolegę i musiałem go aż trzy razy szturchnąć, zanim wyjął pudełko i powiedział:
- Proszę, to dla pana.
- A to ci niespodzianka. Nie pamiętam już, kiedy dostałem jakiś prezent. - Pan Teofil oglądał pudełko ze wszystkich stron.
- Może pan w nim trzymać okulary. Sam je zrobiłem - pochwalił się Witek.
- No pięknie, ale takich ładnych pudełek nie rozdaje się ot tak, bez powodu. - Starszy pan patrzył na nas wyczekująco.
- Eee, no właśnie... - Witek wił się pod tym spojrzeniem, aż w końcu wypalił: - Bo ja chcę, żeby pan był moim dziadkiem.
- Dziadkiem powiadasz - zdumiał się pan Teofil. jego brwi powędrowały tak wysoko, że aż schowały się pod słomkowym kapeluszem, a papugi na kolorowej koszuli wytrzeszczyły oczy i otworzyły dzioby ze zdziwienia.
- Marcin powiedział, że pan się nadaje, a do tego ma pan psa i w ogóle - tłumaczył Witek, a na potwierdzenie jego słów rozległo się donośne szczekanie.
- Warczysław, do nogi! - wydał komendę staruszek.
- Jak on się nazywa? - Witek nie wierzył własnym uszom.
- Warczysław Łobuzkiewicz - wyjaśnił pan Teofil, a widząc nasze miny, dodał: - Uważam, że żaden szanujący się pies nie chciałby nazywać się Pikuś albo Bobik. O wiele lepiej brzmi Warczysław. A Łobuzkiewicz to oczywiście nazwisko."

www.wydawnictwobis.com.pl

"PRZYGODY KROWY BALBINY" Iwona Kocińska

2010-07-01T13:54:00.000+02:00

Czy krowa może być bohaterką książki? Oczywiście i to niezwykłą bohaterką. Balbina to krowa bardzo towarzyska, pomocna i gościnna oraz wbrew obiegowym opiniom - bardzo mądra. A nawet najmądrzejsza w całym gospodarstwie Babci i Dziadka. Ale ta książka opowiada również o innych mieszkańcach. A mianowicie o psie Nestorze, kocie Filipie, kaczkach, kurach, gęsiach. Swoje miejsce znalazły tu również brzoza, jabłoń, grusza, rumianki, koniczyna, siano, pszczoły, zające, myszy, żaby, bociany i zwykłe poziomki. Każdy odgrywa tu pewną rolę i dobrze, bo bez tego, ta opowieść nie byłaby tak ciekawa i dynamiczna.

Fabuła ksiażki nie jest może niczym odkrywczym, ale dla przeciętnego dziecka w dzisiejszych czasach może okazać sie jedynym źródłem wiedzy na temat zwierząt i przyrody. Kto dziś tak naprawdę posiada dziadków mieszkających na wsi, ba, prowadzących prawdziwe gospodarstwo. Niewielu może się tym pochwalić. To ważne dla dzieci, by przebywać w bliskości natury, w końcu jesteśmy jej częścią.

Podobnie jak Dorotka, która od najmłodszych lat poznawała gospodarstwo i życie zwierząt. Na początku wszystko ją dziwiło, zaskakiwało, a nawet straszyło, ale z czasem zrozumiała, że nic złego nie może jej się przydarzyć u Dziadków. Razem z nią czytelnicy zapoznają się z życiem na wsi, pracą na roli, kolejnymi porami roku. Balbina posiadała swoje ulubione drzewo, przy którym spędzała większość czasu, słynęła z "produkcji" rumiankowego mleka. Okazało się, że posiada także zmysł detektywa oraz potrafi bardzo zgrabnie narwać poziomek! Jak to możliwe? Ano poczytajcie, a dowiecie się o wiele więcej. Bo Balbina choć z pozoru to wielki i obojętny na wszystko ssak, udowadnia, jak delikatną, uczuciową i sympatyczną może być przyjaciółką, sąsiadką i koleżanką. Książka to rok z jej życia, kiedy to ciekawie, szybko i przeważnie wesoło biegnie czas. Zdarzało się jej zabłądzić, daleko, hen, aż pod jezioro lub też zniszczyć płot. Ale któż nie wybaczy jej tych psot? Wiosna, lato i jesień to pory roku, gdzie zawsze coś się dzieje, nie ma czasu na nudę i brak zajęcia. Ale zimą... Balbina zawsze bardzo smutno witała tę zimną i smutną porę roku. Kojarzy jej się, zapewne i innym również, z brakiem jedzenia, świeżej trawy, spacerów na łąkę. Tęsknota za słońcem i Dziadkami powodowała zły humor oraz łzy krowy. Ale na przyjaciół mogła liczyć. Bo oni robili wszystko, by umiliś jej ten czas. Byle do pierwszych dni wiosny.

Książka jest pięknie wydana, posiada duże litery, grube kartki, papier kredowy. Dość duże gabaryty mogą zmylić potencjalnego czytelnika, a nawet go zniechęcić do sięgnięcia po książkę. Półsztywne stronice, wielkie, wyraźne ilustarcje na każdej z nich sprawiają, że książka jest obszerna. To akurat wielki atut. Nie ma nic przyjemniejszego dla początkującego małego amatora czytania niż oglądanie kolorowych obrazków, które malowane jakby na płótnie dają złudzenie głębi i wielowymiarowości. A to stwarza wrażenie ruchu i życia bohaterów na papierze. Prosty zaś i zrozumiały tekst nie nuży i nie męczy. Miłej lektury spokojnie wystarczy na kilka dni. Zachęcam do spotkania z Balbiną!

"W tym momencie podszedł do nich Dziadek i zdjął kota z pleców Balbiny.
- Dość zabawy, idź łowić myszy - powiedział do kota i poszedł po rower. Ale kiedy wrócił, kot jakby nigdy nic siedział na grzbiecie krowy. Dziadek znów go zdjął, ale zanim siadł na rower, kot z powrotem wskoczył na plecy Balbiny.
- Co to ma znaczyć? - zapytał Dziadek. I już podchodził do kota po raz kolejny, kiedy zobaczył, że z oczu Balbiny spływa wielka łza. Zatrzymał się. Zamyślił.
- A zresztą, chcesz iść z nami na łąkę, to chodź - machnął ręką i wsiadł z powrotem na rower. - Skoro Balbinie na tym zależy.
I pojechali. Krowa oczywiście szła bardzo wolno, z dumnie uniesioną głową, uważnie rozglądając się na boki."

www.skrzat.com.pl

"TEKLA I PŁACZĄCY BRACISZEK" Krystyna Śmigielska

2010-06-25T11:38:00.001+02:00

Chyba nie jeden z nas, dorosłych, chciałby takiego anioła stróża dla swojego dziecka, jakim była dla Jagódki Tekla. Ta prawdziwie wierna przyjaciółka czuwała nad małą pięciolatką w czasie jej spotkania z nowonarodzonym braciszkiem. Jak się można spodziewać dziewczynka nie była tym zachwycona. Wręcz przeciwnie, początkowo nie znosiła samego chłopczyka, ba, nawet rodziców przestała lubić. A może tylko jej się tak wydawało. Przecież to naprawdę trudne, tak od razu po kilku latach "panowania" w rodzinie jako jedyne i najukochańsze dziecko, oddać tron płaczliwemu, brzydkiemu, a jednak uwielbianemu przez mamę i tatę przybyłemu niewiadomo skąd i po co, niepotrzebnemu rodzeństwu. Co więcej, Jagódce nie są obce nie tylko wrogie uczucia, ale i zachowania. Dlatego wkracza tu Tekla, która ma zadanaie nauczyć starszą siostrę miłości i odpowiedzialności za Kamilka. Powiecie, że to za małe dziecko. Oczywiście, bo tak naprawdę nie chodzi o natychmiastową zmianę dziewczynki, ale stopniowe poznawanie nowych uczuć i zadań w rodzinie. Wiem co piszę, bo sama tego oświadczałam dwa lata temu. No tak, ale ja jestem dorosła i mogłam sobie jakoś z tym poradzić. Gorzej ze starszą córką, bądź co bądź nie przygotowaną na taki wielki przełom w jej czteroletnim życiu. O,j ile bym dała, by mieć wtedy pod ręką taką Teklę. Pewnie wylałybyśmy o wiele mniej łez i byłoby mnie złości. Minęło jednak, co najtrudniejsze i dziś Adam z Olą świetnie się ze sobą bawią i ... kłócą. Bo to, też jest im potrzebne. Ale czy tak naprawdę istniej taka na świecie Tekla? Podpowiadająca co robić, w którą stronę iść, rozumiejąca język niemowlaków, psów i samochodów? Może tak, a może nie. Może to tylko wewnętrzny głos dziecka, dojrzewającej do nowego etapu życia starszej siostry. Może to inna dziewczynka, już po" przejściach noworodzeństwowych", a może sam anioł sróż. Jeśli jesteście tego ciekawi odsyłam do książki. Ja pomimo zakończenia tego gorącego czasu, wzajemnego poznawania się i docierania dzieci, z miłą chęcią przeczytałam lekturkę. Tak z czystej ciekawości. Czy w innych domach jest podobnie i jak można zaradzić problemom z tego tytułu płynącym. Polecam.

Ilustracje Eweliny Kramarz są jak plaster na ranę. Słodkie, lekkie, kojące. Dokładnie takie jakie są potrzebne na bolący problem dzieci. Drugich i kolejnych w rodzinie. Przeżywających ciężkie dni, tygodnia, miesiące po przyjściu na świat nowego rodzeństwa.

"Cała rodzina tłoczyła się w przedpokoju i rozprawiała o Kamilu tak, jakby to był najważniejszy człowiek na Ziemi. Nawet tatuś, jej kochany tatuś, mówił dziwne i niezrozumiałe rzeczy. Przecież od pięciu lat jest już ojcem... Ma przecież ją, Wiktorię, więc po co mu ten mały Kamil? Co z tego, że to chłopak? Nie potrafiła pojąć, dlaczego tatuś jest z niego taki dumny...
Na dziewczynkę nikt nie zwracał uwagi, nikt się z nią nie witał, nikt nie pytał, czy jest zdrowa, i czy przypadkiem nie jest jej smutno. Cichutko wycofała się do swojego pokoju... Zamknęła za sobą drzwi... Położyła się na tapczaniku obok Tekli i zasłoniła uszy rączkami."

www.skrzat.com.pl

"GRZEŚ, TATUŚ I DALEKIE WĘDRÓWKI" Ewa Ostrowska

2010-06-22T14:52:00.000+02:00

Ewa Maria Ostrowska pseudonim: Brunon Zbyszewski, Nancy Lane, (ur. 24 grudnia 1938 roku w Wilejce (obecnie Białoruś) – polska pisarka i dziennikarka. Swoje pierwsze lata spędziła u dziadków – Bronisławy i Witolda Kondrackich, w Landwarowie. Przeżycia związane z tym okresem na zawsze utkwiły w jej pamięci. Tam żołnierz strzelał do niej, do pięcioletniej dziewczynki, tam dowiedziała się, że jej ojciec zginął w Katyniu. Dalsze lata spędziła z dziadkami w Ornecie na Warmii, potem przeniosła się do Łodzi.

Studiowała socjologię na Uniwersytecie Łódzkim pisywała w łódzkiej prasie, a potem wyprowadziła się na wieś, na Mazury, gdzie mieszka do dziś.

Debiutem książkowym był tom reportaży „Tort urodzinowy” z roku 1966, a debiutem powieściowym „Pierwszy dzień tygodnia”, powieść o rodzinie, pokazująca obłudę, hipokryzję i brak porozumienia.

Autorka przede wszystkim powieści obyczajowych; interesuje ją krąg spraw rodzinnych. Wydała również książki dla dzieci i młodzieży, thrillery, kryminał i zbiór opowiadań. Za książkę Co tu słychać za tymi drzwiami otrzymała nagrodę IBBY (1983). Książki wydaje jako Ewa Ostrowska.

To dziwne, ale do tej pory nie czytałam żadnej książki tejże autorki. Tak się jakoś złożyło. Może to i dobrze. Zawsze miałam bardzo idylliczne wyobrażenie rodziny, a zwłaszcza relację między rodzicami. A w tej książce spotykam dość dziwną Mamę i Tatę. Oczywiście w moim pojęciu. Autorka nie boi się przedstawić Mamy w sposób odmienny, przerysowany i kontrowersyjny. Bohaterka jest kobietą zimną, nieczułą, troszczącą się jedynie o ład, porządek i praktyczne wychowanie syna. Nie pozwala na beztroską zabawę kilkuletniego dziecka oraz bezowocne, jej zdanie, wspólne rozmowy i wędrówki z ojcem. Męża również traktuje jak trzecie koło u wozu, powtarzając, iż wciąż błądzi głową w chmurach. Niczemu to nie służy, a tylko szkodzi młodemu umysłowi. Zwłaszcza niepraktyczne, głupie wręcz coroczne prezenty ojca dla syna: globus, mikroskop, lupa, przewodniki i encyklopedie. Matka jest zdania, iż tego co nie widać nie warto poznawać, szkoda tracić na to czas i energię. Chłopaki więc oszukują, a nawet okłamują Mamę, pragnąc mimo wszystko rozwijąc pasję obserwacji przyrody. Zastanawiają się również w jaki sposób można byłoby zmienić Mamę, uwrażliwić ją na piękno świata i odwrócić od tej praktycznej strony życia. Tym bardziej, że jak Tata powtarzał, kiedyś było inaczej. Nie potępiam takiego obrazu, bo sama niestety daję się wciągnąc w ten kierat codzienności, odwracający moją uwagę od tego co najważniejsze. Dzięki tej książce znów mam wielkie postanowienie zmiany. No, choćby próby. Wydawać by się mogło, że taki model rodziny jest nie do pomyślenia w czasach dzisiejszych. To błąd. Coraz częściej jednak spotykam rodziców zajmujących sie wszystkim, tylko nie dziećmi. Dom, praca, brak czasu, sztywne wymogi wychowacze robią z nas robotów, zapatrzonych tylko w jedną stronę. Nie ma mowy o spontaniczności, spóźnieniu czy złamaniu czy nagięciu jakichkolwiek zasad. To smutne, ale prawdziwe. Ta lektura daje jednak nadzieję. Na wspólne i własne, osobiste szczęście. Poznajcie jedną z wielu rodzin, którym udało się pokonać "gorzkie znaki czasu". Zobaczcie jak można poradzić sobie z tym, co dzieci nazywają sztywniactwem i wapniactwem.

Zróbcie to, nim będzie za późno.

"O rany! Tatuś przyniósł na talerzyku wielką porcję sernika! Chichocząc, opowiedział, że mamusia zdążyła zjeść pół czekoladowej babki i przynajmniej ćwierć sernika, a teraz leży na kanapie przed telewizorem i jęczy, że boli ją wątroba!
- Znaczy, tatusiu, że mamusia jest łakomczuchem. Ale ten sernik jest pyszny! Tym razem chyba rozumiem łakomstwo mamusi! Bo tak w ogóle to mamusi to przeważnie nie rozumiem. Co to oznacza, gdy mówi, że ty chodzisz z głową w chmurach?
- Pomyśl - odpowiedział tatuś.
"Pomyśl" należało do ulubionych słów Tatusia.
Grześ wylizał talerzyk z ostatnich okruszków sernika. Marszczył brwi i myślał.
- Nikt nie może chodzić z głową w chmurach, bo nikt nie jest wysoki aż do nieba.
- Każdy może. Nawet ty - oznajmił tatuś i dodał: - Pomyśl.
- To trudne myślenie,
- Wcale nietrudne. Powiedz, Grzesiu, dlaczego na przykład lubisz godzinami siedzieć na kładce nad jeziorem, nic nie robiąc?
- Ależ, tatusiu! - oburzył się Grześ. - Mówisz jak mamusia, kiedy mnie z tej kładki wypędza! Ja tam siedzę i patrzę!"

www.skrzat.com.pl

"O DZIELNYM KRAWCZYKU" Anna Onichimowska

2010-06-17T13:39:00.000+02:00

Adaptacja bajki Ludwiga Bechsteina. To niemiecki pisarz, bibliotekarz i archiwista (1801-1860). Autor oryginalnych wersji bajek: Kopciuszek, Czerwony kapturek, Jaś i Małgosia.

Powiem szczerze, że pierwszy raz natrafiłam na takie ilustracje w książce dla dzieci. A może to nie jest książka dla nich przeznaczona? Choć bajeczka trochę odbiega od klasycznego krawczyka, a raczej szewczyka Dratewki, znanego chyba wszystkim dzieciom, to treść nie jest tak ekscentryczna i "kosmiczna" jak ilustracje. Są piękne, jak obrazy w muzeum, ale jednocześnie bardzo niepokojące. Ni stąd ni zowąd słoń na suficie, głowa w lampie, ryba w klatce, wielkie jak człowiek jabłko, dziwne fryzury, potwory półludzkie - półzwierzęce. Nie miałam nigdy do czynienia z takim rodzajem sztuki malarskiej i pewnie się po prostu nie znam. Mnie zaniepokoiły, jakby to był zły sen.Choć starszą i grożą, to równocześnie kuszą i nęcą. Zachwyca kolorystyka, dokładność i misterna szczegółowość. Fantazja zaś jest najwyższych lotów. Niesamowite wrażenia estetyczne.

Olga Dugina (ur. w Moskwie 1964), Andrej Dugin (ur. w Moskwie 1955). Od 1989 roku mieszkają i pracują w Niemczech. Znani są również z ilustracji do książki Madonny (2004) The Adventures of Abdi - czwartej z serii pięciu bajek dla dzieci tejże artystki.

"Mały krawiec kazał rycerzom czekać na skraju lasu, a sam zagłębił się w gęstwinie. Noie uszedł daleko, kiedy usłyszał niezwykły dźwięk. Ziemia drżała, a z drzew sypały sięszyszki.. Na polanie leżało dwóch olbrzymów i chrapało, aż ptaki ze starchu pochowały sięw dziuplach. "Tu was mam" - pomyślał krawczy. Napełnił kieszenie kamieniami i wspiął się na drzewo. Ukrył się między listowiem, a potem pacnął kamieniem w nos pierwszego olbrzyma. Olbrzym zerwał się i zaczął mocno szarpać swojego brata za ramię.

- Czyś ty zwariował? - krzyczał. - Dlaczego mnie bijesz?

- Coś ci sięprzyśniło... - mruknął sennie drugi olbrzym.

Pac, pac, pac, bombardował krawczyk kamieniami to jeden nos, to drugi. Olbrzymi zezłościli się na siebie nawzajem, zaczęli siękłócić i wymyślać sobie od najgorszych, a w końcu wzięli sięza bary. Ale i tego było im mało. Powyrywali drzewa z korzeniami i zaczęli sięnimi okładać, gdzie popadnie. "Żeby tylko nie wyrwali mojego" - myślał krawczyk, ale do tego nie doszło, bo bracia leżeli już martwi."

Białostockie Zakłady Graficzne, Warszawa 2000
www.egmont.pl

""W SZKLANEJ KULI" Alicja Baluch

2010-06-16T14:46:00.000+02:00

Wyczytanki Alicji Baluch z Baśni braci Grimm

To, najprościej pisząc, zbiorek współczesnych odwołań do dawnych, ale jakże dobrze znanych wszystkim, historyjek i podań. Top nic innego jak przeniesienia świata czarów, magii, zaklęć na grunt dzisiejszego spojrzenia dzieci na wiele spraw w ich otoczeniu. Książeczka stanowi nie jako tłumaczenie "grimmowskich" baśni na język dobrze znany maluchom, przybliża rzeczy nie będące w zasięgu ręki, pomagając zrozumieć i odróżnić dobro od zła. Na pewno nie raz zdarzyło się rodzicom "przenosić" starą, klasyczną bajkę na opowiadanie posługując się znajomymi wyrażeniami i przedmiotami. Tu mamy tego przykłady i czasem warto z tego skorzystać. Pokażemy dzieciom czym jest prawdziwa przyjaźń, miłość, oddanie i poświęcenie. Tego nie da się nauczyć, o tym trzeba rozmawiać i wspólnie doświadczać. W rodzinie. Potem w życiu.

ALICJA BALUCH - kierownik Katedry Literatury dla Dzieci i Młodzieży krakowskiego Uniwersytetu Pedagogicznego. Autorka między innymi książek pod tytułem: "Archetypy literatury dziecięcej", "Pogaduszki do poduszki" (o literaturze dla najmłodszych). Są to rozważania o książkach dla dzieci i młodzieży i o sposobach lektury, które wiodą od zabawy do poważnej rozmowy o literaturze. Liczne zaś wstępy i artykuły dotyczą dziecięcego spojrzenia na świat przez pryzmat literatury. Pisarka przekonuje, iż dawne baśnie, bajeczki są nadal aktualne, a przede wszystkim potrzebne współczesnemu dziecku.

"- Co ci się stało królewno?? Płaczesz tak żałośnie, że kamień by się wzruszył.
Obejrzała się królewna nie wiedząc, skąd pochodzi ten głos i oto ujrzała żabę, która wytknęła z wody, brzydką, płaską głowę.
- Ach, to ty, stara ropucho! - zawołała. - Płaczę, bo złota kula wpadła mi do studni!
- Uspokój się i przestań płakać - odparła żaba - ja ci pomogę. Ale co mi dasz, jeśli ci przyniosę z powrotem twoją zabawkę?
- Wszystko, czego chcesz, kochana żabo...

Zgaduj zgadula, gdzie złota kula... bawiły się dzieci na korytarzu w czasie przerwy. Justyna marzyła o tym, żeby złota kula dostała się w jej ręce. Niestety, nic z tego nie wychodziła. Justyna czekała nadaremnie. Wreszcie poprosiła Żanetkę, którą wszyscy nazywali Żabcią, żeby właśnie jej ofiarowała złotą kulę, jeśli będzie ją posiadać.
- Dam ci za to mój nowy długopis z fontanną.
I stało się tak, jak wymarzyła sobie Justyna. Żabcia włożyła w jej zamknięte dłonie złotą kulę i dzieci musiały odgadnąć, że to ona ją posiada. Justyna była bardzo szczęśliwa . Ale kiedy po skończonej zabawie Żabcia podeszła do koleżanki po obiecany długopis z fontanną, Justyna wzruszyła ramionami i odepchnęła koleżankę od siebie.
- Zwariowałaś żabo? Chyba nie myślisz, że mówiłam poważnie i że naprawdę podarowałabym ci długopis z fontanną za takie głupstwo.
Żabcia spuściła głowę i odeszła."

"DZIEŃ CZEKOLADY" Anna Onichimowska

2010-06-08T19:26:00.004+02:00

Niezwykła książka. Nic dziwnego, że została doceniona i nagrodzona w Konkursie Literackim im. Astrid Lindgren. Bardzo ciepła, pogodna i mądra. Pomimo tego, że nie traktuje wprost o bardzo trudnych i ważnych sprawach, to dotyka tego, czego my dorośli bardzo się boimy. A mianowicie straty osoby bliskiej, pustki i samotności po niej. A tu jeden mały chłopczyk potrafił sobie z tym poradzić. Powiem Wam, że mnie zaskoczył i ujął tym bardzo. Nie zdajemy sobie sprawy jak dzielne i mądre potrafią być kilkulatki. Książka pokazuje i uczy jak cieszyć się z każdego dnia, chwili i wydarzenia. Poszczególne rozdziały odnosząc się do konkretnego stanu rzeczy w życiu bohatera, podają wskazówkę: gdzie i jak iść dalej. Dawid w czasie wielkiego smutku po śmierci siostry zyskuje przyjaciółkę Monikę. Na każdym kroku stara się spełnić jej marzenia o tańcu, nowym domu i dorosłości. Jak na prawdziwego przyjaciela przystało. Zdradza jej nawet tajemnicę kotki Zuzi, którą chłopiec uważa za wcielenie siostry. Dorośli oczywiście tego nie rozumieją. Należy więc o pomoc zwrócić się do Pożeracza Poniedziałków oraz Skoczka Czasu. Oni z pewnością zaradzą kłopotom Moniki z opieką społeczną i spełnią jej wielkie pragnienie bycia dorosłą. Przepiękna opowieść o dojrzewaniu, pierwszej miłości i szczęściu.

Nie sposób oczywiście przejść obojętnie obok cudnie kolorowych i wymownych ilustracji Anny Kaszuby-Dębskiej, dodających odpowiedniego uroku i klimatu książce. Szczerze polecam!

"- Mają mnie zabrać w poniedziałek... - oznajmiła Monika.
Siedzieliśmy w krzakach obok Zuzi. Od kiedy powiedziałem Monice, że to moja siostra, sporo czasu spędziliśmy razem.
- Ciocia powiedziała, że wkrótce przywiezie mnie tu z powrotem, ale na razie nic się nie da zrobić. Poprosiła też, żebym nie wyjeżdżała do babci.
- To może uciekniemy gdzie indziej? - zaproponowałem. Do poniedziałku był prawie tydzień.
Monika zgodziła się od razu. Zuzia chyba też, bo ruszyła za nami. Wziąłem z domu swoją skarbonkę i dwa naleśniki z serem. Mama pieliła akurat ogródek, więc krzyknąłem tylko, że wychodzę z Moniką. Monika wyniosła od siebie globus, żebyśmy się nie zgubili po drodze, spódniczkę hula i kilka jabłek.
- Dokąd się wybieracie? - dogonił nas jeszcze przed furtką głos pani Agnieszki.
- Uciekamy - przyznałem.
- Ale mam nadzieję, że wrócicie na obiad? - spytała.
- Nigdy już nie wrócimy! - zawołała Monika, złapała mnie za rękę i pobiegliśmy."

Świat Książki

"CÓRKA I CÓRUCHNA, TULULU", "SZEWCZYK DRATEWKA I INNE BAŚNIE" Joanna Laskowska

2010-06-07T12:46:00.005+02:00

Świetne nowoczesne wydanie dawnych baśni. Twarde okładki, półsztywne stronice z dużymi kolorowymi ilustracjami, wielka czcionka liter. To szczególnie zachęciło nas do sięgnięcia po nie. Ale Atutem jest również język. Bogaty, prosty, okraszany stylizacją dawnego, wiejskiego. Szybko i sprawnie czyta się i dobrze rozumie tekst. Jest to zasługą autorki pani Joanny Laskowskiej. Napisał ona także "Rozwój aktywności twórczej dzieci w sferze języka". Przytoczę tu opis tej pozycji:

"Treść książki odnosi się do problemu aktywności twórczej dziecka, do jej stymulowania oraz do rozbudzenia dziecięcej inwencji twórczej. Autorka starała się udowodnić, że dziecko w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym potrafi wypowiedzieć się na sposób literacki. Wypowiedzi te formułuje poprzez fraszkę, zagadkę, wierszyki, haiku, wiersze białe, limeryki, wreszcie - prozę. Tematyka dziecięcych utworów bywa najczęściej zasadzona na przeżyciach dziecka związanych z wyobraźnią i zabawą oraz realiami życia.Książka zawiera przykłady wielu utworów literackich napisanych przez dzieci, wśród których Czytelnik znajdzie wiersze, zagadki, przykłady prozy oraz scenariusz do filmu.

Praca adresowana jest do nauczycieli języka polskiego, nauczania początkowego, przedszkola, nauczycieli sztuki oraz wychowawców w świetlicach szkolnych, środowiskowych i profilaktycznych. Z książki skorzystać mogą także rodzice, którzy są pierwszymi i najważniejszymi nauczycielami języka."

Nic dziwnego, że Baśnie docierają do dzieci z taką łatwością. To nie tylko czarodziejska fabuła, ale prosty, jasny i starannie opracowany przekaz sprawił, że każde dziecko odnajdzie to swoje miejsce.

Kilka opowiastek jest znanych, w końcu to klasyka. Naszym ulubionym bohaterem jest Szewczyk Dratewka, ale ja chciałam na chwilkę zatrzymać się przy tytule: "Dom". To raczej nie znana bajeczka o tym jak zwierzęta upatrzyły sobie dzban do zamieszkania. Ale jakie zwierzęta? Takie, co ze sobą nie powinny przebywać, a tu proszę - razem w ciasnym jednym naczyniu. A była to: much, komar, żaba, mysz, zając, lis i wilk. Ale kiedy pojawił się niedźwiedź zrobiło się naprawdę niebezpiecznie. Czy dobrze się ta historia skończyła? Przeczytajcie. Morał, jak z każdej mądrej baśni i tu wypłynie, wszystkim dobrze znany: że najlepiej jest mieszkać we własnym domu.
Tululu zaś to mały bochenek chleba, który uciekł babci z pieca i w świat pognał. Każdy napotkany bohater miał wielką ochotę go zjeść. Udało się to dopiero sprytnej lisicy, która pochlebstwem osiągnęła cel.
Bardzo sugestywne i malownicze opisy, dialogi oraz powtórzenia i odgłosy sprawiają, iż książeczka zachęciła nas do "wystawiania" tych baśni niejako w rzeczywistości. Przeniesienia ich na stół, krzesła, dziecięce lalki i zabawki. To są swego rodzaju gotowe scenariusze na amatorskie teatrzyki. Zachęcam do wspólnej zabawy!

"A Terenia spadała, spadała coraz niżej i niżej. Puk! O żółty piasek uderzyła. Patrzy, a tu przed nią drzwi jak do rodzinnej chaty. Och, jakby to miło siąść na przypiecku. Popchnęła drzwi raz - nie puszczają, drugi raz, coś skrzyp! - skrzypnęło, ale nadal pozostały zamknięte. Zebrała wszystkie siły i rękami jak z waty, bo do wysiłku nie nawykła - popchnęła je. Stanęły otworem, a dziewczyna fik, fik, fik przekoziołkowała z rozmachem przez próg, ale zamiast znaleźć się we własnej izbie, znalazła się wśród zielonych łąk. Ruszyła przed siebie przez piękną krainę i nagle chlup! Wlazła w błoto po kolana.
- A co to za paskudztwo?! - wykrzyknęła. - Cóż to za błocko obrzydliwe.
Nagle coś usłyszała, jakby bulgoczące słowa:
- Plusku plusk, chlupu chlup, nachyl się, Tereniu, tu - nachyliła się dziewczyna z obrzydzeniem, a to woda z zamierającego źródełka szemrała. Tak cicho i niewyraźnie, bo muł i błoto oblepiły je ze wszystkich stron. Ostatkiem sił cienka strużka wypływa ze źródła i błaga dziewczynę szeptem:
- Oczyść mniee, oczyść mniee...
-Co? Ja? A co to ja, prosię, żeby w błocku taplać! No nie! Jestem gospodarską córką, malowaną bryczką do kościoła jeżdżę. A w ogóle , to idę po skarb i nie mam czasu.
- Proszę cię, proszsz... - błagał na próżno źródło.
Ale dziewczyna już nie słuchała, odeszła, nie spojrzawszy nawet za siebie. Obmyła zabłocone nogi w rzece i ruszyła dalej."

www.skrzat.pl

"RWETES W OGRODZIE" Sven Nordqvist

2010-06-05T13:27:00.000+02:00

I tym razem nie zawiódł nas stary Pettson! Śmiechu było co nie miara, jak przy poprzednich jego przygodach zresztą. Choć bohaterom nie było do śmiechu. Próbowali oni jak co roku na wiosnę obsiać grządki warzywami, wkopać ziemniaki, a nawet klopsiki, co było pomysłem szalonego Findusa. Tak,tak, klopsik, bo jak wszystko rośnie i kiełkuje na wiosnę, to czemu nie ulubione potrawy? Przecież samymi jarzynami nie da się żyć! Ale zawsze ktoś lub coś im w tym przeszkadzało. To kury wyjadające larwy, to świnia wykopująca ziemniaki, to krowy biegające po ogródku. Treść wesoła, fabuła przednia, a rysunki wprost rewelacyjne! Ile tam szczegółów, śmiesznych sytuacji i niewiarygodnych wydarzeń. Nie sposób się oderwać. Zawsze coś nowego odnajdziemy.

Pozostałe zwierzęta na równi z gospodarzem i jego kotem również grają pierwszoplanowe role. Kury pijące herbatkę przy stoliczku, śpiące na prawdziwych mini łóżkach, czeszące się przy toaletce, czytające gazety. Urocze, ale głupie i ciekawskie krowy, głodny świniak, ptaki sprzątające swoje domki.

A nasi bohaterowie po raz kolejny musieli stawiać czoła piętrzącym się problemom i ciągłym przeciwnościom losu by zrealizować swój plan. Nie było łatwo, ale upór i anielska cierpliwość starego Pettsona zakończyła wiosenne roboty w polu i ogrodzie ze skutkiem co najmniej zadowalającym. Cieszę się, że odkryliśmy te książki. teraz będziemy polować na najnowszą cześć: "Pettson na biwaku"

"Pettson poszedł do zagrody dla kur i wykopał rowek. Kury zatrzymały się przed ogrodzeniem.

- Nie ma tu ani jednej larwy. Zjadłyśmy wszystkie - powiedział Głuptaska, która była najważniejszą kurą. To ona decydowała o wszystkim.

- Ależ są - odparł Pettson - tutaj jest pełno larw. Wejdźcie, to zobaczycie.

- Jeżeli tu wejdziemy, to ty nas zamkniesz, tak że nie wyjdziemy z powrotem - oświadczyła Głuptaska.

Pettson zamilkł, bo dokładnie tak miał zamiar robić.

- Nieee, nie sądzę...- powiedział trochę niepewnie.

Wtedy Findus krzyknął ze wszystkich sił:

- IDZIE LIS!

I tak oto furkocząc i gdacząc, kury znalazły się za płotem. Pettson szybko wyszedł na zewnątrz, zamykając za sobą ogrodzenie."

Wszystko i wszyscy w tej książce mają swoją historię. Warto to zobaczyć. I pośmiać się do łez.

www.mediarodzina.com.pl

"PIOSENKI DLA PRZEDSZKOLAKA"

2010-06-01T13:13:00.000+02:00

Co by tu przygotować dla świętujących dziś dzieci? No jak to co? Imprezkę! Z muzyką, ciastami i balonami! I nawet aura deszczowa i chłodna zmusza niejako nas wszystkich do pozostania w domu. Ale wcale nie musi być nudno! Raz dwa przystrajamy pokój, w tym najlepsza jest moja mała "projektantka wnętrz" Ola, otwieramy pudło ciastek (akurat w ich zjadaniu przoduje Adaś) i co najważniejsze - nastawiamy MUZYKĘ. Na to też jest sposób. Płyta z dziecięcymi piosenkami do tańca i śpiewania. Dołączona jest do książeczki, w której prócz prostych tekstów Danuty Zawadzkiej i zabawnych ilustracji Agnieszki Kłos, amatorzy instrumentów znajdą rozpisaną na pięcioliniach muzykę. Zanosi się na wspaniała zabawę.

WSZYSTKIM DZIECIOM ŻYCZYMY WSPANIAŁEGO DZIECIŃSTWA!!!

"Kózka Klara, jedząc trawę,

marzy, by iść na zabawę.

A że trawa pachnie rosą,

na zabawę chce iść boso

Chce iść boso, tra la la la

i chce tańczyć: hop sa sa sa!

Chce założyć suknię w groszki

i babciną drogą broszkę.

Chce spiąć grzywkę spinką złotą,

niech się ludzie dziwią: kto to?

Chce iść boso, tra la la la

i chce tańczyć: hop sa sa sa!

Potem wsiądzie do karety,

skinie głową na stangreta.

Konie pomkną w siną dal

i zawiozą ją na bal.

la, la, la, la

i zawiozą ją na bal!"

www.skrzat.pl

"ARYSTOTELES" Dick King-Smith

2010-05-26T14:16:00.001+02:00

Czy wyobrażacie sobie czarownicę bez kota? Oczywiście, że nie! A czy ta sama czarownica powinna być miła, pomocna i kochająca zwierzęta i ludzi? A czemu nie? Taka bowiem jest Belladonna. Może nie tak ładna i młoda sugeruje imię, bo wiekowa już, siwa z długim nosem i sterczącą brodą, ale za to troskliwa i przeurocza. Kiedy zobaczyła maleńkie białe kociątko, niewiele myśląc zabrała je do siebie, choć powinnien to raczej być kruczoczarny stary kocur. Ale w życiu potrzeba czasem zmian. A ile kłopotów i wybryków narobił Arystoteles to tylko ona sama mogła wiedzieć. I nawet jej magia nie potrafiła dodać mu madrości i powagi. Pewnie to i lepiej, bo nic tak nie uczy życia jak własne doświadczenia. Czarownica jednak była bardzo wyrozumiałą kobietą. Wiedziała, że jej ulubieniec ma przed sobą dziewięć żyć, które nasz niesforny i ciekawski świata bohater szybko wykorzysta. Opiekunka byla świadkiem wielu zabawnych, ale rownież niebezpiecznych przygód podopiecznego. Arystoteles poznał więc budowę całego komina wpadając do niego przez dach, smak mleka przewracając na siebie zapełniony nim po brzegi dzbanek. Następnie topił się w lodowatej rzece, a także omal nie wpadł pod pociąg. Miał też niemiłe spotkanie z psem, co najbardziej zapamiętał. Wszystkie te wydarzenia ujmowały kociakowi kolejne życia, czym martwiła się poczciwa czarownica. Ale może w końcu Arystoteles dojrzeje i stanie się prawdziwie poważnym czarodziejskim kotem? Zaglądnjcie do tej uroczej książeczki by się o tym przekonać!

"Arystoteles, wścibski jak wszystkie koty, wsunął łebek do budy i spróbował zobaczyć coś w ciemności. Nareszcie zaspokoił swoją ciekawość. W środku leżał na brzuchu jakiś wielki zwierz, trzymający wielką głową na równie wielkich łapach. To on wydawał te wszystkie niepokojące dźwięki i zapachy.
Tak oto Arystoteles po raz pierwszy w życiu zobaczył psa. Ale skąd mógł wiedzieć, że psy z reguły nie przepadają za kotami.
Sam zapach tego zwierzęcia i dźwięki, jakie z siebie wydawało, podpowiedziały jednak kociakowi, że lepiej będzie trzymać się od niego z daleka. Odstraszały go także białe, ostre kły, które błyskały przy każdym chrapnięciu.
I całe szczęście, bo brytan był nie tylko wielki, ale i groźny, a do jego zadań należało pilnowanie farmy. Na grubej szyi mial nabijaną ćwiekami obrożę, do której przyczepiony był solidny łańcuch, przybity z drugiej strony do budy.
Kociakowi nawet się nie śniło, że ten łańcuch uratuje cztery jego ostatnie życia, których o mało nie stracił za jednym zamachem"

ilustrował Bob Graham
http://www.egmont.pl/

"CZY UMIESZ GWIZDAĆ, JOANNO?" Ulf Stark, Anna Hoglund

2010-05-19T14:39:00.001+02:00

Wiele ostatnio jest na rynku literatury w temacie śmierci. Nie wiem czy to skutek zmiany światopoglądu dorosłych na wychowanie dzieci, czy sprawiło to samo życie , pędzące i wymagające wcześniejszego dojrzewania do tego typu rzeczy. A może po prostu zwykła wewnętrzna potrzeba coraz mądrzejszych i ciekawych świata nowych pokoleń? Cóż, jakie by nie były przesłanki, temat jest arcyważny i podpieranie go takimi książkami jest też niezwykle potrzebne. Większość rodziców niedorastających w takim duchu nie potrafi przygotować swoje pociechy na odejście najbliższej osoby. Przemijanie czy śmierć są dla najmłodszych tak abstrakcyjne, że nawet nie zastanawiają się nad ich pojęciem, a tym bardziej zrozumieniem. Ale, że coraz częściej dotykają nas, samą choćby informacją z mediów, a przez to obecne są w życiu dzieci, nie sposób tego tak po prostu pominąć i zlekceważyć. Główny bohater nie ma dziadka, ale bardzo pragnie go posiadać i robić z nim to się zwykle robi z dziadkami. Znajduje go w domu starców, gdzie każdy pensjonariusz nie marzy o niczym innym jak o tym, by spędzać czas z wnukami. Każdy chyba poczuł czym jest miłość dziadków i zdaje sobie sprawę jak bardzo jest ona inna od rodzicielskiej, a przez to ważna i potrzebna. Nic więc dziwnego, że stary Nils bardzo się cieszył z każdej wizyty Bertila. W miarę, jak się coraz bardziej poznawali, okazało się, że nawet tak wiekowy staruszek potrafi wspinać się na drzewa, a nieśmiały siedmioletni chłopiec może nauczyć się wspaniale gwizdać. Na nic nigdy nie jest za późno. Nawet na pokochanie drugiego człowieka. I poświęcenie mu swojego czasu oraz oddanie siebie.

"Idąc korytarzem, napotkaliśmy pielęgniarkę w białym fartuchu. Spojrzała na brązowy kapelusz staruszka.
- A dokąd to Nils się wybiera? - zapytała.
- Idę na przyjęcie razem z wnukiem i jego najlepszym przyjacielem - uśmiechnął się staruszek. - Bo dzisiaj są moje urodziny.
- Nie wiedziała - zdziwiła się pielęgniarka.
- Bo to tajemnica - odparł Bertil.
Wtedy pielęgniarka poklepała Nilsa po policzku.
- Wszystkiego najlepszego! - powiedziała. - Bawcie się dobrze. I pamiętajcie, że ona ma kiepskie ręce, chłopcy.
- Ma najlepsze serce na świecie - powiedział Bertil."

www.zakamarki.pl

"W ŚWIECIE PSÓW" Anna Horosin

2010-05-18T14:17:00.000+02:00

Opowieści z naklejkami. One są ostatnio w naszym domu wielkim hitem. A jeśli traktują o zwierzętach to już rewelacja. Jakie są rasy, jak się zachowują, jak wyglądają to wszystko jest tak ciekawe, że dzieci nie mogą się wprost oderwać od licznych rysunków i naklejek. Książeczka opowiada również o tresurze oraz pielęgnacji i opiece zwierząt. Czworonożne pupile mają nawet swoje salony piękności oraz wystawy. To się bardzo spodobało córce. Niektóre z nich to prawdziwi detektywi i policjanci, co z kolei przyciągnęło uwagę syna. Musimy jeszcze upolować podobną pozycję o kotach:-))

"Najbardziej znanym psem ratownikiem był bernardyn Barry, który w Alpach uratował życie 40 ludziom. Łajka - kundel - była pierwszym psim kosmonautą, została wystrzelona na orbitę okołoziemską w satelicie Sputnik 2. Lassie to jedna z najsłynniejszych psich bohaterek filmowych, w jej rolę wcielało się wiele psów rasy owczarek szkocki. Fala, terier szkocki, pies prezydenta Stanów Zjednoczonych Franklina Delano Roosevelta, była świadkiem najważniejszych rozmów politycznych, została uwieczniona na pamiątkowym pomniku w Waszyngtonie. Dżok, czarny mieszaniec, który przez cały rok czekał na swojego pana na moście Grunwaldzkim w Krakowie, również doczekał się swojego pomnika."

www.skrzat.pl

"HISTORYJKI O ALICJI" Gianni Rodari

2010-04-30T21:47:00.001+02:00

...która zawsze wpadała w kłopoty". Alicja jest tak malutka, że bardzo łatwo wpada w miejsca, o których sami nie wiedzieliśmy lub dawno zapomnieliśmy. Są też takie, które przez swą prozaicznośc nie zbudzają naszej ciekawości. Ale dla dziecka, zafascynowanego otaczającym światem nie ma nic nudnego czy trudnego. Dziewczynka w swej naturalnej spontaniczności i wrodzonemu zainteresowaniu wszystkim, poznaje kilka na pozór banalnych przedmiotów czy zjawisk. Przez przypadek wpada więc do szuflady z serwetkami i obrusami, do morza i do muszelki spotykając tam delfina. Przeżywa mrożące krew w żyłach przygody na wysokościach lecąc wewnątrz bańki mydlanej. Poznaje także najpiękniejsze bajki wpadając do książki. Zaznajamia sie z trudnymi słowami w kałamarzu pełym atramentu oraz poznaje królową świetlików. Czy to nie są ciekawe i nader pasjonujące miejsca? Jest jeszcze coś co przyciaga uwagę, a mianowicie świetne, jak zawsze zresztą, ilustracje pana Pawła Pawlaka! Szczrze polecam!

Ostatnią przygodę Alicji w torcie dedykuję moim dzieciom, kończącym właśnie teraz 2 i 6 lat. Jestem przekonana, że bardzo chcieliby sami skosztować takiej przygody, bo jedzenie tortu w tradycyjny sposób jest taki ... zwykły. Ale czy napewno? Przekonamy się na weekendzie, kiedy odbędzie się ich wspólna impreza urodzinowa. Znając moje rozrabiaki, spodziewam się niejednej niespodzianki i wybryku z ich strony. Ja mogę tylko życzyć im 100 lat zabawy i uciechy!!! Kocham Was bardzo mocno!!!

"Alicja w torcie
Alicja wpada zawsze i do wszystkiego. Pewnego razu wpadła do tortu. Oto dzień urodzin Alicji - na stole połyskuje tort z siedmioma świeczkami; dookoła stołu siedzą goście, duzi i mali, ale najmniejsza jest Alicja. W pewnej chwili goście zauważyli, że Alicja zniknęła. A przecież nie można się bez niej obyć. Najwyższy czas pokroić tort. I co tu teraz robić? Szukają w łazience, szukają w sypialni, szukają ją na balkonie. Czyżby dla żartów ukryła się pod stołem? Nie. Pod stołem też nie ma Alicji, leży tam tylko pies, czeka niecierpliwie na swoją porcję słodyczy.
- Alicjo!... Alicjo!... - wołają.
Alicja słyszy wołania i chce na nie odpowiedzieć, ale nie może: brnie właśnie przez grząską warstwę bitej śmietany. Jaka biała i pachnąca góra! Oczy Alicji widzą wszystko na biało. Dalej, hen, hen, widzi zbliżający się cień. kiedy trąca go nosem, stwierdza, że to wiśnia w syropie.
Naprzód, wciąż naprzód... Cóż, skoro grzęzną jej stopy. Ciasto biszkoptowe zapada się pod ciężarem Alicji, choć waży ona tyle, że para mrówek, przy niewielkim wysiłku, mogłaby ją zanieść do swojego mrowiska na własnych plecach. Pod ciastem biszkoptpwym wyczuwa coś twardego.
- Czy to już stół? Czy to karton na tacy? - Alicja pochyla się, dotyka palcem, próbuje: to czekolada. Alicja posuwa się do przodu na klęczkach, zatrzymując się co chwila, żeby polizać to tu, to tam. Nagle uderza głową o jakiś kant. - Co to za róg? Przecież w torcie nie ma żadnych ścian, korytarzy ani pokoi! O ile wiem, nikt nigdy nie mieszkał w torcie. Nawet myszy, które wolą drążyć swoje tunele w serze. I to najlepiej w parmezanie najwyższej jakości!
Okazuje się , że to nie kant, tylko czubek. A dokładnie czubek wbitego w tort lichtarzyka w kształcie stokrotki. Po drugiej stronie, w kielichu stokrotki - Alicja wie to doskonale, to tkwi jedna z siedmiu świeczek.
Alicja wspina się dzielnie po lichtarzyku. Wreszcie jej główka wynurza się z lukrowanej powierzchni tortu, w samym środku litery "o" w słowach "Sto lat", wypisanych smużką czekolady.
- Niech żyje! - wykrzykują goście i wzdychają z wielką ulgą.
- Łakomczuch! - dąsa się dziadek.
Ale i on jest szczęśliwy, że Alicji nic złego się nie stało i że będzie mogła teraz zdmuchnąć siedem płomuków na świeczkach.
Wszyscy jedzą tort, tylko Alicja nie chce. Swoją porcję już zjadła."

Gianni Rodari (1920-1980) - włoski autor książek dla dzieci. Publikował również prace teoretyczne na temat literatury dla dzieci oraz ich wychowania. Jest laureatem wielu nagród, w tym tzw. Małego Nobla - Medalu im. H. Ch. Andersena przyznanego przez IBBY w 1970.

http://www.muchomor.pl/

"OPOWIEŚĆ O DRZEWIE FIGOWYM" Anna Kaszuba-Dębska

2010-04-01T14:13:00.002+02:00

...czyli jak nauczyć się cierpliwości. Niesamowicie pięknie i pomysłowo wydana książeczka. Jej największym atutem są przecudnej urody ilustracje pani Anny Kaszuby-Dębskiej. Jej twórczość od pierwszego spojrzenia spodobała nam się niezmiernie. A mnie szczególnie. Obrazy są bardzo kolorowe, soczyste, wyraźne i ciepłe. Tak przyjazne dla oka i miłe dla duszy, że ciężko mi się z nimi rozstać. Prawdziwa esensja błogiego i beztroskiego dzieciństwa. Upokajają i wyciszają. Wzbudzają radość, euforię, dobry nastrój i chęć działania. Widać, że autorce nie brak wyobraźni, fantazji jaką pochwilić mogą się jedynie najmłodsi. Nieograniczona w formie, rozrzutna w kolorze, swobodna w przekazie. To sprawia, że książka żyje i przemawia. A treść jest nie byle jaka. To opowieść o wędrowcu szukającym swego przeznaczenia i celu życia. Kiedy już znajdzie dla siebie miejsce i zajęcie musi wykazać się cierpliwością, by spełnić swoje zadanie. Nie jest to łatwe, bo człowiek nie lubi czekać. Chce mieć wszystko na już i teraz. Ale tak naprawdę tylko to, co dojrzewa wolno i miarowo może dać nam prawdziwe owoce. Wszystko ma swój czas i miejsce. Nie można niczego przyspieszyć, bo wszystko zepsujemy. Należy tylko być spokojnym i ufnym. Dać szansę sobie i innym na rozwój i rozkwit. A nie pożałujemy. Zadowoleni i usatysfakcjonowani, a przede wszystkim szczęśliwi, osiągniemy w życiu wszystko to, co dla nas ważne.

Tego życzę Wam i sobie wraz z nową porą roku - przepiekną wiosną

i radosnymi Świętami Wielkanocnymi!

"Szczęśliwy gospodarz, który nie był już zbłąkanym wędrowcem szukającym przeznaczenia, lecz właścicielem dorodnej winnicy, poznał piękną kobietę o łagodnym sercu. Pokochał ją mocno, a ona jego. Poślubił ją w cieniu figowego drzewa i ofiarował soczystą gałązkę figowca. Szukał na niej owoców, ale i tym razem ich nie znalazł. Pomyślał, że to jeszcze nie pora na figi."

http://www.wydawnictwowam.pl/

"NIC" Maria Marjańska-Czernik

2010-03-18T14:48:00.000+01:00

W dzisiejszych czasach, kiedy tak naprawdę nie ma miejsca na żadne NIC czy żadnego NIKT, ta książka to prawdziwa rewolucja. Bo jak to możliwe by jeszcze COŚ takiego istniało sobie spokojnie, chodziło koło nas, blisko z nami żyło. Każdy przecież dąży do tego by mieć COŚ i być KIMŚ. Odpycha to co nijakie i mierne. Choć może nie zdajemy sobie sprawy czy faktycznie takie jest. Ba, nawet nie wiemy dokładnie co to znaczy. Inaczej się po prostu nie da. W przeciwnym razie człowiek nie istnieje. Jeśli nie ma NIC to, tak naprawdę nic nie znaczy. Mało kto inaczej rozumie współczesny byt. A tu proszę - książka o NICZYM i NIKIM. Oni także istnieją. Nawet nie zdajemy sobie sprawy jak blisko nas. A raczej my obok nich. Bo, czyż nie jest na odwrót? To my, szczerze mówić, każdy z nas, jest NIKIM i ma wielkie NIC. Tylko, że nadaliśmy wiekszości tych spraw i osób odpowiednią range, status, ważność i sens. Dlatego całe życie wartościujemy: co jest CZYMŚ lub KIMŚ. Robimy to jednak z własnej perspektywy, stąd różne osądy i hierarchie. Należałoby choć od czasu do czasu spojrzeć na COŚ oczami innego człowieka, z drugiej strony. Może wtedy mniej byłoby zarozumiałości, zazdrości, pychy i obojętności. Zwykłe NIC i szary NIKT również mogą być ważne i ciekawe. Wystarczy trochę więcej uwagi, spostrzeagwczości i zainteresowania, by odkryć w nich COŚ i KOGOŚ.
Nie jestem wyrocznią w tych sprawach, ale wydaje mi się, iż książka przeznaczona jest dla starszych i bardziej "życiowo" doświadczonych czytelników. Niemniej jednak można podesłać ją młodszym, choćby po to by dać im szansę odczytania treści na swój sposób. Bo to pewne, że każdy znajdzie tu własną interpretację. I to jest najważniejszym przesłaniem tej książki.

"Autobus zatrzymał się przy dworcu kolejowym. Nie namyślając się dlugo, NIC poszło na peron i wsiadło do międzynarodowego ekspresu. Weszło do przedziału i usadowiło się pewnej pani na kapeluszu. Miało stamtąd lepszy widok przez okno. Pani przez całą drogę narzekała:
- Żebyście wiedzieli, ile kłopotów mam na głowie!
A krewni pocieszali ją:
- To NIC, na pewno już niedługo spadni ci to z głowy!
NIC rzeczywiście spadło tej pani z głowy, gdy tylko pociąg zahamował."

http://www.stentor.com.pl/

"JAK ZAKOCHAŁEM KAŚKĘ KWIATEK" Paweł Beręsewicz

2010-03-09T13:32:00.001+01:00

Z wielką, jak zawsze zresztą, przyjemnością czytało mi się tę książkę. Bardzo lubię poczucie humoru i lekkie pióro pana Pawła Beręsewicza. Ciągle szukam jego starszych i nowych książek, bo przy nich nie sposób się nie nudzić. A jest mi to potrzebne. Oderwanie się od często smętnej, szarej codzienności domowych, nudnych obowiązków. To nieprawda, ze książki o nastolatkch są tylko dla nich przeznaczone. Lubię powracać pamięcią do lat szczenięcych, łykać zdrowy optymizm i już lżej się robi na duszy. Choć ma się już dużo, dużo więcej lat. Na pewno podrzucę tego autora moim dzieciom, kiedy dorosną na tyle, by i one mogły docenić świetne pisarstwo Pawła Beręsewicza. Nie inaczej jest i tu w tej książce, gdzie autor ze znaną sobie dozą świetnego żartu sytuacyjnego, ironii (a nawet autoironii) oraz wartką akcją opisuje jakże ważny apekt życia każdego dorastającego ucznia. A mianowicie stan zakochania. Pół biedy kiedy zakocha się dziewczyna. Tyle jest książek na ten temat, sama to przerabiałam. Zresztą można o tym pogadać z przyjaciółkami, ale kiedy spadnie to na płeć przeciwną to dopiero kłopot. No bo skoro Jacek Karaś odkrył u siebie to uczucie względem Kaśki Kwiatek, to teraz trzeba wywołać to samo u drugiej strony. Typowo męskie myślenie. Bohater nie roztrząsa jak dziewczyna swych uczuć, tęsknot, czy łez, ale bierze się za czyn i robi wszystko by rozkochać pannę w sobie. Najpierw zimnym okiem osądza siebie, swój wygląd i wnętrze, krytycznie lustruje także "obiekt" swego zainteresowania, aby być pewnym że się to kalkuluje, po czym wyznacza konkretny cel i środki jakimi będzie się posługiwał. I tak rozpoczyna się niezła zabawa. Tym bardziej, że Jacek po prostu planuje miłość w najdrobniejszych szczegółach. Wysila mózg na precyzyjnie logiczne ułożenie ciągu wydarzeń, mających doprowadzić Kasię prosto w ramiona cichego adoratora. Nie przewidział jednego - tego, że życia, a tym bardziej miłości, nie da się przewidzieć. Stąd pełno komicznych wpadek, zadziwiających niespodzianek, a nawet miłych rozczarowań. Autor - mężczyzna, który mógł wykorzystać także swoje doświadczenia życiowe, by cała historia była bardziej wiarygodna, użyczył z pewnością Jackowi wiele swoich cech (choć może się do tego nie przyznawać). To miało wielkie znaczenie w opisaniu chrakteru i osobowości bohatera. Tak mi się osobiście wydaje. W końcu jestem kobietą, no i myślę też inaczej w sprawach sercowych. Dlatego też uważam, że tym bradziej należy zapoznać sie z tą lekturą i odkryć prawdziwą naturę oraz postawę płci brzydkiej wobec tego typu spraw. Bo każdy, bez wyjątku, zasmakował w szkole, pierwszego rozgrzewającego serce uczucia lub będzie mu to kiedyś w przyszłości dane. Warto wtedy wiedzieć co myśli i ma zamiar zrobić druga strona. To pomaga, choć Kaśka Kwiatek prędzej czy później i tak zakochałaby się w Jacku. Wiem, bo ja kiedyś też była młodą dziewczyną...

"Skoro już się w tej całej Kaśce Kwiatek zakochałem, postanowiłem czegoś się o niej dowiedzieć, żeby mieć pewność, czy przypadkiem nie robię żadnego głupstwa. Zacząłem od dokładnych obserwacji i przez następne tygodnie starałem się wykorzystać każdą okazję na przyjrzenie się Kaśce. Woźny, pan Miecio, przyniósł do klasy nową ławkę i następnego dnia po swoim zabójczym wejściu Kaśka przesiadła się ode mnie na sam przód rzędu przy oknie. Nawet się ucieszyłem; po pierwsze, dlatego że to bardzo ułatwiło zerkanie, a po drugie, dłuższe przebywanie w bezpośredniej bliskości Kaśki Kwiatek było tak stresujące, że zupełnie nie mogłem się skupić. Oczywiście, prowadząc obserwacje, zachowywałem niezbędne środki ostrożności i starałem się równo rozdzielać spojrzenia pomiędzy wszystkie przedmioty i osoby w klasie, tak aby nikt nie mógł powiedzieć, że patrzę na Kaśkę częściej niż na przykład na tył głowy Grześka albo naderwaną klamkę przy oknie. Po paru dniach udało mi się opracować sprytną metodę operacyjną, pozwalającą odrobinę dłużej zatrzymać wzrok na pierwszej ławce pod oknem bez naruszania elementarnych zasad konspiracji. W moim wywiadowczym języku metoda ta nosiłą nazwę "spojrzenia tranzytowego". Zaczynałem od patrzenia dajmy na to na tablicę. Następnie wybierałem taki punkt, żebym, przenosząc na niego wzrok, musiał zaczepić o Kaśkę. Obracając głowę od punktu wyjściowego w stronę punktu docelowego, łapałem obserwowany obiekt (w tym przypadku Kaśkę Kwiatek) kącikiem oka i podczas całego skrętu głowy nie spuszczałem z niego wzroku. Do ostatniej chwili trzymałem się Kaśki przeciwległym kącikiem oka i dopiero wtedy przenosiłem spojrzenie na przedmiot docelowy."

http://www.skrzat.com.pl/

"PODRĘCZNY NIEPORADNIK - MŁOTEK" Wojciech Widłak, Paweł Pawlak

2010-03-03T07:36:00.000+01:00

O tej niepozornej, na pozór, książeczce napisano już chyba wszystko. Nie pozostaje mi nic innego jak tylko podpisać się pod pochlebnymi opiniami nad świetnym wydaniem nieporadnika, dobrym humorem sytuacyjnym oraz wymownymi ilustracjami autorów. Dodam jeszcze jak "Młotek" został przyjęty przez domowników, bo to... dało się odczuć ... fizycznie. A mianowicie, moi mali czytelnicy postanowili doświadczyć "w realu" tego, o czym pisali teoretycznie Profesor Kurzawka i Adiunkt Kwas.

Wykorzystując młotek (oczywiście gumowy!) z osobistego warsztacika młodszego majsterkowicza, pociechy me postanowiły sprawdzić prawdziwość słów obu bohaterów-naukowców. Tak więc, o to co zrobiły (a raczej próbowały): jadły na zmianę nim zupę (wynik: dalsze burczenie w brzuchu i wielkie sprzątanie kuchni), prasowały własne ubrania (wynik: moje poprawki), myły zęby (wynik: kupa śmiechu i wydęte policzki) oraz układały ulubione puzzle (wynik: brak wyniku). Oczywiście wszystko to wywołało niesamowicie śmieszną wspólną zabawę, radości bowiem było co niemiara. I o to chodziło. Nie ma co! Młotek jest nie do pobicia. No chyba, że "Grzebień" - druga część niezwykłego poradnika okaże się bardziej przydatny. Na razie jednak w naszym domu, to właśnie młotek służy - nie służy do czesania włosów. Nawet nie wyobrażacie sobie, jak my wszyscy teraz wyglądamy po poprannej toalecie! I co by nie przedłużać, muszę przyznać, że sprawdza się jako....domowy gilgotek małych niesposłusznych potworków. To moje osobiste odkrycie i maminy sposób na maruderstwo i nudę.

"Gra w szachy - niezależnie od tego, którą figurę zastępuje, młotek ma skłonność do łamania obowiązujących reguł i zbijania wszystkich pozostałych figur, powodując chaos na szachownicy. "

www.czerwonykonik.pl/

"PAN TOTI", "PAN TOTI I ULFOLUDKI" Sorn Gara

2010-03-01T22:07:00.001+01:00

Autorska książeczka pani Joanny Sorn Gara, to dla mnie osobiście - współczesna - choć bardzo złagodzona forma Bromby i spółki. Malutki ludek o dziwnym wyglądzie i bohater niezwykłych przygód zadomowił się u nas na dobre. Toti lubi poziomki, jak moja Ola i lubi książki, jak mój Adam. Nie mogło więc być inaczej. Stał się ich przyjacielem i rozweselaczem na wieczorne (rytualne już) wspólne czytanie i oglądanie w łóżku. W obu opowieściach, oprócz śmiesznych historyjek, dzieci znalazły też miejsce na pisanie i kolorowanie, co nie zdarza się często. Nie pozwalam im bowiem na kreślenie po kartkach. Z tymi lekturkami jest inaczej. Sama autorka daje możliwość współtworzenia z nią. Jest więc labirynt do przejścia, zadanie narysowania siebie samego, znalezienia drogi Pana Totiego do skarbu oraz niejedno ćwiczenie ręki w kolorowaniu czarno-białych ilustracji. Muszę przyznać, że to była niesamowita frajda dla moich maluchów. Każda książeczka posiada rozbudowaną fabułę, osobną przygodę Totiego, pozwalającą przeżywać czytelnikowi zarówno radość jak i smutek. Występują tu bowiem obok dobrych, też złe i niemiłe postaci. Jest nieczuły na krzywdę kotów treser cyrku czy złośliwi bliźniacy.

To wprowadza emocje innego rodzaju, nakłania do oceniania i posumowań oraz próby przewidywania finału. Prosty język i duże litery zachęcają moją sześciolatkę do samodzielnego czytania, a niebanalne obrazy przyciągaja wzrok ciekawskiego dwulatka. Sam początek historyjek rozbudza fantazję, bo nigdy nie wiadomo co akurat dziś wykopie Pan Toti w swojej kopalni. Moim dzieciom szczególnie przypadła do gustu Czarodziejka Torba, z której mały człowieczek wyciągał to, co było w danej chwili potrzebne. "Ale byłoby fajnie jeść lody i słodycze, kiedy tylko się o nich pomyśli" - tak sobie głośno marzył mój starszy łakomczuch.

Ale wszystko ma swój koniec. I historyjka o smutnym Smoku, który nie mógł latać, i zły los kotów-ufoludków. Bo wszystko zawsze kończy się dobrze, ale to musi także zależeć od nas samych. I tego chcę nauczyć moje pociechy. By się nie poddawały, by ciągle próbowały swych sił, by pomagały sobie nawzajem. A wtedy wszystko jest możliwe - realizacja marzeń czy wyznaczony cel. Nie potrzeba do tego żadnych czarów, tylko czułego serca i mądrej głowy.

" - Te ufoludki miały zamki błyskawiczne na brzuszkach.

- Myślisz, że to skafandry kosmiczne? - zapytał Pozytyw.

- Nie, raczej nie. Myślę, że to były zielone kostiumy.

- Czyli, że ufoludki miały na sobie kostiumy ufoludków? Wybacz, ale wydaje się to bez sensu.

- No właśnie. To chyba nie są ufoludki!"

http://www.skrzat.com.pl/

"SEN, KTÓRY ODSZEDŁ" Anna Onichimowska

2010-02-19T15:47:00.000+01:00

Prawdziwie senna książka, o śnie, śniąca... Czytając ją czułam się trochę jak Alicja w Krainie Czarów. Tyle niezwykłych przygód i taka tajemnicza aura. Przeżywałam wraz z Tomkiem jego gonitwę w poszukiwaniu Snu, który odszedł. Chłopiec i jego pluszowy zając Filip nie mogli zasnąć. To znaczy mogli i spali, ale nie przyszedł do nich żaden sen. Postanowili go odszukać. Nie była to prosta sprawa, bo Sen ciągle uciekał, zawsze był przed nimi. Tak im się wowóczas wydawało, dlatego brnęli do przodu, biegnąc czy jadąc pociągiem. Spotkali przy tym gadającego Kota, krzyczącego Policjanta, Sowy z wielkimi żółtymi oczami, przemiłą Babcię, aż w konću Pana w Kapeluszu. Każdy z nowych znajomych wskazywał im drogę do Snu, opowiadając przy tym czym dla niego jest Sen. A każdy ma i powinien mieć inny, nie ma jednego i tego samego Snu. Jeden jest kótki, inny długi, kolorowy lub też czarno-biały. Byleby nie był nudny. Najważniejsze jednak, aby przyszedł. Tych, którzy ciągle się śpieszą i nie myślą nawet o spaniu, Sen nie dogoni. Nigdy nie sprawi im prawdziwego odpoczynku duszy i ciała. A przecież we Śnie wszystko jest możliwe, zdarzyć się może to czego nigdy nie doczekamy w rzeczywistości. To nasze marzenia, pragnienia i skryte myśli, których nie wypowiemy. Wydawać by się mogło, że to najwspanialsza rzecz jaka może nam, ludziom, się przytrafić. Nie potrafimy tego docenić. A powinniśmy się zanurzać w tych nieogarnionych bezkresach wyobraźni, należy to pielęgnować, by nie zwariować żyjąc tylko na jednej płaszczyźnie. Szczęśliwy ten, kto śni, nieważne jakie sny przychodzą, ważne by Sen był i dał wytchnienie. By zawiódł nas tam, gdzie nigdy nie dojdziemy. By dawał nadzieję na lepsze jutro i na inny lepszy byt.

Tomek i Filip znaleźli Sen, w końcu. Wtuleni w siebie, nakryci ciepłą kołderką, marząc o ciasteczku, marchewce, ukołysani miłym głosem Babci. No właśnie bo to chyba najistotniejsze, by ogarnął nas błogi i niezakłócony spokój. Aktóz inny może nam go dać, jak nie kochająca bliska osoba.

Niesamowitą atmosferę wprowadziła do książki ilustratorka. Swoimi ciemnymi, trochę mrocznymi, ale jakże miękkimi i ciepłymi obrazami. Dzieła pani Krystyny Lipka-Sztarbałło są jak sen. Przecież inaczej być nie mogło. Myślę, że jej udało się złapać Sen i zamknąć w tej cudnej książce. Przymglone, konturowe, leciutko rozświetlone migawki wizualizacji wnętrza naszej senności. Delikatne i ulotne, ale bardzo sugestywne i wymowne. Zapadają w pamięć, jak niektóre sny. Których się nie zapomina. Jeśli wogóle do nas przychodzą. Jeśli im na to pozwolimy.

"Była to malutka stacyjka, zupełnie inna od dworca, na którym wsiadaliśmy. Cicha, ciemna, nie było tu ani ludzi - nawet pana dróżnika ani zawiadowcy - ani żadnych pociągów. Tylko drzewo i tablica z napisem: Sen. No i - pod drzewem...

- Widzisz? - szepnął Filip, przytulając się do mnie.

- Tak - odszepnąłem. - To musi być on.

- Skąd wiesz? - spytał zając.

- Zobacz, jaki ma kapelusz... - wyjaśniłem najlepiej jak umiałem.

Pan w Kapeluszu siedziął przy biurku i pisał coś w ogromnej księdze. Nie zwracał na nas żądnej uwagi, chociaż podeszliśmy już całkiem blisko i przyglądaliśmy mu się w milczeniu. Nigdy jeszcze nie widziałem takiego kapelusza. Był czarny i tak olbrzymi, że co chwila zahaczał o najwyższe konary drzewa.

- Zawsze miałem słabość do dużych kapeluszy - odezwał się, nie podnosząc znad księgi głowy. - Uważacie, że mi w nim nie do twarzy?

Nie bardzo wiedziałem, co odpowiedzieć, bo jak do tej pory nie widziałem jeszcze jego twarzy, tylko ten kapelusz. Milczałem więc, czekając, aż na mnie spojrzy. Filip chyba też czekał, bo nic nie mówił, tylko co chwila mnie szturchał."

http://www.ezop.com.pl/

"PADDINGTON I ŚWIĄTECZNA NIESPODZIANKA" Michael Bond

2010-02-10T15:09:00.001+01:00

I w końcu jest! Dopiero teraz udało nam się "dorwać" Paddingtona w bibliotece. Całą zimę była do niego kolejka, a że już po świętach, to chyba trochę stracił na popularności. Podejrzewam jednak, że kto polubił symaptycznego Misia, wróci do tej książeczki nawet wiosną czy latem. Zwłaszcza, że wtedy tęskni się za zimą, Mikołajem i bałwanem. To nasze pierwsze z nim spotkanie, a od razu urzekł i oczarował. Śmieszny, mądry i kochany. Przy tym bardzo oszczędny, żeby nie powiedzieć skąpy, ale to chyba za duże słowo (cehca zauważona po tym, jak bohater, pełen samozaparcia odmawiał sobie bułeczek by uzbierać na wizytę u Mikołaja). U mojej córki zyskał tym sobie szacunek i podziw. Ma to niebagatelne znaczenia dla młodych czytelników, którzy w czasach wszechobecnej konsumpcji nie potrafią lub nie chcą albo nie muszą nawet oszczędzać. Ja byłam wychowywana inaczej i swoje dzieci też namawiam, by "wolne" czy zarobione pieniążki wrzucały do skarbonek. Jak znalazł, potem można je wydać na jakąś małą zachciankę.

Nie dziwiliśmy się więc z niezadowolenia Paddingtona, kiedy wymarzona podróż do warsztatu świętego Mikołaja i Zimowej Krainy Cudów nie spełniła jego oczekwiań. Każdy by się zdenerwował bałaganem, śmieciami, połamanymi reniferami, a przede wszystkim absencją głównego celebryty! Miś nawet sam próbował naprawić latarnię morską, ale .... co z tego wynikło... odsyłam do książki. Śmieszna fabuła i zaskakujący finał gwarantują dobrą zabawę, nie tylko dzieciom.

Poza tym świetne wydanie, bo nam osobiście, bardzo podobają się duże formaty książek, gdzie wielkie ilustracje dają tyle możliwości poznawczych. Póki co, dzieciaki ciągle do niej zaglądają i wspominają swojego Mikołaja, choinkę i zabawy na śniegu.

"Kiedy kierownik zniknął za jednymi drzwiami, Paddington wszedł innymi.
- Chyba udało mi się znaleźć usterkę w tej latarni morskiej, panie Brown - zawołał. - Niedźwiedzie są dobre w naprawianiu różnych rzeczy i...
Ale zanim zdążył skończyć zdanie, w warsztacie świętego Mikołaja rozległ się głośny trzask i wszystkie światła zgasły.
- Gdzie on jest?! - krzyczał kierownik. - Gdzie on jest? Dam mu taki prezent, że popamięta do końca życia!
Pani Bird chwyciła mocniej parasolkę.
- Chdźmy już - powiedziała. - Wydaje mi się, że mamy dość cudów jak na jeden dzień."

www.znak.com.pl

"JAK LOLEK ZOSTAŁ PAPIEŻEM" Mariusz Wollny

2010-02-02T09:28:00.000+01:00

Mogę chyba siebie określić jako należącą do tak zwanego Pokolenia JP2. Określenie to nie jest nazbyt konkretne, ale każdy kto "znał naszego" papieża może i na pewno chce tak siebie nazywać. Ja sama uważam, że znałam Karola Wojtyłę, oczywiście tylko jako słuchacz i pilny, młody wówczas, obserwator. Śledziłam jego kolejne pielgrzymki, z uwagą słuchałam kazań, przeżywałam mocno każde z nim "nieosobiste" (niestety) spotkanie. Nic więc dziwnego, że książkę tę po prostu łyknęłam, przeżywając na nowo emocje związane z przypomnieniem sobie wielkiej postaci Jana Pawła II. Przywołuje ona nie tyle kolejne etapy jego bogatego w wydarzenia życiorysu, ale przybliża nam sylwetkę człowieka bardzo skromnego, mądrego, kochającego ludzi i świat. Niezwykłe ciepło i pogoda ducha głównego bohatera, emanujace z kart tej lektury, kreują go na człowieka nad wyraz życzliwego i przyjacielskiego, jakim niewątpliwie był i z pewnością pozostanie na zawsze w naszych sercach. Bardzo spodobały mi się tytuły poszczególnych rozdziałów, bo choć opisują doniosłe i przełomowe momenty dzieciństwa i dorosłości Karola Wojtyły to wyrażone sa prostymi i zrozumiałymi słowami. A przede wszystkim zapadającymi w pamięć czytelnika, również tego najmłodszego. Teraz już każdy będzie wiedział, że mały Karolek, jak chyba każdy chłopiec, marzył o tym by być pilotem, piłkarzem czy poetą . Dorastający zaś młody mężczyzna nie od razu wiedział co chce w życiu robić. Wahał się pomiędzy aktorstwem i polonistyką. Na pewno nie chciał poświęcić się kapłaństwu, a wręcz się ciągle wzbraniał i uciekał od tego tematu. I to jest, według mnie, najbardziej wartościowe w tej książce. Ukazanie największego z Polaków, najważniejszego człowieka w Watykanie jako zwykłego ucznia, zapracowanego studenta, ciekawskiego turystę, opiekuńczego przewodnika młodzieży, w końcu żarliwego kapłana. Był przecież jednym z nas. A wśród tego wszytkiego obdarzony humorem, inteligencją i intuicją, co przysporzyło mu wiernych "fanów" na zawsze. To niebanalne spojrzenie na Papieża przyciąga zwłaszcza dzieci, które z chęcią dowiedzą się jak dawniej bawili się rówieśnicy, jak się uczyli, co czuli. Ale przede wszystkim zrozumieją, że warto mieć marzenia, doświadczać życia i nie poddawać się. Kto wie co jest pisane naszym maluchom w przyszłości. Być może nie osiągną zamierzonego celu, podobnie jak nasz marzyciel-Karolek, ale wiedza i umiejętności zdobyte "w drodze" z pewnością będą pomocne w wypełnianiu prawdziwego posłannictwa. Nie ważne czy będzie to misja bycia aktorem, bramkarzem, malarzem czy lekarzem. Istotne jest to to wypełnić ją dobrze i uczciwie. Chyba najbardziej wymownym przykładem będzie właśnie bohater tej książeczki... Warto ciągle to powtarzać i podkreślać.

"Lolek jest świetnie przygotowany do każdej lekcji.To prawdziwy prymus, choć nie jest kujonem.Po prostu jest bardzo pracowity, i uwielbia czytać, nawet zbyt poważne jak na swój wiek książki, które jego kolegów "znudziłyby już po kilku stronach". Nic dziwnego, że świadectwa ma takie nudne - z góry na dół "bardzo dobrze", a z religii i polskiego - ocenę "bardzo dobrą ze szczególnym zamiłowaniem". Koleżanki spoglądają na niego z podziwem, bo ponoć pisze poematy, wiersze, a nawet sztuki! Jak prawdziwy poeta! No i gra w teatrze, i to jak! A przy tym jest wysoki, postawy i ma piękny glos. Szkoda tylko, że choć taki miły dla każdej z nich, to wciąż zamyślony, czasem jakby nieobecny, z głową w chmurach. I to mimo iż od dawna nie pragnie zostać lotnikiem; na szczęście (dla dziewcząt) księdzem też nie..."

http://www.skrzat.pl/

"KRAKÓW i okolice", "ZAKOPANE i okolice" Ewa Stadtmuller, Anna Chachulska

2010-01-13T14:17:00.000+01:00

Mam przed sobą dwa niezwykłe dla mnie książkowe skarby, które stawiam na honorowym miejscu. Nie mówię tu tylko o regale w pokoju, bowiem te cuda rozgościły się także na dobre w mym sercu, skąd nie dam im zejść na dalszy plan jeszcze długo. Być może pozostaną tam na zawsze. Tak jak od zawsze kochałam te dwa magiczne miasta. Muszę przyznać, że sama nie wiem dlaczego darzę je tak silnym i specyficznym uczuciem, ale jest mi z tym dobrze, choć tęsknota za nimi niekiedy jest ogromna. Sięgam wówczas po mapy, przewodniki, zdjęcia i książki traktujące o Zakopanym i Krakowie. Dobrze,że teraz mam te dwie niebanalne lektury. Nie są one takie zwyczajne jakby się wydawało. To w jaki sposób opisują góry i stolicę polskiej kultury nie przypomina standartowych, suchych informacji i faktów. Nie da się bowiem piękna i prawdziwej miłości do Tatr czy Wawelu zamknąć w sztywnych ramach, tabelach, liczbach, statystykach czy spisach nazwisk i ulic. Najprawdziwszy skrzat wiedzie nas, podczas kolejnych specerów, urokliwymi uliczkami, wybrukowanymi kocimi łbami, przewodzi po nieznanych skwerach, nosiąc słowami legend i tajemnicami przez bramy, kościoły i pomniki znanych lub nieznanych jeszcze osobistości. W Tatrach wiedzie szlakami zapierającymi czystym powietrzem dech w piersi, malowniczymi dolinami, kotlinami, by pomóc w dotarciu na szczyty. Tam zaś upaja nas widokiem z wysokości, rozkochując w przepięknym krajobrazie. Wrażenia są nie do opisania. Kto raz zazna tych emocji chce znów powrócić. Jestem tego żywym przykładem. Jednym zdaniem - książki tętnią życie, przyciągają ciekawym słowem oraz zachwycają szatą graficzną. A najważniejsze, że zachęcają do osobistych wędrówek. Aż chcę się wszystko rzucić w jednej chwili i wyruszyć czym prędzej, by samemu poznać i doświadczyć historii oraz wspołczesności tych miejsc. Spotkać kobiecego ducha na niepołomickim zamku, dowiedzieć się komu Jezus na obrazie w kościele św. Salwatora zrzuca z nóg złote tzrewiki. Porozmawiać z Władysławem Jagiełło o Krzyżakach oraz taternikiem - narciarzem, Bronisławem Czechem o jego przygodach. Spotkać Maćka Galicę zwanego Zwyrtała, co u samego Pana Boga grał na skrzypcach i posłuchać najsłynniejszego muzyka Bartusia Obrochty. Ponadto zasmakować zakopiańskiej sztuki, nie tylko kulinarnej, ale również malunku na szkle, rzeżby i kucia żelaza. Opisane spotkania i wielce zajmujące spacery, zachwyciły nie tylko dzieci. Ale i dorosłego również, a może przede wszystkim. Sprawdziłam na własnych pociechach i nas samych! Jest tyle niewiadomych, tak wiele jeszcze do odkrycia. W końcu całe życie człowiek sie uczy i poznaje świat. A ten wokół nas jest najwspanialszy. Spróbujmy się o tym przekonać.Chciałam jeszcze skierować Waszą , moi Drodzy Goście, uwagę na autorki tych książek. Z panią Ewą Stadmuller można spotkać się na jej stronie internetowej. To bardzo sympatyczna i niezwykle "płodna literacko" przyjaciółka dzieci i młodzieży. Tworzy dla nich i dzięki nim. Zobaczcie sami : ewabaj.strefa.pl. Pani Anna Chcachulska, zaś to równie kompetentna w swej dziedzinie druga twórczyni, a mianowicie kierownik Działu Oświaty Zamku Królewskiego na Wawelu. Nic dodać nic ująć.
Nie sposób wszystkiego zmieścić w tym opisie, zresztą nie potrafiłabym i nawet się nie staram. Chciałam tylko, tym bardzo nieudolnym, ale szczerym i gorącym przekazem, zatlić małą iskierkę ciekawości i sympatii do miast tak drogich mojej skromnej osobie. Powiedzieć : "Polecam" to za mało. Ale nie potrafię inaczej.

"Jakby nie patrzeć- głowa głowie nierówna. I żeby nakrycie siedziało na niej jak trzeba, musi być dopasowane. Kapelusz powstaje z jednego, pracowicie uformowanego, kawałka materiału - w tym przypadku filcu. Musi być tak twardy, aby przy żadnej pogodzie nie tracił fasonu. Jego ozdobą są umieszczone wokół ronda muszelki i oczywiście pióro. Zawsze ciekawiło mnie, dlaczego górale żyjący tak daleko od morza wymyślili sobie, żeby dekorować kapelusz muszelkami. Spytałem o to zananą w Zakopanem specjalistkę od stroju góralskiego - panią Stanisławę Łukaszczyk i wiecie, czego się dowiedziałem? Wyobraźcie sobie, że przed wiekami muszelki były jak monety - można było nimi płacić! Mieszkańcy Podhala przywozili je znad Morza Czarnego, a liczba muszelek na kapeluszu świadczyła o zamożności właściciela.. Nie jest to bynajmniej jedyna rzecz, jakiej można się było dowiedzieć o góralu, patrząc na jego nakrycie głowy. Następne źródło informacji dla wtajemniczonych to pióro - jeśli zwykłe indycze - to znaczy, że właściciel kapelusza dalej niż do kurnika nie podróżował, jeśli piękne orle z kitą i srebrną okuwką - to zupenie inna rozmowa. Wiadomo, że z piórem u kapelusza chodzili kawalerowie, ale każda panna na wydaniu patrzyła pilnie po której stronie ono jest - jeśli po prawej - mozna przyjrzeć się chłopakowi bliżej, jeśli po lewej, "baciarskiej", lepiej od razu dać sobie spokój, bo to znak, że ma się przed sobą lekkoducha, któremu ożenek jeszcze nie w głowie."

"Wspaniały to był profesor -
wielkie serce, mądra glowa.
Dziś patronem jest studentów
(i to nie tylko z Krakowa).

Jan Kanty, bo nim mowa, był jednym z najlepiej wykształconych ludzi swej epoki. Przez 55 lat wykładał na Akademii Krakowskiej. W pamięci potomnych zapisał się jako człowiek pracowity jak mrówka i dobry jak anioł. Kochali go studenci, których nieraz wspomagał groszem i dobrym słowem, szanowali profesorowie za ogromną wiedzę i jeszcze większą skromność, kłaniali się nisko krakowscy biedacy, o których nigdy nie zapominał. Na obrazach przedstawiany jest zazwyczaj z rozbitym dzbanem. Dlaczego? Ano posluchajcie...
Niebo zaczynało już jaśniej na wschodzi, gdzy ksiądz profesor zdmuchnął kaganek. Wieczorem siadł do przepisywania uczonych pism, ale nie mógł dokończyć pracy, bo co rusz ktoś pukał do drzwi. A to młody bakałarz - dawny jego uczeń wybrał się w odwiedziny, a to strażnicy miejscy, srodze zmarznięci, zobaczywszy światło w oknie, weszli, żeby się trochę ogrzać... A tu rękopis ledwie rozpoczęty na stole leży, pióro zaostrzone, kałamarz napełniony... Pora, nie pora - pracę skończyć trzeba.
Nad ranem ksiądz Jan wyprostował zgarbione plecy. Oczy piekły go nieznośnie, za to cztery spore arkusze zapełnione drobnym, czytelnym pismem można było zabrać na uczelnię. Pewnie znowu pożyczą je żacy, aby notatki porobić. Kto wie, czy oddadzą... "Nie szkoda się tak męczyć?" - pytają czasem koledzy wykładowcy. "Nie lepiej skrybę zatrudnić, a spisane teksty w szafie pod kluczem trzymać? Czy to te basałyki docenią? Ślęczeć będą nad pożyczonymi od księdza pismami, z rąk do rąk będą je sobie przekazywać, a nie daj Bóg rozedrze który cenny rękopis albo polami, a ksiądz profesor znów będzie nad nowymi kopiami po nocach siedział!" "Po to właśnie jestem" - odpowie im jak zwykle, a oni pokiwają głowami, myśląc sobie w duchu: "Tego to już nikt nie zmieni".
Ksiądz Jan w pospiechu narzuca płaszcz. O szóstej odmawia mszę w kościele św. Anny - musi wyjść z domu, zanim odezwą się dzwony.
Po oblodzonym bruku krakowskiej uliczki hula wiatr. Kto nie musi, nie wychyla nosa. Wtem gdzieś z oddali słychać kroki, a raczej drobne kroczki. To dziewczyna opatulona wełnianą chustą. Widać, że i jej śpieszno, bo prawie biegnie, stukając drewniakami. Oj, poślizgnęła się na oblodzonej drodze i leży! Chyba się potłukła. Gorące łzy kapią na połatany fartuszek i białą kałużę mleka. Zgrabiałe z zimna ręce niezdarnie zgarniają potłuczone skorupy rozbitego dzbanka. Co powie gospodyni? A jeśli zwolni ze służby? Mała wychudzona postać aż się kuli, przygnieciona nieszczęściem.
Siwy ksiądz w czarnym płaszczu przyklęka obok. Jest zakłopotany. Z jakąż radością oddałby temu dziecku ostatni grosz... Niestety obie kieszenie są puste... "Panie Boże - modli się w duchu - ja wiem, że to tylko rozlane mleko...".
Zapłakana dziewczynka wyciera rękawem oczy, chce wstać. Nagle...to chyba jakieś czary! Obok niej stoi na ulicy dzbanek z mlekiem. Caluśki! Nawet nie ubity! "Idź już - słyszy - i uważaj na siebie". Czyżby śniła? Nie, wyraźnie słyszy dzwony na pierwszą mszę. Uszczęśliwiona, ściska odzyskany dzbanek. Tylko czemu ten ksiądz tak szybko odszedł? Może śpieszył się do swoich obowiązków? A może nie chiał, aby ktokolwiek zobaczył, że uczynił cud?"

http://www.skrzat.pl/

"MAŁA WIEDŹMA JAGODZIA I PAJĄCZEK" Agata Półtorak

2010-01-06T09:22:00.000+01:00

Kto w dzisiejszych czasach boi się czarownic, wiedźm i złych wróżek? Nawet dzieci wiedzą, że one nie istnieją.Teraz czary już nie mają takiego popytu jak kiedyś. Od najmłodszych lat nasze pociechy mają komputer, nowoczesne bajki i filmy, co spycha na plan drugi
dziecięca naiwość w zjawiska niewytłumaczalne. A szkoda, bo dzięki nim mogłoby być tyle magii wokół nas. Dobrze, że choć ta książeczka jest tego zaprzeczeniem. Coś jednak "nieziemskiego" można małym mądralińskim przemycić do ich ścisłych umysłów. Bohaterka bowiem to młoda wiedźma Jagodzia ucząca się dopiero trudnej sztuki bycia czarownicą. Nic dziwnego więc, że dziewczynka nieraz popełnia błędy, z czego wynikają śmieszne historie. A że jest ich całe mnóstwo więc i książeczek jest więcej, ba, cała seria poświęcona tej sympatycznej czarownicy. Z dzisiejszej przygody płynie nauka, by uważać z "przedobrzaniem", by nie starać się za bardzo jeśli miałoby to przynieść więcej szkód niż korzyści. Ale o tym trzeba się samemu przekonać, na własnej skórze. I to dosłownie....

"Baba była opiekunką Jagodzi i najlepszą wiedźmą w okolicy.Wszyscy ją szanowali, a niektórzy nawet trochę się jej obawiali. Jagodzia na własne uszy słyszała, jak sąsiadki opowiadały o złodziejaszku Stefanku, którego Baba podobno zamieniła w srokę. Od tamtej pory słuch po Stefanku zaginął...chociaż nie wiadomo ile w tym prawdy.

Dziewczyna marzyła, by w przyszłości znać tyle magicznych sztuk i zaklęć, ile zna ich Baba. Jednak Baba była bardzo ostrożna w przekazywaniu wiedzy.

- Najpierw musisz nauczyć się innych rzeczy, moja droga. Porozkładaj te zioła do suszenia, a przy okazji przypomnisz sobie ich nazwy.

- Powiedz mi, Babo, czy istnieje zaklęcie, które może sprawić, że Kleoś stanie się trochę bardziej okazały?- zagadnęłaJagodzia, układając w pęczki ziele dziurawca i macierzanki.

- Może tak, a może nie - mruknęła niechętnie wiedźma - Nie należy używać czarów z byle powodu, moja mała.

Dziewczynka spuściła nosek. Była pewna, że w Magicznej Księdze Baby jest takie zaklęcie. Gdyby je tak znaleźć..."

http://www.zielonasowa.pl/

"ODJAZDOWY ZWIERZYNIEC" Wiesław Drabik

2009-12-29T22:21:00.004+01:00

Cztery bajeczki, z tego najlepsze o przygodach w zoo i cyrku. Dzieci przekrzykiwały się w nazywaniu zwierząt. Nie były ani w zoo, ani w cyrku więc to nowość dla nich i super zabawa była. A ile śmiechu było z taty, któremu przytrafiały się same niespodziewane przygody. Fajnie mieć takiego kompana zabaw, który jak dziecko potrafi się poskakać, wygłupić się czy śmiać z samego siebie. Ale jak mogłoby być inaczej skoro rodzic ten z zawodu jest....
Doczytajcie sami. Wesołe, proste i wpadające w ucho wierszyki. Dzieciom się spodobają, a i rodzice może troszkę też zdystansują się do siebie i świata. To na pewno spodoba się dzieciom.

" Później wystąpiły foki.
Można było zrywać boki,
gdy bawiły się piłeczką.
Tato cieszył się jak dziecko,
a po skokach z trampoliny
suszył spodnie dwie godziny,
bo sam też chciał łapać śledzie.
Po co? Był już po obiedzie."

http://www.skrzat.com.pl/

"CZAROWNICA CZESIA" Korky Paul, Valerie Thomas

2009-12-21T15:05:00.000+01:00

Sam tytuł tej książki wzbudził śmiech córki, nie mówiąc już o samej treści. Pokładaliśmy się ze śmiechu czytając o przygodach Czarownicy Czesi i jej kota Czarofona. Jest to niewątpliwie lektura przede wszystkim obrazkowa, ale rysunki są tutaj tak świetne, że czyta się ją ogladając. Są bardzo szczegółowe i drobiazgowe, na równi z teksem opowiadające historyjkę. Tytułowa Czesia to typowa czarownica: chuda, wysoka, z nieuczesanymi włosami i wielkim nosem. Posiada długaśne, koślawe palce i krzywe nogi, ale wcale nie jest okropna, wręcz przeciwnie -śmieszna i groteskowa. No i potrafi czarować. Ale ta jej magia wcale nie przynosi dobrych rezulatów. Bo choć potrafi zmienić kolor sierści swego kota to i tak ciągle się o niego potyka, i w domu i na dworze. Spytacie dlaczego? Nie chcę chcę oczywiście niczego zdradzać, bo nie będzie frajdy z czytania i oglądania. Powiem tylko tyle, że Czesia w końcu zrozumie, że to nie jej czworonożny ulubieniec stanowił problem, a ogromny dom i przywiązanie sympatycznej bohaterki do jednego koloru. Dorosłemu uświadomi częsty bezsens kurczowego trzymania się swoich zasad i krótkowzrocznego myślenia. Naprawdę warto poznać tę czarownicę. Gwarantuję dobrą zabawę i śmiech. Rozpędzi smutki i kłopoty długich, nudnych wieczorów zimowych. Szczerze polecam!

"Kiedy Czarofon siedział na fotelu z otwartymi oczami, Czesia widziała, gdzie jest. W każdym razie widziała jego oczy. Kiedy jednak Czarofon zamykał oczy i zasypiał, przestawała go widzieć. I dlatego ciągle na nim siadała. Gdy Czarofon siedział na dywaniei rozglądał się dookoła, Czesia też widziała, gdzie jest. Natomiast gdy zwijał się w kłębuszek, by zasnąć, przestawała go widzieć. Dlatego ciągle się o niego potykała."

www. publicat.pl

WYNIKI konkursu świątecznego!

2009-12-20T18:43:00.000+01:00

Przedstawiam 3 szczęśliwców wylosowanych ręką córci:

- Maniaczytania
- Magda Ko.
- jxk

Gratulacje!!!
Proszę o adresy do wysyłki książek i nr telefonów na adres:
mmamma@gazeta.pl

Dziękuję wszystkim za udział i miłe słowa.
Do następnego spotkania!
Przy okazji życzę Wesołych Świąt i szczęśliwego Nowego Roku!

pozdrawiam
iwona

KONKURS ŚWIĄTECZNY - Do wygrania książki!

2009-12-15T16:15:00.002+01:00

Święta tuż...tuż...

Nie macie pomysłu na prezent gwiazdkowy, a może po prostu chcecie przypomnieć sobie piękną "Opowieść wigilijną"? Tak czy siak, do wygrania są 3 egzemplarze tej książki. Kto ma więc ochotę się troszkę pobawić, a przy okazji zdobyć świetną lekturę na ten magiczny czas świąteczny - ZAPRASZAM.

Wystarczy napisać, w jakim mieście toczy się akcja powieści?

Odpowiedzi przesyłajcie na do niedzieli do godziny 18 na adres mmamma@gazeta.pl

Moja sierotka Ola wylosuje 3 szczęśliwców w niedzielę wieczorem, a więc do dzieła i powodzenia!

"OPOWIEŚĆ WIGILIJNA"

Karol Dickens

Tłumaczenie: Magdalena Machay

Opracowanie: Agnieszka Sabak

Ilustracje: Alicja Rybicka

http://www.skrzat.com.pl/

KRÓLEWNA" Roksana Jędrzejewska- Wróbel

2009-12-13T19:35:00.002+01:00

Książkę tę córka wygrała w konkursie na koronę królewny. Ola ma bardzo bujną wyobraźnię, do tego wielką chęć bycia królewską pannicą. Stąd jej codzienne przebieranki, potrafi również stworzyć strój z niczego. Tym razem korona była z liści jesiennych. Orginalna i piękna! Córka bardzo się ucieszyła z wyników, bo książki kocha ponad wszystko, a więc radości nie było końca! Dostarczenie jej do nas zbiegło się z utratą przez moją córkę pierwszego zęba. Nie muszę chyba mówić, że to nie lada wydarzenie w życiu 5 latka. "Królewna" zatem odegrała znaczącą rolę w przejściu córki z "okresu mleczakowego do stałego". Na pewno Ola zapamięta sobie to na całe życie. Cieszę się, że ten fakt kojarzyć będzie właśnie z tą śliczną i mądrą książeczką. Muszę przyznać, że moja dziewczynka ma coś w sobie z tytułowej bohaterki i pewnie dlatego tak łatwo się z nią utożsamiła i polubiła. Abstrahując od tego, że własnie przeżywa okres bycia prawdziwą księżniczką. Nie posiada może wszystkich czy najpiękniejszych zabawek świata, ale sporo ich zalega na półkach. Głównie są to podarunki od rozpieszczających ją dziadków. Ma również młodszego brata, ale że jest to chłopak, a w dodatku ma niecałe 2 lata, to nie zawsze zabawa jest taka o jakiej marzy Ola. Tym bardziej więc chętnie słuchała o problemie Królewny. Obie dziewczynki często nie miały bowiem towarzysza zabaw i czuły się samotne. Dopiero miłe spotkania na podwórku ze zwykłymi dziećmi, proste z nimi zabawy i dużo spontanicznego śmiechu zmieniają Królewnę nie do poznania. Pomimo wcześniejszej niechęci, a nawet zazdrości wszystkie dzieci zrozumiały, że drogie zabawki to nie wszystko, a domowa pomoc rodzicom w ich obowiązkach jest potrzebna i wartościowa. Nawet nie musiałam specjalnie prosić córeczki o posprzątanie pokoju po przekształceniu go w piaskownicę. Ola nazywa siebie teraz Prawdziwe Grzeczną Królewną, z czym się w pełni zgadzam. Choć pewnie nie będzie to trwało wiecznie to jednak dumna jestem z mojej dorastającej córki, która również doceniła zabawy z młodszym Adasiem. To wszystkim wyszło na korzyść. Jednym słowem - świetna lekturka nie tylko dla dziewczynek, bo przecież nie brakuje też chłopców - książąt, których rodzice ciągle pracują i zapominają o tym, jak ważne jest wspólne spędzanie wolnego czasu. Polecam! A i jeszcze dodam tylko, że ilustracje pani Ewy Poklewskiej-Koziełło są tak piękne, iż nie sposób przejść obojętnie koło tej lekturki. Dla mnie to datkowy atut i często znak, że łączą się z mądrym słowem.

"Po śniadaniu Amelka ma czas na zabawę w specjalnym Pokoju Zabawkowym, pełnym sztywno wyprostowanych na półkach lalek i pluszowych zwierzaków - najpiękniejszych, jakie można sobie wyobrazić. Zabawek jest jednak zbyt wiele, aby wybrać tę ulubioną. Dlatego Amelka nie może się zdecydować. Czasami próbuje grać w jakąś pouczającą gręz którąś ze swoich dam do towarzystwa, ale ponieważ etykieta dworska zabrania królewnie przegrywać, jest to po prostu nudne. Dlatego Pokój Zabawkowy stoi zazwyczaj pusty, a Amelka spaceruje samotnie po pałacowym ogrodzie i wyobraża sobie, że ma siostrzyczkę lub braciszka, albo najlepiej i siostrzyczkę i braciszka, z którymi może się śmiać i grać w piłkę"

http://www.wyd-literatura.com.pl/

"MONTEDIDIO" Erri De Luca

2009-12-03T10:05:00.000+01:00

Powieść prawdziwe porywająca i wciągająca, sama nie wiem dlaczego. Może, że sama mam dzieci i teraz chętnie czytam o tym jak dojrzewają, jak się zmieniają. Starsza córka coraz mądrzejsza, a także bardziej świadoma, wymaga innej niż dotychczas uwagii. Nie pamiętam dokładnie jak czułam się w jej wieku. Jednak wiem jedno, bez względu na tło książki, czas powieści i charakter bohaterów, każde dziecko wymaga indywidualnego podejścia i rozmowy. Chcę jednak nabyć troszkę teorytycznego doświadczenia, by w praktyce popełnić jak najmniej błędów. Fabuła "Montedidio" jest prosta i skromna. Tak myślałam na początku. Ot takie sobie wspomnienia, zapiski 13-letniego chłopca, pracującego u stolarza Errico. W międzyczasie zaprzyjaźnia się z szewcem żydowskiego pochodzenia Rafaniellem. W miarę jak poznajemy myśli, problemy i losy wszystkich bohaterów, chłopiec dojrzewa, rośnie, mądrzeje. Jest to ujęte i przedstawione w tak czysty, niebanalnie symboliczny sposób, że ciężko oderwać się od lektury. Czytelnik nawet nie zauważy jak często autor podrzuca symbole, alegorie i jak łatwo odnoszą się one do prawdziwego życia. Być może dla każdego mogę one znaczyć co innego, choć niektóre rzeczy są tak wymowne, że chyba jednak uniwersalne. Bumerang, kawałek akacjowego drewna, prezent od ojca, symbolizuje według mnie, dzieciństwo. Główny bohater ciągle ćwiczy sobie na nim mięśnie, ale nie wypuszcza z rąk, czekając na odpowiedni czas. Skrzydła wyrastające z garbu szewca przygotowują ich obu na wieczne rozstanie. Szczere rozmowy męskie pobudzają wyobraźnię chłopca, rozwijają psychikę. Zaś spotkania z Marią poruszają wrażliwą duszę, odkrywają nieznane uczucia i co najważniejsze pozwalają naturalnie przeżyć pierwsze uniesienia seksualne. Dorastający młody mężczyzna sam zauważa zmiany wewnętrzne i zewnętrzne. Jest z nich dumny. Zaczyna rozumieć sens życia, istotę bytu własnego i innych. Czytając tę książkę miałam wrażenia rozpędzania się autora w miarę swojego pisania, byna końcu się kumulowały i sięgnęły zenitu wszystkie wątki. Wtedy nastąpuje ich ostateczny "wybuch" łączący się z fajerwerkami i sztucznymi ogniami Nowego Roku, w który wchodzą wszyscy bohaterowie. Ale właśnie jedni zaczynają, a inni kończą pewien etap swego życia. Dla każdego bowiem przełom ten stanowił koniec starego i początek czegoś nowego nowego. Powiecie: nic nowego. To prawda, ale to jest w tym najciekawsze by umieć to zauważyć i faktycznie coś zrobić, by nowy czas był owocny i lepszy. Jednym słowem książka warta uwagi. Dla mnie dzięki temu, że nie jest literacko "pyszałkowata" i wyniosła, jeśli można tak powiedzieć o książce. Mówi o tak ważnych sprawach ludzkich jak śmierć, dojrzewanie, sex czy nienawiść, ale wcale tego nie daje nam odczuć. Uderzyła mnie moralnie, a jakże. Wzruszyłam się, bo przeżywałam emocje bohaterów, ale nie zniechęciła. Wręcz przeciwnie -książka da do myślenia i może coś we mnie zmieni. Tego Wam i sobie życzę.

"Kiedy nagle czujesz tęsknotę, to nie jest żaden brak, to obecność, to odwiedziny, odwiedzają cię ludzie, kraje, przychodzą do ciebie z daleka i przez chwilę dotrzymują ci towarzystwa. A więc za każdym razem, kiedy pomyślę, że mi czegoś brak, to mam to nazywać obecnością? Właśnie tak, w ten sposób każdy brak radośnie przywitasz, przyjmiesz z otwartymi ramionami. W takim razie, kiedy już pan sobie poleci, nie mam odczuwać braku? Nie, mówi, kiedy o mnie pomyślisz, zawsze będę obecny. Zapisuję na rolce słowa Rafaniella, które odwróciły brak do góry nogami, i tak jest lepiej. On robi z myślami to samo, co z butami, kładzie je odwrotną stroną na swoim stoliku i naprawia."

www.wab.com.pl

"TSATSIKI I MAMUŚKA" Moni Nilsson

2009-11-30T01:12:00.000+01:00

Sama nie wiem co mają w sobie książki autorów skandynawskich, że tak bardzo wciągają dorosłych. Trzeba bowiem powiedzieć, że nie sa one tylko dla dzieci przeznaczone. Są tak szczere, spontaniczne, a przede wszystkim prawdziwe, że chce się ciągle do nich powracać. Nie inaczej jest z tytułem"Tsatsiki i mamuśka". To chyba nasze nazbyt opiekuńcze podejście do dzieci, a wcześniej naszych rodziców do nas spowodowało, że jesteśmy głodni takiego surowego podejścia do pewnych spraw życiowych. Do śmierci, samotności, sexu czy miłości. To właśnie z lektur Ulfa Nilssona ("Żegnaj , panie Miffinie"), Sveina Nyhusa ("Tata!"), Asa Lind ("Piaskowy Wilk"), Ulf Stark ("Jak mama została Indianką", "Czy umiesz gwizdać, Joanno", "Jak tata pokazał mi wszechświat") dowiadujemy się tego, co najważniejsze, ale w sposób nienachalny, a spokojny, czysty i konkretny. Książka , którą teraz opisuję należy do tych bardziej zabawnych, choć nie brakuje bohaterom problemów i zmartwień. Tytułowy Tsatsiki nie zna swojego taty, co wraz z dorastaniem martwi go bardziej, bo każdy może pochwalić się obojgiem rodziców, a on tylko mamuśką. Na mnie osobiście największe wrażenie zrobił rozdział o zabawie dzieci w dom, gdzie chłopcy i dziewczynki podpatrując dorosłych porozbierali się do naga i weszli do łóżek. Jednych dorosłych to oburzyło, innych rozśmieszyło. Ja jednak należę chyba do tych bardziej konserwatywnych rodziców, ale to pewnie kwestia wychowania, właśnie takiego pruderyjnego i zamkniętego na nowoczesne wychowanie. Skandynawowie inaczej traktują swe pociechy, bardziej partnersko, odbarzając większym zaufaniem. Uczą dystansu do siebie i otoczenia. To właśnie widać w ich książkach. I to się podoba.

http://www.zakamarki.pl/

"NIEFRUWAK PIECHOTNY" Joanna Kulmowa

2009-11-25T08:14:00.001+01:00

Był sobie taki mały stworek, który sam nie wiedział kim jest. Wiedział tylko, że świat mu się podoba, że słońce jest piękne i kwiatki, i chmurki. I pewnie dalej by sobie tak beztrosko wędrował, gdyby napotkani mieszkańcy ziemi nie zasypywali go pytaniami. Dżdżownicę, Świstunkę, Kreta i Powoja drażniło to, że Niefruwak ma skrzydła, ale z nich nie korzysta. Bardziej chyba ich interesowało to niż samego bohatera. On zaś dopiero w rozmowach z nimi zaczął się zastanawiać skąd się wziął i co robi na świecie. W końcu zrezygnowany sam porównywał się do pozostałych poszukując cech podobnych, by nie dostawać od reszty. Ale to na nic, bo ciągle czuł się kimś innym, tylko sam nie wiedział kim. Jemu to jednak nie przeszkadzało dopóki czuł się szczęśliwy z samego faktu istnienia. Dopiero róża uzmysłowiła mu jego oryginalność i niebanalność. I wtedy stał się cud. Piechotniczek odnalazł swoje przeznaczenie, co bardzo go uradowało. Dało spokój i spełnienie. Okazało się, że jego sny i marzenia mają sens. Kiedyś bowiem się spełnią. W ten czy inny sposób każdy z nas szuka i znajduje siebie w tym wielkim wszechświecie. Wszyscy stanowimy drobne elementy tej wielkiej maszyny jaką jest wszechświat. Należy tylko poznać swoje możliwości i własną niepowtarzalną funkcjonalność przydatną światu, ludziom i nam samym. Piękna, urocza bajeczka okraszona barwnymi, ale według mnie nazbyt różowymi ilustracjami Gosi Mosz. Ale córce się podoba i to najważniejsze.

"Wpadłszy na gniazdko, odbił się od niego i przeskoczył je. Wówczas zauważył, że w gniazdku rozsiadł się zielonkawy ptaszek, zwany Świstunką.

- Przepraszam bardzo uprzejmie - powiedział.

- I jest za co! - świsnęła Świstunka. - Przestraszyłeś mnie. Mogłeś rozdeptać moje słodkie, kochane maleństwa.

- Nie widzę żadnych maleństw - zdziwił się Niefruwak.

- Siedzę na nich. Na razie trzymam je w jajkach. Jeszcze za chłodno na spacery. Po za tym "nie widzę" nie jest żadnym wytłumaczeniem. Jeśli czegoś nie widać, to nie znaczy jeszcze, że trzeba to deptać. Zresztą nie przedstawiłeś się im.

Piechotny skłonił się w stronę jajek.

- Niefruwak Piechotny - rzekł.

- To oczywiste - powiedział Świstunka. - Przedstaw raczej powody, dla których chodzisz, zamiast fruwać.

- Z powodu piechotności fruwaków. Zresztą nie wiem, kim poza nazwą jestem. Więc na wszelki wypadek...

- Nie wiesz, kim jesteś! - przerwała mu Świstunka. - Wobec tego nie jesteś wcale! Moje słodkie maleństwa wiedzą już w jajku, że są świstunkami. W przeciwnym wypadku nie wylęgały by się w ogóle. Nie warto być NIKIM."

Nasza Księgarnia

"BIAŁA ŻYRAFA" Lauren St John

2009-11-22T14:10:00.001+01:00

O tej książce mogę powiedzieć tylko jedno: niezwykła. To i tak mało, na to co o niej naprawdę myślę, bo słów mi po prostu brakuje. Niby taka zwykła fabuła i prosta akcja powieści, a tak przyciąga i wciąga od pierwszej strony, że nie sposób się oderwać. Życie 11-letnia Martine z dnia na dzień zmienia się nie do poznania. W tragicznym wypadku traci najbliższych, jak również zimną i deszczową ojczyznę. Zmuszona zostaje opuścić Londyn i przenieść się do obcego Kapsztadu w gorącej Afryce Południowej. Tam bowiem mieszka całkowicie jej nieznana wcześniej babcia, która zdaje się wogóle nie chce mieć na głowie wnuczki. Jakby tego było mało wszyscy w domu, i szkole sprzysięgli się przeciwko dziewczynce bo, skrywają jakieś wielkie tajemnice. Jedynem jasnym punktem w tej historii, jak zdaje się Martine, jest biała żyrafa. Tylko z nią, a raczej z nim, bo to samiec, Brytyjka nawiązuje bliski kontakt. Okazało się, że było to przeznaczenie, jak również dramatyczne przeżycia i samo przybycie dziewczynki na dziki kontynent. Z czasem odkrywa ona także piękny dar u siebie i związaną z nim wielką odpowiedzialność. Młoda osóbka przeżywa wiele radosnych, ale i smutnych chwil, składających się na trudne dojrzewanie do poznania prawdy o samej sobie i swoich uczuciach. Niełatwo bowiem tak młodemu człowiekowi zrozumieć sens życia i przeobrazić to w czyn, kiedy wokół tylko strach i nienawiść. Kto tak naprawę kochając drugą osobę pozwoli jej odejść i dać jej tyle swobody ile sobie życzy. Bohaterka musiała, a raczej dobrowolnie chciała to uczynić, gdyż tego uczyła ją matka. Mówiła ona bowiem swojej córce: "Jeśli kochasz coś, wypuść to. Jeśli wróci, jest twoje. Jeśli nie, nigdy nie było". To się nazywa prawdziwa miłość. Sama będąc już, jak myślę, pełnoletnią i ukształtowaną wewnętrznie osobą, uczę się tego na co dzień. A czy dorastające dziecko poradzi sobie z tym wszystkim i nie zawiedzie przodków oraz ufających jej zwierząt. Autorka pięknym żywym słowem opisuje tę historię, a dzięki nieprzeciętnym opisom przyrody afrykańskiej, bardzo sugestywnym obrazom, czytelnik czuje się aktywnym obserwatorem wydarzeń. Opowieść o czystym, bezinteresownym uczuciu, historia rozwijającej się przyjażni między czlowiekiem, a zwierzęciem nigdy nie znudzi. Ta niebanalna, choć bajkowa historia napisana została pięknym literackim językiem, zapadając tym samym w pamięć. Umiejętnie dobrane słowa opisujące malownicze pejzaże i dzikość afrykańskiej natury, ciągle „siedzą” mi w głowie, skłaniając do zagłębienia się w temat i bliższego poznania prawdziwego życia w Afryce. To nie blef, naprawdę mnie to wciągnęło. I jeszcze jedno. Książka uczy, że nic nie dzieje się bez przyczyny. Choć mnie nie musiała przekonywać do tego, a tylko utwierdziła w tym przekonaniu, wiem, że wielu jednak twierdzi, iż nie ma czegoś takiego jak zapisane losy każdego z nas. Może jednak ta lektura skłoni do głębszego zastanowienia się nad tym tematem. W zasadzie wszystko jest na plus, oprócz tego, że książka tak szybko się kończy. Na szczęście mam coś na pociechę. Po pierwsze powstaje film na kanwie „Białej żyrafy”, który z ciekawością obejrzę. Choćby po to, by popsioczyć na nieudaną ekranizację, bo jeszcze nigdy nie spotkałam się z dobrym przekształceniem słowa w obraz. Mam nadzieję, że jednak się miło rozczaruję. A po drugie, i tu o wiele lepsza wiadomość – powstaje kontynuacja przygód Mariny Allen. Główną bohaterkę spotkamy bowiem w drugiej części pod tytułem „Pieśń delfina”. Już nie mogę się odczekać.

"- Uratowałaś mi życie - powiedziała dziewczynka. Biała żyrafa odsunęła się gwałtownie z nerwowym parsknięciem. Cofnęła się, drobiąc jak koń, póki nie znalazła się w bezpiecznej odległości. Martine ostrożnie podniosła się z ziemi. Biała żyrafa znacznie nad nią górowała. Niebo się nieco przejaśniło i w słabym blasku zamglonego księżyca Martine dostrzegła niezwykłe piękno tego stworzenia. Jego sierść skrzyła się niczym śnieg w blasku słońca, na całej powierzchni ozdobiona srebrnymi łatami z lekką nutą cynamonu."

Wydawnictwo W.A.B

"LATO" Tove Jasson

2009-11-16T13:58:00.000+01:00

Panią Tove Jansson kojarzyłam do tej pory tylko z Muminkami i muszę przyznać, że nieszczególnie te małe stworki podobały mi się w dzieciństwie. Co innego teraz, kiedy dojrzałam, i odkrywam je z moimi dziećmi na nowo, ale to inna historia. Teraz gdy w ręce wpadła mi ta niepozorna książka, spodziewałam się znów niestworzonych historyjek, wymyślnych bohaterów i abstrakcyjnych wydarzeń. Nic podobnego. Jakże się pozytywnie... rozczarowałam! Piękna, wzruszająca i mądra książka. Na tle wspaniałej fińskiej przyrody jesteśmy świadkami zderzenia się światów dwóch odległych pokoleń, ich odmienności i oryginalności. Babka i wnuczka, bohaterki opowieści, żyją obok siebie i ze sobą, ucząc się wzajemnej tolerancji i szacunku. Do siebie, do drugiej osoby, do sędziwego i młodego wieku. Toczą przy tym rozmowy o błahostkach i rzeczach ważnych. Bardziej lub mniej dla każdej z nich zrozumiałych. Nie sposób nie doszukiwać się w nich alegorii, porównań i życiowych rad. Wracając do tych samych rozdziałów po kilka razy, za każdym razem odnajdywałam co innego, coś nowego. To pomaga zrozumieć siebie i świat. Taka książka to skarb. Wiem, że będę do niej wracać, po słowa doświadczonej życiem babki czy po dziecięcą naiwność i ciekawość wnuczki. Każdy znajdzie tu coś dla siebie. Ja nadal szukam swego miejsca i swojej osoby, ale ta książka już odpowiedziała na kilka moich pytań. Za to ją cenię i polecam dalej innym niestrudzonym wędrowcom ciekawym życia i świata.

"Sophia zrywała kwiaty i trzymała je w ręce, dopóki rozgrzane nie stały się niemiłe w dotyku, wtedy położyła je na babkę i zapytała, jak Bóg może pomóc wszystkim, którzy modlą się równocześnie.

- On jest taki mądry, taki mądry - mruknęła babka sennie spod kapelusza.

- Odpowiedz porządnie - powiedziała Sophia. - Jak on zdoła?

- Ma sekretarza...

- Ale jak zdąży zrobić, to o co się go prosi, jeśłi nie będzie miał czasu porozmawiać z sekretarzem, zanim coś się stanie?

Babka udawała, że śpi, ale cały czas wiedziała, że nikogo tym nie oszuka, i w końcu powiedziała, że Bóg urządził wszystko tak, że nic groźnego nie może się stać od chwili, gdy ktoś się modli, do chwili kiedy Bóg dowiaduje się, o co go się prosi, a wtedy wnuczka zapytała ją, jak to jest, kiedy człowiek się modli, spadając z sosny, a więc znajduje się w powietrzu.

- Ha, ha - odparła babka i ożywiła się. - Wtedy Bóg sprawia, że zawiśniesz na gałęzi."

Nasza Księgarnia

"BAŚNIE" Hans Christian Andersen

2009-11-05T07:32:00.000+01:00

Myślę, że nie muszę opisywać baśni Andersena. Każdy przecież je zna. I starszy i młodszy. Co w nich takiego jest, że wciąż przyciągają nowych czytelników? A wydawnictwa prześcigają się w coraz to nowych, śmielszych i bardziej widocznych wznowieniach tych baśni? To niewiarygodne, ale popularność tego autora nie maleje, a wręcz przeciwnie. To chyba jakieś czary. Prawda, bo przecież te baśnie są jak najbardziej magiczne, i tak urocze i przejmujące, iż nadal pomimo tak zwariowanych i nowoczesnych czasach, w jakich teraz żyjemy nadal są na topie. A może właśnie dlatego. Brakuje nam i naszym dzieciom ciepła, spokoju, bajkowych historii. Ale jak wiadomo, nie wszystkie dobrze się kończą. Opisują też cierpienie, ból i samotność. Przecież tego nam nie brakuje, ale i dzięki temu jesteśmy pewnie bardziej skłonni do przeżywania tego co bohaterowie i łączenia się z nimi w ich emocjach. Baśnie więc wciąż skutecznie wzruszają, pobudzają wyobraźnię i ożywiają w nas opisywane obrazy. Każdy z nas na swój indywidualny sposób może odczytać i zrozumieć te opowieści. Każdego nauczą czegoś innego i coś odmiennego czytelnik wywnioskuje. Dlatego też pewnie istnieje tyle przekładów i tłumaczeń na świecie, ilu podejmie się tego pisarzy. Stąd również mam w ręku owoc takowej twórczości. Muszę przyznać, że wydawnictwo "Skrzat"postarało się by przyciągnąć uwagę potencjalnych nabywców tej lektury. Piękne i bardzo estetyczne wydanie, aż miło jest wziąć do rąk. Gruby kredowy papier, duże i wyraźne litery zachęcają młodszych do przeglądnięcia i samodzielnego czytania. A ilustracje Alicji Rybickiej magnetyzują i wciągają. Co prawda nie jest to Szancer, bo temu mistrzowi nikt nie dorówna, ale warto czasem zmienić przyzwyczajenia i upodobania, by odnaleźć coś nowego, świeżego. I tym razem bardzo udanego. Ta książka posiada jeszcze coś.c. A mianowicie bardzo ciekawe posłowie, w którym Agnieszka Sabak przedstawia postać H.C.Andersena, ale w niecodzienny sposób. W bardziej przyjaznym opisie przybliża postać pisarza jako dziecka i zwykłego człowieka, który własną ciężką pracą doszedł do tego kim został. Bo słodkiego życia to on niestety nie miał. Nadopiekuńcza mama, chroniąca go wiecznie przed prawdziwym życiem, ciężkie lata nauki chłopca nadwrażliwego i nieśmiałego oraz wiele podróży - to wszystko miało niebagatelny wpływ na ukształtowanie się osobowości bajkopisarza. Ileż odniesień można znaleźć w jego twórczości do prawdziwych wydarzeń jego biografii, tych radosnych i smutnych, tragicznych i mrocznych. Mistrzostwo Andersena polegało na ich spisaniu w taki sposób by dziecko zainteresować, rozbawić, a dorosłego zastanowić i "umoralnić". Przepiękna książka. Gratulacje! Nie pozostaje mi już więc nic innego tylko po raz setny przeczytać córci na dobranoc "Calineczkę" i pomóc jej zanurzyć się w błogim śnie o krainie baśni. Takiej w zasięgu wzroku i ręki.

"Anna Maria Andersdatter uwielbiała swojego syna. Zarówno ona jak i babcia podkreślały wyjątkowość chłopca, opowiadając mu o szlachetnie urodzonych przodkach, od których pochodzi. Matka dbała oto, by nikt go nie bił. Chłopiec dorastał w poczuciu, że jest kimś nadzwyczajnym. Zresztą swoją ekscentrycznością, marzycielstwem i wyglądem wyróżniał się wśród rówieśników. Miał długie jasne włosy, był niezwykle wysoki i chudy, lubił się stroić - mama przypinała mu do koszulki szpilkami kolorowe skrawki materiału, które "udawały" kamizelkę, pod szyją nosił wielką kokardę."

Skrzat

"WARSZAWA. SPACERY Z CIUMKAMI" Paweł Beręsewicz

2009-11-02T10:33:00.000+01:00

I znów miałam niebywałą okazję oraz wielką przyjemność wędrowania z przesympatyczną rodzinką Ciumków. Bo trzeba wiedzieć, że tych czworo ciągle jest w biegu lub w rozjazdach. Tym razem towarzyszymy im w chodzeniu. Po Warszawie. Tak, tak. Tata postanowił pokazać juniorom prawdziwą stolicę, nie tylko te znane i sławne ulice, zabytki i miejsca, ale także zapomniane, mniej uczęszczane czy nawet omijane dróżki, skwery i kamieniczki. Przy tym jest tyle tajemniczych historii, anegdot i legend, że nie sposób namacalnie nie zapoznać się z kulturą Warszawy. I to nie tylko przez duże "K". To właśnie składa się na codzienne życie i pracę warszawiaków. Mnie tym bardziej zaciekawiło takie właśnie odkrywanie stolicy, bo sama nie znam jej prawie w ogóle. Wstyd się przyznać, ale moja wiedza opiera się na kilku faktach, garstce wiadomości z encyklopedii i obiektywnym spojrzeniu na to miasto przez pryzmat map, szkiców czy ilustracji. Setki kilometrów, które dzielą mnie od stolicy nie powinno być żądną wymówką, a jednak jest i tym bardziej mi żal, iż nie stworzyłam sobie do tej pory żadnej okazji by tam zagościć. A szkoda, bo to czego dowiedziałam się z tego przewodnika, jest tak wciągające, że chciałoby się spacerować razem z Ciumkami. Dodatkowo córka namiętnie ogląda fotografie, dopytując się ciągle kiedy tam pojedziemy. To już jest poważniejsza motywacja, by wreszcie zawitać w Warszawie, prawda? Co by nie mówić, Paweł Beręsewicz po raz kolejny zabrał nas w pasjonującą podróż, zachęcając do ciągłego poszukiwania nowych miejsc. Nie jest to łono natury, co prawda, a największa aglomeracja w Polsce, ale książka została tak dowcipnie i zajmująco napisana, że nawet nie zorientujemy się ile autor przemyca w niej suchych faktów. Co najważniejsze, w ogóle się nie znudzimy, a wręcz przeciwnie. Ciekawskie i dogadujące ciągle dzieci zadają podczas wycieczek tyle pytań, że tata po prostu musiał wykazać się sporą wiedzą na różne tematy i choć nie zawsze podobało się młodym gadulstwo rodziców, to właśnie dzięki temu mogli dowiedzieć się tego czego nie ma w książkach. Ostatnim słowem więc, zachęcam Was byście sięgnęli po tę lekturę, bo naprawdę warto. Ten przewodnik, choć nie podobny do innych nazbyt oficjalnych, przyda się nie tylko niedzielnym turytom, ale również stałym bywalcom i mieszkańcom Warszawy. I tylko w skrytości marzę o tym, że pan Paweł może zechce zawędrować kiedyś do Krakowa i spisać wrażenia z tamtejszych spacerów. Bardzo na to liczę!

"-Kiedy wracamy? - odezwała się wreszcie Kaśka.

Tata zrobił zdziwioną minę i powiedział, że przecież ok kolumny Zygmunta przeszliśmy najwyżej dwieście metrów, więc nie powinniśmy być zmęczeni. Zaczęliśmy z Kaśką mdleć, flaczeć i słaniać się na nogach, bo dwieście metrów po muzeum to jak dwadzieścia kilometrów w górach i gorzej to już może być tylko w sklepie. Tata sam musiał być zmęczony, bo zamiast dalej dyskutować, obiecał, że to już naprawdę końcówka. Jęcząc głośno, ruszyliśmy wąską uliczką o nazwie Dziekana wzdłuż ściany warszawskiej katedry. Nad Dziekanią przechodził tajemniczy zadaszony ganek. Podobno zbudowano go po to, żeby król mógł sobie bezpiecznie przechodzić z zamku na mszę do katedry. Wcześniej musiał wychodzić na dwór i pewnego razu omal to się źle nie skończyło. Kiedy król Zygmunt III szedł do kościoła, napadł na niego obłąkany szlachcic Michał Piekarski i usiłował go zabić. Na szczęście królowi nic się nie stało, ale Piekarski został skazany na straszne tortury i śmierć.

- Stąd się wzięło powiedzenie, że ktoś plecia jak Piekarski na mękach - powiedziała mama.

Trochę się z tego śmiałem, ale potem pomyślałem sobie, że każdy by plótł, gdyby go przypalali ogniem - nie tylko ten biedny Piekarski, któremu się pomieszało w głowie."

Skrzat

"LEGENDY STAREGO KRAKOWA", "OPOWIEŚCI STAREGO KRAKOWA" Jan Adamczewski

2009-10-27T14:31:00.000+01:00

Cóż warte byłoby nasze życie bez legend, baśni i bajek? Czyż nie byłoby puste, blade i jałowe? Przecież nikt nas nie zmusza nikogo do uwierzenia im. Nic nie potwierdza ich wiarygodności i historycznej prawdziwości. Ale opowieści te przekazywane z dziada pradziada mają też inny sens. Próbują tłumaczyć niewyjaśniowe wydarzenia, a przy tym rozbudzają wyobraźnię. A ile jest przy ich słuchaniu emocji! Tym bardziej, powinniśmy je poznać i przekazywać dalej. Ileż tam przecież jest groźnych smoków, walecznych rycerzy, ślicznych księżniczek i fantastycznych przygód. Dzieci to kochają! Nie mówiąc już o mądrościach ludowych i prawdach życiowych. Każdy znajdzie coś dla siebie. Być może, te historyjki nie wnoszą nic w nasz stan wiedzy, ale mocno ubogacają nas wewnętrznie. Mówię to jako wielka miłośniczka Krakowa i wszystkiego co jest z nim związane. Mam bowiem szczery sentyment do tego urzekającego miasta. Po prostu mnie oczarował, jak niejednego już. Pewnie z racji narodzin w Nowej Hucie jest mi tak szczególnie bliski i jednocześnie tak nieosiągalny. Do tej pory żałuję, że rodzice nie zdecydowali się tam mieszkać dłużej. Cóż więc, pozostaje mi tylko tęsknić i marzyć, że może kiedyś tam osiądę. Póki co pochłaniam historię oraz kulturę krakowską tę dawną i współczesną, na tyle ile mogę, oczywiście. Dlatego też nie przeszłam obojętnie obok tych dwóch książek. Nabyłam je nie tylko dla siebie, ale również dla potomków, aby również im wszczepić miłość do tego pięknego i magicznego miejsca. Miło było przypomnieć sobie znane treści z dzieciństwa o Smoku Wawelskim, Wandzie, Kindze, królu Kazimierzu, Panu Twardowskim, Wierzynku, Jagiełłach, Stańczyku czy Kraku. Zaciekawił mnie również ogrom nieznanych mi do tej pory opowieści. Nie spotkałam się bowiem z żadnymi legendami o Tyńcu, świętych Salwatorze czy Janie Kantym oraz kapitanie Wytyszkiewiczu. O ile "Legendy Starego Krakowa" zawierają fikcję i bajki , o tyle "Opowieści starego Krakowa" przekazują wiele bardzo cennych informacji i faktów historycznych, odsłaniając prawdziwą historię ludzi, miejsc i zdarzeń. Nie tylko tych sławnych i znanych. Niejednokrotnie przenoszą nas w bardzo urokliwe i mało uczęszczane miejsca, zapoznają z osobami zwykłymi, aczkolwiek mądrymi i dobrymi. Jest więc o czym poczytać. Szczerze polecam! Nie tylko te pozycje autora traktują o Krakowie. Jan Adamczewski - znawca Krakowa i wielce oddany mu sercem, duszą i pracą zabiegał o odnowę zabytków, promował to miasto swymi książkami. Napisał między innymi: "Małą Encyklopedię Krakowa" (za co w 1996 roku otrzymał nagrodę - Krakowska Książka Miesiąca), "Rody krakowskie", "Kraków osobliwy". Mam nadzieję, że kiedyś sięgnę po te pozycje. Bo ciągle mi mało i mało.

"Legendarna sława Wawelu znana jest nie tylko w naszym kraju. W dalekich Indiach Kraków uznany jest za jedno z siedmiu świętych miejsc na świecie, które według hinduskich wierzeń powiązane są z siedmioma planetami: Delhi - Księżyc, Mekka - Merkury, Delfy - Wenus, Jerozolima - Słońce, Rzym - Mars, Velehrad - Saturn, Kraków - Jowisz. W tych miejscach znajdują się magiczne kamienie odnawiające życiodajne siły, dla wtajemniczonych źródłem dającym niezwykłą siłę duchową. W Krakowie ów kamień znajduje się w skrzydle zachodnim Zamku Królewskiego na Wawelu, pod kryptą świętego Gereona, gdzie odkryto resztki romańskiego Kościoła pod wezwaniem właśnie tego świętego."

Skrzat

"KARETA Z PIERNIKA" Wanda Chotomska

2009-10-26T09:27:00.013+01:00

Wspaniała lektura dla przedszkolaka. Piękna legenda opisana przez znakomitą poetkę Wandę Chotomską, bajecznie urzekające ilustracje Ewy Poklewskiej-Koziełło i tłumaczenie znakomitego anglisty oraz pisarza Pawła Beręsewicza. Ta mieszanka zaowocowała przecudnej urodą książeczką, którą bardzo przyjemnie jest wziąć do ręki. Sama radość dla ucha i oka, nie tylko dziecięcego. Potwierdzam. Warto wspomnieć, że wydana została w serii polsko-angielskiej, tak więc na pewno będziemy do tej książeczki powracać w ramach nauki języka obcego moich dzieci. Tak na marginesie dodam, że bardzo lubimy i cenimy sobie wydawnictwo Literatura, za świetnie wydawane pozycje czytelnicze. Od najmłodszych lat przyciągały moje pociechy wyraźnymi okładkami, żywymi kolorami oraz dużymi literami. Brawo, oby tak dalej! "Kareta z piernika" na stałe zagościła na stoliku Oli i Adama, skąd ciągle ściągają książki do oglądania i czytania. Obok niej jest również "Bajka o czasie" Elizy Piotrowskiej. Nie sposób czasem oderwać moich małych czytelników od tych lekturek. W duchu bardzo się z tego faktu oczywiście cieszę. A opowiastka ta prosta, ale jakże mądra jest. Cała rzecz w Toruniu ma miejsce, gdzie jak każdy wie, najlepsze pierniki wypiekają cukiernicy. Taki to właśnie najlepszy w swym fachu, mistrz cukierniczy parając się tym pysznym zawodem, kłopot miał jednak wielki. A mianowicie córkę chciał dobrze za mąż wydać, by szczęśliwa i bogata była. Ale choć ochotników do ręki cukiernika nie brakowało, to on wolał czekać na lepszą partię. W końcu Kasia się zakochała, ale ojciec o jej wybranku nawet słyszeć nie chciał. Wymyślił tylko jeden warunek, jak myślał trudny do spełnienia, więc nadal czekał na odpowiedniego zięcia. Ale zakochany Mikołajek nie tylko, że pracowity był, lecz także sprytny i przebiegły. I jak to w bajkach bywa tak i tu wygrała miłość także nawet surowy tata nie mógł nic na to poradzić. Co więcej, nawet cieszył się na weselu córki i pobłogosławił młodej parze. Cud, miód i ... pierniczki. Taka to była historyjka. Krótko mówiąc - palce lizać. Smacznego!

"Dawno, dawno temu, tak dawno, że nawet mnie nie było wtedy na świecie, żył w Toruniu cukiernik, mistrz nad mistrze w swoim zawodzie. Nikt w całym świecie nie piekł tak wspaniałych pączków i bułeczek, ciat i ciasteczek, tortów, rogalików i pierników - jak on.

I nikt w całym świecie nie miał takiej córki. Kasia miała na imię. Była ładna i miła, i zawsze uśmiechnięta, chociaż przez cały dzień bardzo zajęta. Od rana do wieczora pomagała ojcu w pracy, kręciła się jak fryga po sklepie i śpiewająco obsługiwała klientów:

- Proszę za dwa grosze

do bułeczek, rogalików,

do ciasteczek i pierników!

Tort królewski dla rodzinki,

a dla ptaków okruszynki! - śpiewała głośno i wesoło."

Literatura

"WIELKA WYPRAWA CIUMKÓW" Paweł Beręsewicz

2009-10-25T13:23:00.002+01:00

Książkę przeczytałam jednym tchem. To nie slogan, ale fakt. Poszło mi to w zawrotnej prędkości, jak zjazd rodzince na rowerach z gór. Aż dech zapiera! Bo to o Ciumkach i ich wspaniałej wyprawie jest ta porywająca opowieść. Przeczytałam ją z tym większą przyjemnością, iż sama w skrytości marzę o podobnej przygodzie i podróży. A góry kocham szczególnie. Zwiedziłam i zeszłam prawie całe Tatry, ale miło było również oczami wyobraźni pooglądać widoki w pięknej Prowansji czy przeżyć wejścia i zejścia wierzchołkami tej górzystej krainy. A raczej wjazdy i zjazdy, bo rodzinka zabrała ze sobą rowery i takim to środkiem transportu się przemieszczali przez prawie 2 tygodnie. Tym bardziej podziwiam i szanuję, bo taka podróż do lekkich nie należy. Zwłaszcza z dziećmi. Na kartach tej książki czeka Ciumków wiele niespodzianek i nieprzewidzianych wydarzeń, ale zgrana rodzinka da sobie radę w każdych warunkach. I choć nie udało się tacie zdobyć głównego celu - góry Mont Ventoux - to i tak warto było się wybrać i przeżyć ten czas, który okazał się prawdziwą szkołą życia. Wartka akcja, piękne opisy przyrody i wiele zabawnych sytuacji wciągają czytelnika na całego. Aż się chce samemu spróbować, choć trudu, potu i nawet krwi nie brakuje w tej historii. Swoją drogą, zastanawiam się tylko czy taka wędrówka faktycznie może mieć miejsce, czy autor sam ją przeżył i opisał. Czy to tylko czysta spekulacja i fikcja. Może sam mi kiedyś odpowie na to pytanie, bo postanowiłam, zainteresowana twórczością Pawła Boręsewicza, poznać go lepiej, oczywiście literacko. Mam jeszcze kilka lekturek jego autorstwa do przeczytania i opisania. Na pewno opiszę tu swoje wrażenia. Zachęcam więc do sięgnięcia po nie i zwiedzania świata i Polski wraz z Ciumkami. Ja się już wciągnęłam.

"Miasteczko Chateaudouble wyglądało jak jaskółcze gniazdo przyczepione do skały nad głęboką doliną rzeki, ale nie było czasu na piękne widoki. Dojechawszy do pierwszych zabudowań, tata przeraził się własnej prędkości i musiał trochę zwolnić. Dzieci natychmiast zniknęły z pola widzenia. Po wyjeździe z miasteczka pościg znów zaczął się rozpędzać, ale teraz szanse na schwytanie zbiegów były już raczej niewielkie. Czterdzieści jeden, czterdzieści dwa, czterdzieści trzy kilometry na godzinę - pokazywał prędkościomierz i tata wiedział, że na jazdę z ciężką przyczepką to jest stanowczo za dużo. Przy każdym kolejnym zakręcie, czuł , że serce zaczyna bić coraz szybciej. Bał się widoku, który mógł zobaczyć za którymś ze skalnych załomów. Wiraż, a za nim...? Uff! W porządku (chyba że wylecieli z zakrętu i spadli w przepaść). Następny wiraż... Uff! Następny... Uff! Wreszcie spadek zaczął się zmniejszać, urwisko znikło, a z prawej strony coraz głośniej szumiał górski strumień. Najwyraźniej szosa dotarła na dno doliny. Rower taty jeszcze przez kilkaset metrów toczył się siłą rozpędu, ale liczby na elektronicznym wyświetlaczu zaczęły stopniowo maleć. Na końcu długiej prostej stały dwa czerwone rowery zaparkowane na poboczu. Dwoje młodych jeźdźców wspartych dumnie o siodła swoich mustangów czekało na maruderów.

- Co tam mówiłeśna górze? - spytała Kasia.

Wzrok miała zamglony, jakby ciągle jeszcze kręciło jej się w głowie od upajającej prędkości.

- Ładne było miasteczko? - odpowiedział tata pytaniem na pytanie, a dzieci wybełkotały:

- A wiesz, że jechaliśmy pięćdziesiąt na godzinę?

- A wiecie, że mogłiście się zabić? - jęknął tata.

Zaraz potem w cienistej dolinie nad potokiem spotkało Kaśkę i Grześka coś, co od czasu do czasu przytrafia się nawet najlepszym dzieciom, choć w różnych rodzinach różnie się to nazywa. Zostali, powiedzmy... myślę, że słowo "objechani" będzie pasować do Wielkiej Wyprawy."

Skrzat

"LOTTA Z ULICY AWANTURNIKÓW", "DZIECI Z ULICY AWANTURNIKÓW" Astrid Lindgren

2009-10-20T14:26:00.003+02:00

Co prawda jesteśmy już z córka po dużo bardziej obszernych lekturach Astrid Lindgren, chociażby o przygodach Madiki czy Emila, ale cały czas sięgamy do jej opowiadań, bo po prostu lubimy się śmiać i bawić. Te dwie skromne i niepozorne książeczki znów przeniosły nas w czas beztroskiego dzieciństwa i prawdziwie rozbawiły, aż do łez. No i chyba na tym polega fenomen twórczości tej pisarki. Jej książki adresowane są bowiem do wszystkich, bez względu na wiek, płeć i pochodzenie. Każdy może znaleźć tu coś dla siebie, swoje radości i smutki. Stąd taka ich popularność również i w naszym domu. No i oczywiście lubimy również ilustracje Ilon Wikland, nieodłączny atrybut naszych ulubionych lekturek, bez których nie wyobrażamy sobie ich czytania. I tym razem się nie rozczarowaliśmy. Aż dziw bierze ile z życia wziętych jest takich naszych zdarzeń i sytuacji, tylko teraz możemy na to spojrzeć z dystansu i z .... uśmiechem na twarzy oraz spokojem.

Lotta, Jonas i Mia Maria przeżywają tyle przygód i tyle emocji, że nie sposób oderwać się od książek. Ulubioną bohaterką mojej córki jest jej równolatka, najmłodsza latorośl w rodzinie Nymanów - Lotta. Ten mały , niepokorny nicpoń na każdym kroku wymyśla niebanalne zajęcia, dokładnie tak samo jak Ola. A ile jest przez to problemów i śmiechu równocześnie. Polecam!

"- Kupiłam ci gwiazdkowy prezent - powiedziała Lotta.

- A co kupiłaś? - dopytywał się Jonas.

- Ciastko z bitą śmietaną - odparła Lotta

- Och, ty ośle, przecież ono nie wytrzyma do Wigilii - stwierdził Jonas

- No, właśnie o tym pomyślałam - powiedziała Lotta - więc je zjadłam."

" -Lotto, może byś zeszła na śniadanie? - proponuje mama z dołu.

- Aha, właśnie! - mruczy Lotta, nie ruszając się.

- Odpowiedz, Lotto! - woła mama - Chcesz kakao czy nie chcesz?

Lotta jest wreszcie zadowolona. Mama tam może sobie stać i zastanawiac się, czy Lotta chce kakao. Lotta ani myśli odpowiadać i aż jej się w środku dobrze robi od tego, że wcale na mamy wołanie nie odpowiada.

Ale jest głodna i właściwie chętnie by to kakao wypiła. Odczekawszy więc sporą chwilkę, zabiera ze sobą Niśka i schodzi ze schodów. Idzie bardzo wolno. Na każdym schodku troszkę przystaje. Żeby mama nie była zbyt pewna - może Lotta chce to kakao, może wcale nie..."

Nasza Księgarnia

"PLASTER CZAROWNICY I INNE BAŚNIE” Małgorzata Strzałkowska

2009-09-24T13:03:00.008+02:00

Prawdziwie nowoczesne czarodziejskie baśnie. Pełne magii, zaklęć i ukrytych, ale prostych morałów. Jak to w bajkach. Po prostu się je pochłaniają choć treść czasem może przestraszyć czy wręcz przerazić. Ale uspokoję, że zawsze kończą się dobrze i wesoło. Piszę, choć nie powinnam, ale w dzisiejszych czasach jest dokoła tyle strasznych historii, więc niech chociaż bajśnie pisane będą ku pociesze czytelników. Bo, nie od dziś wiadomo, że dobro zawsze zwycięża, a większość rzeczy i ludzi widzianych przez nas jako złe i groźne, tak naprawdę też posiada dobre strony i zalety. Natkniemy się więc tu na wielu bohaterów i pozytywnych, i tych mniej dobrych. Jest więc czarownica, która wcale nie jest taka straszna jak o niej mówią, wręcz przeciwnie to bardzo miła i pomocna kobieta. Sama o tym nie wiedziała. Dalej, dwoje kłótliwych sąsiadów zaprzestało ciągłych awantur po odkryciu u siebie ciekawych pasji i zainteresowań. Smok uważany, nie wiedzieć czemu, za okropnego potwora, w końcu znajduje prawdziwego przyjaciela i kompana do zabaw. Spotkamy tu również niepozorną maciejkę, która oceniona przez inne kwiaty, jako brzydki i wątły kwiat, w nocy zniewala cały ogród najpiękniejszym zapachem. Dzielny Błękitny Rycerz zaś pokona podstępnego Czarnego Potwora. Krasnoludek pomoże chłopcu znaleźć czterolistną koniczynkę. Może nawet się nauczycie zaklęć od Czarodzieja Kleofasa. Ale może lepiej nie, bo staniecie się tak leniwi jak on. Za to przygoda Białej Królowej z pewnością nauczy Was, jak nie należy szukać przyjaźni. Każda z historii emanuje prawdziwym ciepłem i ogromną nadzieją na to, że świat wcale nie jest taki zły jak go zwykle postrzegamy. Otwierając tę lekturkę i czytając ją sobie lub dziecku wejdziemy w niezwykłą krainę fantazji, co pozwoli nam się zapomnieć i pobawić.

Musze przyznać, że ilustracje Marii Ekier doskonale pasują do tych baśni, świetnie oddają ich tajemniczą i niezwykle urokliwą atmosferę. Niektóre są może trochę mroczne i jakby niedokończone, za to pozostawiają miejsce na własną wyobraźnię i domówienie czytelnika. Są też kolorowe i wesołe jak wszystkie zakończenia baśni. Obrazy zachęcają do szukania w nich jasnych momentów, których pełno w tekście. Rozlana na papierze farba, przeobrażona umiejętnie w konkretny obraz, stanowi doskonałe uzupełnienie słownego świata pocieszających baśni. Jednym słowem całość cudnie wydana, tylko o jedno się prosi - by tych pięknych ilustracji było więcej, dużo więcej...

Santorski

"WIELKIE PYTANIE" Wolf Erlbruch

2009-09-17T21:09:00.012+02:00

Czy wasze dzieci już zadają "niewygodne" i trudne pytania? Dopiero co poradziliśmy sobie z wyjaśnianiem córce skąd sie biorą dzieci, a tu naraz książka ta "starszy" mnie nastęnym WIELKIM PYTANIEM. Nie pada tu jednak żadne konkretne zapytanie, znajdujemy tylko konkretne odpowiedzi. Ale wszyscy raczej spodziewamy się o co chodzi, choć można to różnie interpretować. Wracając do mojego 5 letniego dziecka to jeszcze nie padło z jej ust to na co czekamy, ale to kwestia czasu. Pytanie o byt , istnienie, egzystencje. Choć czasem pyta nas czy ją kochamy, a my wciąż powtarzamy, że tak i jak bardzo. Nie wiedzieć czemu, my dorośli boimy się tego typu pytań, ale przecież to samo życie. Odpowiedź powinna być prosta i jasna, ale nam tak trudno mówić o uczuciach. Poczytajmy więc, co mają do powiedzenia w tym temacie inne stworzenia takie jak: gęś, kot, pies, królik, słowik, czy ludzie: bokser, grubas, rodzice, żołnierz, rodzeństwo. Każdy ma swoja własne zapatrywanie, własną oryginalną odpowiedź, w każdej jest ziarenko prawdy, każda czegoś uczy i coś nam przekazuje. Każdemu co innego, bo każdy jest inny. Na pewno z niejedną się sami utożsamimy, coś się nam spodoba, coś nie. To normalne, ale WIELKIE PYTANIE bez wątpienia zmusi i nas do myślenia. Mimowolnie sami sobie, dziecku lub komuś innemu odpowiemy. A więc zastanowimy się, wejrzymy w głąb siebie i pewnie odnajdziemy na nowo ciepłe uczucia. Dla mnie osobiście najpiękniejszym zdaniem, w tej książce była odpowiedź, oczywiście matki : "JESTEŚ TUTAJ, PONIEWAŻ KOCHAM CIĘ". Przecież nie od dziś wiadomo i to niejednej mamie, że kocha swe dziecię zanim sie narodzi , a nawet zanim się pojawi w jej łonie. Wiem to z własnego, podwójnego już, doświadczenia.

wydawnictwo

Hokus-Pokus

"DOKTOREK GURGUL. KSIĘGA ZIEMIANIĄTEK" , "KSIĘGA ZIEMSKICH TYGRYSSSKÓW" Jeanne Willis, Tony Ross

2009-09-08T12:22:00.002+02:00

Tony Rossa znamy z sympatycznych bajeczek pisanych i oglądanych pod tytułem "Świat Małej Księżniczki". Ola bardzo sobie je chwali, przede wszystkim za humor , a ja za bardzo trafne skojarzenia dziecięce i prostotę przekazu. I książeczki i animacje są naprawdę trafionym pomysłem. Dzieciaki się zaśmiewaja z przygód Księżniczki, a przy tym zawsze czegoś nowego nauczą. Teraz wpadły nam w ręce 2 księgi autorstwa Jeanne Willis z ilustracjami pana Rossa właśnie. Opowiastki pisane z perspektywy nieziemskich istot w sposób odmienny , a zarazem śmieszny i nawet odkrywczy opisują ludzi i ich zwyczaje. Nie powiem, książki przeznaczone są dla troszkę starszych dzieci, ale bardzo sugestywne ilustracje pomogą również maluchom zrozumieć tekst.

Tytułowy Doktorek Gurgul wyjaśnia swoim "ziomkom"na czym poelga i jak wygląda życie na ziemi widziany oczami "kosmitów". Uśmialiśmy się wszyscy nieziemsko :- )) czytając i oglądając te lekturki. Warto spojrzeć na to swoje ziemskie życie z innej perspektywy, choćby po to by się trochę rozluźnić i z dystansem podejść do rzeczywistości. Ziemianiątka, bo tak kosmici nazywaja małe dzieci, odbierane są jako dziwne, ale bardzo interesujące istoty z mackami (ręce i nogi) i wypustami (palce). Koty zaś to tygryssski posiadające liczne anteny (wąsy) , spożywające sok z krowy (mleko), potrawkę z gdakających ptaków (kurczaków). Uwielbiają mieszać rybbki z wodą w kapsule (akwarium) , nienawidzą zaś Ziemskich Kundli (psów) przed którymi uciekają w atmosferę. Polecam ziemskim i nieziemskim istotom!

Wydawnictwo Znak

"MEDAL PANA ZAJĄCA" Becky Bloom

2009-08-17T22:36:00.015+02:00

Któż z nas nie lubi wygrywać? Poczuć wspaniały smak zwycięstwa czy sławy! Nie jest to jednak takie proste. Tygodnie ciężkiej pracy nas sobą, pełnej poświęceń i wyrzeczeń. Litry wylanego potu, wiele nieprzespanych nocy oraz mordercze treningi ciała i ducha. Z tym już gorzej. Kto tak naprawdę to lubi? Napewno nie Pan zając, który z natury swej uważany jest za najszybszego w lesie. Nie musiał tego nawet udowadniać. Medale, kupowane na pchlim targu, miały świadczyć o jego wspaniałych wynikach i zwycięstwach. Zwierzęta w lesie zgodnie szanowały go i podziwiały, choć między nimi samymi isniały ciągłe kłótnie i spory. Ale przybycie panny żółw zmienia las i jego mieszkanców. Nowa sąsiadka zaraża wszystkich swoja pasją: bieganiem. To się niestety nie podoba panu zającowi. Przecież tylko on w tym lesie to robi i to jak! Próbuje się nawet ścigać, ale wnet zdaje sobie sprawę, że nie jest taki dobry jak inni sądzą. Postanawia wziąć sie w końcu do pracy i trenuje jak pozostali, tylko w ukryciu. W końcu dochodzi do wielkiego wyścigu i zaskakującego fianału. Zachęcam do zapoznania się z tą historyjką, a dowiecie sie jakie owoce może przynieść zgodne współdziałanie i rzetelna praca. Dodam jeszcze, że autorem bardzo orginalnych ilustarcji jest pan Paweł Pawlak. To mówi samo za siebie. Bardzo spodobał mi się sposób ich rozmieszczenia w książce. Jest naprawdę ciekawie, bo inaczej niż gdziekolwiek indziej. Raz te małe arcydzieła są większe, raz porozdzielane, jeśli mogę to tak określić, na podobienstwo komiksu. Jest również tzw "rozkładówka". Ta lekturka nie da się więc Wam nudzić a nawet nie pozwoli przerwać na chwilkę czytanie, bo zaraz jest intrygujący obraz, któremu także należy poświęcić trochę czasu:-)

Medal pana zająca

Muchomor

"NIESFORNY ALFABET" Grzegorz Kasdepke

2009-08-12T13:59:00.002+02:00

Spotkałyśmy już z córką wiele książeczek przeznaczonych do poznawania i nauki alfabetu, ale nie było dotąd takiej, gdzie nieczytające dziecko mogło również samo to robić, nie składając liter w wyraz. Dopiero ta pozycja dała Oli tę możliwość, ponieważ przy poszczególnych opowiadaniach o kolejnych literach jest wiele obrazków zastępujących rzeczowniki. I to był strzał w dziesiątkę, bo ciekawski i chłonny wiedzy maluch "współczyta" z rodzicem, bawi się przy tym świetnie i dodatkowo poznaje nowe wyrazy. Zabawa jest naprawdę przednia, gdyż opisy są śmieszne, bajkowo kolorowe zaś treść niecukierkowa, ale z "jajem" (jak na pana Kasdepke przystało:-) czyli dokładnie tak jak lubimy. Najbardziej przypadła nam do gustu litera "C" jak cytryna. Teraz nasza młoda uczennica biega po mieszkaniu i powtarza ciągle swój ulubiony cytat: "Fe, ty to musisz być strasznie kwaśna!". Ilustaracje mówią same za siebie! Czasem trudno było odgadnąć co przedstawiają, ale dzięki literce przewodniej wiedzieliśmy jak się nazwa danego przedmiotu czy osoby zaczyna i już było łatwiej. Dużo frajdy, dużo śmiechu, jednym słowem: polecamy! Z takimi książkami nauka nie może być ani nudna ani straszna! A cieplutkie ilustracje Iwony Cała tylko zachęcą i zatrzymają maluchów przy tej książeczce.

"Niesforny alfabet"

Literatura

"ŻEGNAJ, PANIE MUFFINIE" Ulf Nilsson

2009-07-31T08:09:00.001+02:00

Tu znajduje się opis tej książeczki. Zapraszam do czytania i zapoznania się z portalem

MIASTO DZIECI

http://warszawa.miastodzieci.pl/dla_rodzicow/92:Polecamy_ksiki_dla_dzieci_i_rodzicw/1542:egnaj_panie_Muffinie.html

"Żeganaj, panie Muffinie"

EneDueRabe

"TATO!” Svein Nyhus

2009-07-30T09:13:00.001+02:00

Tu znajduje się opis tej książki. Zapraszam do przeczytania go i zapoznania się z portalem

MIASTO DZIECI

http://www.miastodzieci.pl/dla_rodzicow/:/1548:TATO_Svein_Nyhus.html

"Tato!"

EneDueRabe

"GWIZDEK NIE CHCE SPAĆ" , "GWIZDEK I ŚNIEGOWA KULA" Barbara Gawryluk

2009-07-29T00:02:00.005+02:00

Jest wiele na rynku wydawniczym książek,gdzie bohaterami są zwierzęta, ale te akurat lekturki są dla mnie osobiście szczególnie bliskie. Z dwóch powodów. Po pierwsze: autorka - pani Barbara Gawryluk prowadzi również świetną audycję "Alfabet" na antenie Radia Kraków, słucham jej co niedzielę i niesamowicie sobie chwalę te "spotkania książkowe". Po drugie: tłem przygód i wybryków małego świstaka Gwizdka, bohatera książeczek, są moje ukochane Tatry. Opisy pięknej przyrody i wspaniałych gór przywołują wspomienia moich własnych wędrówek szlakami turystycznymi wiodącymi zarówno na szczyty jak oraz spacerów po dolinach i kotlinach. Widać więc, że na wyjątkowe traktowanie zasłużyły:-))) Tym bardziej, że cała seria objęta została patronatem Tatrzańskiego Parku Narodowego.

Cieszę się więc, że trafiłam na te pozycje i dzięki nim mogę swoim dzieciom malowniczo opowiedzieć, słowami pani

Barbary Gawryluk, o tym co ukochałam mocno i do czego bardzo tęsknię. Mam nadzieję, że gdy oboje podrosną i sami będą ciekawi tatrzańskich wrażeń, przekonają się na własnej skórze, co znaczy zdobywać szczyt górski i podziwiać widoki z samych wierzchołków.

Moim zdaniem nie ma nic piękniejszego! Tego się po prostu nie zapomina, powiem więcej - ciągle się chce powracać, będąc spragnionym, mimo wszystko, zmęczenia, bólu nóg i ostatecznie fantastycznych uniesień z samej góry.

Życzę również i Wam tej wielkiej miłości do Tatr!

ilustracje-Małogorzata Flis

seria o Gwizdku

Literatura

"MAM BRACISZKA" Aleksandra Stańczewska

2009-07-28T07:21:00.001+02:00

Tu znajduje się opis tej książeczki. Zapraszam do czytania i zapznania się z portalem

MIASTO DZIECI

http://www.miastodzieci.pl/dla_rodzicow/125:Ksikowe_Pogotowie_Ratunkowe/1418:Mam_braciszka_z_serii_Julka_poznaje_wiat.html

"Mam braciszka"

Aksjomat

"OSKAR I MIMI" Anna Neborova

2009-07-27T07:03:00.004+02:00

Baaaaaaaaaaardzo kolorowa bajka, a czemu? Bo niebo w miasteczku bohaterów nie jest zwykłe: niebieskie czy szare, ale mieni się wieloma kolorami tęczy. Raz jest zielone z fioletowymi chmurkami, raz żółte potem czerwone. A nastepnie znów magicznie ubarwione niczym z palety malarskiej. Nocą zaś kolorowe są gwiazdy. A któż odpowiedzialny jest za ten stan, czemu tak się dzieje? NO, tego, moi drodzy musicie sami się dowiedzieć z tej książki, jeśli jesteście tego ciekawi, oczywiście. Ja tylko zdradzę, kogo możecie tam spotkać, a więc: Dziewczynkę Mimi, Psa Oskara, Profesora Kocura, Niebieską Kotkę. Oni to sprawią, że przeniesiecie się do tego niezwykłego miejsca, gdzie wszyscy żyją pod wielobarwnym niebiem i nie wyobrażają sobie , że może być inaczej. Przekonał się o tym Oskar, który przypadkowo pozbawił swą przyjaciółkę kolorów. Co z tego wyniknie, czy ich przyjaźń przetrwa? Sięgnijcie po bajeczkę! Swoją drogą jakie życie byłoby.... kolorowo interesujące , gdyby dookoła nas kłębiły się wszystkie barwy tęczy, nie tylko na niebie, ale w nas ludziach! Tyle jest teraz szarości i nijakości, a przez to nudy i smutku. Spróbujmy to zmienić, wystarczy zacząć od siebie, a świat nabierze...kolorów! I radości!

"Oskar i Mimi"

Bis

"JOASIA I WILK" Ted Lobby

2009-07-26T07:18:00.002+02:00

Tu znajduje się opis tej książki. Zapraszam do czytania i zapoznania się z portalem

MIASTO DZIECI

http://warszawa.miastodzieci.pl/dla_rodzicow/92:Polecamy_ksiki_dla_dzieci_i_rodzicw/1547:Joasia_i_wilk.html

"Joasia i wilk"

GWP

"MAMA MU SPRZĄTA" Jujja i Tomas Wieslander

2009-07-25T10:18:00.001+02:00

Sprzątanie nie należy do moich ulubionych zajęć. Zresztą kogo to bawi, tak naprawdę? To znaczy lubię, kiedy jest wszystko uporządkowane i czyste, ale żeby się wziąć za bałagan to muszę mieć chęć i motywację. Robię to raczej od okazji do okazji. Dobrze, że mój mąż w tej kwestii jest bardziej konsekwentny i sprząta dość regularnie:-))). Mama Mu również znalazła się w takiej sytuacji, kiedy należało coś w swoim domku-oborze zmienić, bo przecież nadeszła najpiękniejsza pora roku, a po zimie wszęddzie było pełno śmieci. Ale tak trudno wziąć się do pracy, kiedy na łące kwitną pierwsze zawilce, zaczynają śpiewać ptaki, a powietrze jest takie przyjemnie i pachnące. Przydałby się ktoś do pomocy! Nie ma to jak sprawdzony przyjaciel - Pan Wrona. Nie dość, że szybko uwinął się ze swoim bałaganem to zaoferował również pomoc znajomej, która według niego nie kwapiła się do tego. Jego porządki, jak się okazało, wcale nie przypadły do gustu krowom, bo obora niestety po wszystkim wyglądała na bardziej zabrudzoną i zaśmieconą niż przed sprzątaniem. A tak się wymądrzał! Cóż ten Pan Wrona wymyślił, poczytajcie sami. Można pęknąć ze śmiechu! Polecam lekturkę przed lub w trakcie sprzątania, bo na pewno umili Wam czas.

Mama Mu sprząta"

Zakamarki

"KUBUŚ PUCHATEK IDZIE DO LEKARZA"

2009-07-24T09:04:00.011+02:00

Tu znajduje się opis tej książeczki. Zapraszam do czytania i zapoznania się z portalem

MIASTO DZIECI

http://www.miastodzieci.pl/dla_rodzicow/125:Ksikowe_Pogotowie_Ratunkowe/1400:Kubu_Puchatek_idzie_do_lekarza.html

Kubuś Puchatek idzie do lekarza

Egmont

"MARTYNKA JEST CHORA" , "MARTYNKA SPADŁA Z ROWERU" Gilbert Delahaye

2009-07-24T08:59:00.009+02:00

Tu znajdują się opisy tych książeczek. Zapraszam do czytania i zapoznania się z portalem

MIASTO DZIECI

http://www.miastodzieci.pl/dla_rodzicow/92:Polecamy_ksiki_dla_dzieci_i_rodzicw/1549:Ksiki_z_serii_o_Martynce.html

Seria o Martynce

Papilon

"SZNURKOWA HISTORIA" Roksana Jędrzejewska-Wróbel, Agnieszka Żelewska

2009-07-21T14:00:00.004+02:00

Czy zwykła rzecz: zabawka lub krzesło może czuć i myśleć? No jasne, choć pewnie tylko w bajkach. Ale po przeczytaniu tej książki i wielu pytaniach córki, mocno się zastanowiłam , czy oby na pewno te wszystkie otaczające nas przedmioty były i są takie "bezduszne"? Bo cóż może pomyśleć sobie stary kapeć wyrzucony na śmietnik czy złamamy ołówek albo pognieciona gazeta? Nam sie wydaje, że nic. Ale może być zupełnie inaczej! To, że do nas nic nie mówią, nie krzyczą , nie płaczą lub się nie śmieją, to tak naprawdę o niczym nie świadczy. W głębi siebie może te rzeczy przeżywają wszystko tak jak my! A już napewno moja córka, która po lekturze książki stwierdziła, że inaczej będzie traktować swoje zabawki i przybory do jej "pracy twórczej". Obiecała szanować i dbać o przytulanki, lalki, klocki i kredki. By już nie cierpiały i nie smuciły się, gdy je porozrzuca po pokoju czy nie odłoży na miejsce po zabawie.

Bohaterem "Sznurkowej historii" jest ... Sznurek, ale nie tylko. Pojawiają się tu również inne przedmioty, dobrze nam znane z codziennego życia. Jest więc widelek z ułamanym zębem, popruta serwetka, korek od flakonika z perfumami i wiele wiele innych. Ich historie dają wiele do myślenia, bo często przypominają po prostu koleje losu nas samych , ludzi modszych i starszych. Zwłaszcza ci ostatni po okresie wytężonej pracy zawodowej oraz wypuszczeniu w świat dojrzałych dzieci, czują się często niepotrzebni i bezużyteczni. Tacy samotni i opuszczeni. Schowani przez innych głęboko do szulfady , gdzie nikt nie zagląda, bo i po co. Wydawać by się mogło, że cała ta historia kończy się źle i przygnębiająco, ale uwierzcie, że jest na odwrót. Nadzieja , która żył Sznurek w końcu zakiełkowała i dała starym, zepsutym przedmiotom nowe życie i sens.

Przeczytajcie tę książkę- dla dzieci i dla siebie, by nigdy nie dopadła Was beznadzieja i zapomnienie!!!

"Sznurkowa historia"

Nasza Księgarnia

"BINTA TAŃCZY" Eva Susso, Benjamin Chaud

2009-07-18T07:13:00.004+02:00

Ta książeczka, choć w zamiarze jest przeznaczona dla dzieci mniejszych, bo to przede wszystkim bajeczka obrazkowa z kilkoma zdaniami, to przypadła również do gustu mojej starszej córce. Właśnie dzięki tym orginalnym i kolorowym ilustracjom. Śmieszy ją szczególnie tańcząca mama, kiedy wywija nogami i zgrabnie kołysze pupą:-))) Ciekawe dlaczego, zapytacie? A pewnie dlatego, że bardzo lubi tańczyć właśnie ze mną, braciszkiem czy tatą, uwielbia kiedy się z nią wygłupiamy i szalejemy, a przy muzyce przecież można robić wszystko! Dzieci wogóle bardzo lubią, patrzeć na dorosłych zachowujących się jak one. Kiedy angażujemy się w zabawę całym sercem , duszą, głową , no i właśnie ciałem. Szkoda, że tak mało mamy na to czasu , a często również niestety ochoty. A tak dobrze poczuć się raz na jakiś czas dzieckiem, odejść od tych naszych "mądrych" zasad, sztywnych konwenansów i całkowicie zapomnieć się w radośnym i spontanicznym śmiechu, krzyku czy koziołkowaniu.

Rodzinka Binty pokazuje nam jak się można "wyluzować", poddać całkowicie chwili i bez żadnych oporów po prostu powariować. Nasz młodszy syn również zaczyna to łapać! Jak najmłodsza latorośl - Babo, tak i on potrafi z wszystkiego zrobić bębenek i bawić się na całego, śpiewając przy tym w niebogłosy! Nie muszę już czytać tej książeczki, obrazki są tak proste i sugestywne w odbiorze, że moje dzieci wiedzą kiedy klaszczemy, wywijamy nogami czy pupami, kiedy śpiewamy, bębnimy czy tańczymy. Bardzo dynamiczna i radosna opowiastka dla całej rodzinki.

Świetna lekturka dla ucha i ciała , dla starszego i młodszego, bo nikogo nie pozostawi bez ruchu! Nie traćmy więc ani chwili, dzieci nam zaraz wyrosną i koniec szleństw!

p.s. Aha i koniecznie sprawdźcie co robi Binta, bo tu na tej ilustracji jej nie ma, a to koniec akurat książeczki, więc jeśli jesteście ciekawi zachęcam do przeczytania lekturki :-))))

"Binta tańczy"

Zakamarki

"TRZY BAJKI" Lucyna Legut

2009-07-17T11:32:00.007+02:00

Kiedy zobaczyłam na wystawie tę książkę, a raczej jej okładkę, to po prostu nie mogłam się oprzeć by jej nie oglądnąć w księgarni, a potem nie zakupić! Urzekła mnie odrazu, coś niesamowitego! Nie zaznałam tego uczucia już od bardzo dawna. Prawdę mówiąc nie pamiętam ile lat miałam, ale byłam napewno dzieckiem i już wtedy , gdy tylko jakaś książka "padła mi w oko" nie dałam spokoju sobie ani rodzicom, póki nie znalazła się w na mojej półce w pokoju. Tak już mam i tyle.A więc nabyłam to cudo i muszę przyznać, że się...nie zawiodłam! Prawdziwa bajka, a raczej trzy bajki. Przwdziwie nieprawdziwe!!! Fantastyczne, zmyślone, oderwane od rzeczywistości. Sama nie wiem jak Lucyna Legut tego dokonała, ale ja tak naprawdę nie przepadam za takimi fabułami, a jednak tak wciągnęło, że nie wstałam z krzesła dopóki nie doszłam do ostatniej kartki. To po części zasługa ilustarcji, piękne, piękne i... jeszcze raz piękne! A jak świetnie wydane, brawo!

Jednym słowem bardzo polecam, nie tylko

dzieciom , ale właśnie rodzicom, by przypomnieli sobie czym jest jest taka prawdziwa, z "krwi i kości" baju- bajka. A zarazem lekka, przyjemna, bez podtekstów, morałów czy pouczeń. To mi się spodobało. Rarytas dla oczu, "odstresowywacz" dla nerwicowców, aż mi się zrobiło smutno przy końcu bajki trzeciej, że wszystko wróciło do normy, nie ma już czarów i świat na nowo jest poukładany. Widać, że należy czasem się zapomnieć, poddać magii i poszaleć wyobraźnią, bo bardzo ubogie jest takie ciągle "realistyczne życie". Kończąc, życzę

sobie i Wam więcej bajkowych przeżyć i wrażeń oczywiście po lekturze "Trzech bajek".

"Trzy bajki"

Prószyński i S-ka

"OGRÓDEK" Maria Kownacka

2009-07-16T16:33:00.006+02:00

Moim wielkim marzeniem było i jest nadal mieć mały domek, podwórko, ogród, ale jak się ostatnio dowiedziałam również moja córka ma takie życzenie:-) A dokoła lasek, gdzieś dalej strumyczek. Choć nigdy raczej się to nie spełni warto pomarzyć i śnić o czymś. Dzieciom chciałam zaś dać takie piękne, beztroskie, wspaniałe dzieciństwo jak z bajki, jak z książek Marii Kownackiej. Gdzie koło domku, w polu i sadzie napotykałyby zwierzęta duże i małe. Od lat najmłodszych uczyłyby się żyć z przyrodą, roślinami i czerpały z tej współpracy jak najwięcej. Na zapas, na dorosłość, kiedy już nie wypada się huśtać, wchodzić na drzewa, biegać za psem, oglądać żab, pszczół i biedronek, rozmawiać ze ślimakiem czy skakać z kózkami. No i to choć w części mogę dzieciom zapewnić. Ale wiadomo, trzeba mieć czas no i chęci. Ach jak ubogie i nudne jest życie w mieście. Tu się dużo dzieje, ale raczej dla starszych, dzieciom potrzeba natury, świeżego powietrza i kontaktu z innymi "żyjątkami".

Podobnie w książeczce KWIATKI MAŁGORZATKI autorka opisuje błogość i nostalgię dzieciństwa. To bez wątpienia najpiękniejszy okres życia dziecka! Obiecałam sobie, że gdy znów moje pociechy będą mnie prosić do zabawy, to próbuję nie odmówić , to pozwolę na odrobinę szaleństwa i swobody. Bo tak naprawdę to bardziej przyda się mnie. I pewnie Wam również. Ilustracje Marii Orłowskiej-Gabryś zaś, przeniosą was w czarujący świat zmieniających się pór roku, gdzie natura spokojnie sobie panuje i nikt jej nie przeszkadza.

"Ogródek"

Zysk i S-ka

"ZAKOCHANI" Rebecca Dautremer

2009-07-15T13:57:00.004+02:00

Zakochanie to piękny stan. Ale skąd dzieci o tym mogą wiedzieć? No tak, zapomniałam, przecież one są doskonałymi obserwatorami! Nic się przed nimi nie ukryje. Im bardziej chce się przed nimi coś schować, tym ciekawsze staje się to dla nich i tym większa chęć poznania tego, odkrycia i zasmakowania (ale to już u nastolatków!). Stąd ich szczególna uwaga i ciekawość. Dla dzieci wszystko jest takie proste, jak ktoś kocha to trzyma za rękę, jest dobry, całuje się, jest uśmiechnięty, trochę zwariowany i szalony. Ale równocześnie bardzo dosłowne, bo jeśli zakochanie jest jak grom z nieba, jak burza, to trzeba mieć parasol na ewentualny deszcz. Albo gdy człowiek się zakochuje to wtedy wpada po uszy, ale jak to można wpaść po uszy??? Sylwia, która próbuje rozwiązać zagadkę tego tajemniczego stanu stwierdza między innymi, że to bardzo męczące być zakochanym, bo serce boli, bo człowieka rozpala, a uczucie zakochania odbierawszelkie siły. Jak widać zdanie najmłodszych na ten temat nie jest najlepsze, choć sa również i plusy, a mianowicie ludziezakochani stają się aniołami. Tym bardziej więc Dziewczynka nie może zrozumieć zachowania kolegi, który ciągle ją zaczepia, szturcha i popycha. Przecież mama tłumaczyła jej, że Ernest zakochał się w Sylwi, ale tak naprawdę nic na to nie wskazuje! No to jak w końcu jest z tym zakochaniem?

A czy my dorośli umielibyśmy odpowiedzieć na to pytanie? Po tym jak już przeżyliśmy pierwsze wniosłe uczucia, drżenia rąk i ust przy spotkaniach z ukochana osobą, niecierpliwe, a zarazem nieśmiałe wzajemne dotykanie? Czy umiemy obrać to w słowa i tak prosto, bezpośrednio o tym rozmawiać? Chyba jednak nie, bo my zawsze wszystko komlikujemy i utrudniamy! Nawet tak prostą, czystą i normalną rzecz jak ZAKOCHANIE i MIŁOŚĆ

(Przepiękne ilustracje są również dziełem autorki)

"Zakochani"

Nasza Księgarnia

"OGRÓD PANNY AMELII" Liliana Stafford

2009-07-15T07:14:00.004+02:00

"Jak dobrze mieć sąsiada (...)

Pożyczy ci zapałki,
Pół masła, kilo soli,
Wysłucha twoich zwierzeń,
Choć głowa go boli,
A zimą ci pomoże

Przy węglu i przy koksie

I sama nie wiesz, kiedy
Ułoży wam rok się. "-. Tak leci znana piosenka Alibabek.

Ale niejeden z nas może to potwierdzić, że ma wspaniałe sąsiedztwo. Dobre relacje z sąsiadem są dziś na wagę złota.

Bo któż inny nam pomoże gdy niedomagamy, poplotkuje z nami, zaglądnie do okna czasem, zapuka gdy siedzimy sami, zrobi sprawunki jak chorujemy, czy podleje kwiatki gdy urlopujemy. Są jednak również kiepskie stosunki sąsiedzkie, gdy złośliwość i dociekliwość współmieszkańca zatruwa nam życie. Sąsiadów raczej sobie nie możemy wybrać, pozostaje nam przyzwyczaić się do nich.

Ale w przypadku panny Amelii Ellicott trudno o spokojniejszą sąsiadkę. Co więcej, ta staruszka, wogóle nie interesuje się blokiem stojącym obok i żyjącymi tam ludźmi. Zajęta jest wyłącznie swoim pięknym ogrodem i kurami. Coraz częściej doskwiera jej jednak samotność i dopada zmęcznie, co nie pozwala starszej pani dbać o porządek na podwórku. Najbardziej jest jej jednak smutno, kiedy nie może nikomu pochwalić się swoimi malutkimi kurczaczkami. Nawet się nie spodziewa,a w wielkim bloku obok są sąsiedzi, którzy często przyglądają się pracy Amelii, tęsknią wręcz za wiejskim spokojem, bo widok domu i ogrodu sąsiadki koi nerwy i przywołuje miłe chwile. Nie chcą sie do tego przyznać, choć bardzo ciekawi ich osoba żyjąca za parkanem. I tak obie strony się nawzajem podglądały i nieśmiało do siebie wzdychały, ale nikt nie odważył się zrobić pierwszego kroku. Dopiero nieszczęście zbliżyło wszystkich ludzi do siebie. Tak jak w prawdziwym życiu, kiedy istnienie drugiego człowieka dostrzegamy w potrzebie. To prawda, ale skoro tylko tak może dojść do wzajemnego zliżenia to, ciężko o tym mówić, ale i ten sposób jest dobry. Może dlatego w tych czasach mamy tyle katastrof, kataklizmów i dramatów. Smutne, ale prawdziwe.

ilustracje-Stephen Michael King

"Ogród panny Amelii"

Egmont

"ZA NIC W ŚWIECIE NIE ZJEM POMIDORA" Lauren Child

2009-07-14T07:38:00.005+02:00

No i mamy następny kłopot, który spędza sen z oczu rodzicieli, a mianowicie -"niejadztwo" pociech. Tego nie zje, tamtego też nie, to uwielbia za to, ale przecież to... czekolada, więc ileż można jej zjeść! Ani makaron, ani ziemniak, ani groszek, czy nie daj Boże - mięsko! Uhhhhh i co tu robić z takim niejadkiem?!? Prośbą nic nie wskóramy, groźbą tym bardziej, dziecko się uprze i koniec! Ale jeśli ten niejadek przy okazji ma bujną wyobraźnię i skore jest do wymyślania rzeczy kosmicznych , nie z tej ziemi to ... bingo! Mamy go! Wymyślmy po prostu nowe, fantastyczne nazwy dobrze znanych potraw czy jarzyn, a do tego zaserwujmy krótką bajecznie kolorową i nieziemską opowiastkę o tym skąd się wzięła pospolita marchew czy sałata i dziecko powinno to ... łyknąć! a wtedy... smacznego, maluchu! Dobra zabawa plus pusty talerz, a może nawet dokładka gwarantowane!

Charlie jest więc znów w akcji! Groszek to Zielone kuleczki z Zelandii, a pomidory to księżycowoce! Nikt obojętnie nie spojrzy na te przysmaki, skoro mają takie ciekawe nazwy!

Pozostaje tylko jeden problem... my również musimy wykazać się wyobraźnią , no i cierpliwością oraz całkowitym przekonaniem , że te nasze bajeczki to prawdziwe smakołyki;-)))

"Za nic nie zjem pomidora"

Media Rodzina

"WCALE NIE JESTEM ŚPIĄCA I NIE CHCĘ JESZCZE IŚĆ SPAĆ" Lauren Child

2009-07-12T09:17:00.004+02:00

Problem chyba większości, jak nie wszystkich rodziców - bezsenność naszych dzieci! Choćby padały ze zmęczenia, choć za oknem czarna noc, one wciąż , skore są do zabaw, harców czy oglądania bajek. Skąd ta żywotność i energia po całym dniu latania po podwórzu, biegania i grania? Moim pociechom po prostu szkoda tracić czasu na sen, tyle się ciągle dzieje, tyle jeszcze jest przecież do zrobienia! A że dzieciom "nie wyczerpują się baterie" lub tylko na chwilkę i przy nieograniczonej niczym fantazji, można sobie tylko wyobrazić co potrafią wymyślić i czego dokonać!

Lola również nie chce lub nie może usnąć i dopiero jej starszy brat wpada na pomysł, by wykorzystać jej wyobraźnię i dać się wciągnąć w wieczorną zabawę siostry, która wymyślając coraz to nowych przyjaciół próbuje zniechęcić chłopca do próby uśpienia jej. Ale Charlie nie daje za wygraną, więc towarzyszy między innymi wielorybom, i lwom, i pieskom w wieczornych obrządkach, by tylko dziewczynka spokojnie w końcu poszła do łóżka. Na końcu nawet sam pada ofiarą swego chytrego planu , ale czego nie robi się dla młodszego rodzeństwa.

Polecam śpiochom i nocnym markom!

"Wcale nie jestem śpiąca..."

Media Rodzina

"BOBEK - WYPRAWA I RZECZY W SAM RAZ" Beata Ostrowicka

2009-07-10T14:03:00.013+02:00

Nasze dzieci zawsze będą naszymi dziećmi i zawsze będą dla nas dziećmi, no tak już jest i nic tego nie zmieni. Będziemy ich w ten sposób traktować nawet gdy będą dorośli, a to z pewnością im się nie będzie podobać, ale zrozumieją nas , gdy sami wydadzą na ten świat swoje potomstwo. Do tego czasu przyjdzie nam toczyć nieustanną walkę o to by nas słuchały, bo przecież jesteśmy starsi i mądrzejsi, no i chcemy im na dobrze. To prawda, ale jak mawia mój mąż, każde z naszych maluchów to "samodzielna jednostka bojowa", która pragnie poznać świat na własny sposób i często nie ma na to rady. Próbujemy je chronić od złego, przestrzegać przed błędami, ale to raczej spełza na niczym. Ale najbardzij frustruje dzieci powiedzenie:"Jesteś jeszcze za mały". Jak to mały? Jestem duży potarfie chodzić, biegać, jeść, bawić się , czy to jest nic?

No właśnie, autorka książeczki "Bobek, wyprawa i rzeczy w sam raz" przedstawia ten problem i sposób jego rozwiązania. Zwraca uwagę na to , że obok "Jesteś na to za mały", jest również "Jesteś na to za duży", co może zamienić dziecka złość i bezradność wobec rodzicielskiego zakazu, w dumę i zadowolenie z samego siebie. Chodzi o to by uzmysłowić mu, iż cały czas rośnie i dojrzewa do coraz ważniejszych i poważniejszych zadań.

Hubercik, bohater ksiązeczki, widzi różnicę w podejściu mamy i taty do niego i do starszego brata. To niestety budzi sprzeciw młodszego i tylko mądre podejście rodziców może temu załagodzić. Mama nazywa synka królem grzybobrania, kiedy znajduje największe prawdziwki. Tata zaś uzmysławia mu, że wyrósł już z pewnych bajeczek, a czas na "bardziej dorosłe".

Warto sięgnąć po tę lekturę, każdy bowiem coś z niej wyniesie dla siebie: i dzieci i dorośli.

il. Aneta Krella-Moch

"Bobek, wyprawa i rzeczy w sam raz"

Literatura

"MÓJ KOCHANY KOTOPIES" Beata Ostrowicka

2009-07-10T14:03:00.012+02:00

Wydawać by się mogło, że w dzisiejszych czasach, nasze dzieci ciągle zalewane są markowymi, drogimi zabawkami i tanią chińszczyzną, dlatego nie ma już miejsca na zwykłe, własnoręcznie robione szmacianki. Mała Dziewczynka, bohaterka książeczki jest zagubiona, bo nie może poradzić sobie z uczuciami do takiej właśnie maskotki - Kotopsa, ni to kota ni to psa, którego prawdziwie pokochała, choć ten nie zyskał popularności wśród rówieśników. A przecież tylko takie zabawki, tak naprawdę posiadają to czego potrzeba naszym dzieciom: duszę. To coś za czym się tęskni, gdy przytulanki zabraknie, gdy dziecko dorośnie i wspomnienie lat najwcześniejszych powróci wraz z babciną dzierganą laleczką czy misiem.

Światem teraz rządzi moda i opinia najsilniejszego , reszta ma się bezwzględnie podporządkować. Nic więc dziwnego, że bohaterce trudno było myśleć i czuć inaczej niż pozostali. Po dorosłemu nazywamy to asertywnością, ale dla najmłodszych oznacza dziwactwo i odrzucenie. Często nawet się nie zastanawiamy nad tym , że kupując najnowszy model auta czy firmową maskotkę kształtujemy człowieka bez własnego zdania i polotu. Bo nieorginalnego.

Beata Ostrowicka, autorka książeczki, przedstawia nam co czuje maskotka kiedy Mała Dziewczynka kocha, tuli, rozmawia, w końcu porzuca Kotopsa. Ta brzydka przytulanka wszystko rozumie i ostatecznie godzi się z losem. Czy Dziewczynka zdoła odnaleźć się w tym wszystkim i postąpić tak jak dyktuje jej małe serduszko? Pomóżmy naszym dzieciom wybierać to, co wartościowe, aby będąc już dorosłymi nie zatracili swojej indywidualności i wyjątkowości. Opowiastkę uzupełniają prześliczne, pełne ciepła i delikatności ilustracje Iwony Cała, oddające w pełni atmosferę fabuły. Polecam!

"Mój kochany Kotopies"

Literatura

"JAJUŃCIEK" Paweł Pawlak

2009-07-10T14:02:00.014+02:00

To bajeczka, która napisał i narysował Paweł Pawlak na swój, oczywiście, bardzo orginalny sposób. Opowieść troszkę mroczna, początkowo smutna, a nawet straszna, ale że w bajkach zawsze wygrywa dobro oraz miłość, i tym razem się nie zawiedziemy. Jajuńciek to zajączek, bardzo niepozorny, najmłodszy z rodzeństwa. Zdarzyło sie tak, że wszyscy bracia musieli wyruszyć w wielki świat za marchewką. A zarabiali grając na instrumentach, aż dotarli do zimowego, szarego, smutnego miasta, gdzie nikomu nie wolno było ani śpiewać, ani grać. Tak więc mieszkańcy byli bardzo zdziwieni, kiedy wędrowcy rozpoczęli muzykowanie, bo wielki Lugubros Groźny nie życzył sobie żadnego grania. Nic więc dziwnego, że się rozgniewał i pochwycił zajączki, by je ukarać. Z niewoli uszedł na szczęście Jajuńciek i tylko on mógł uratować swoich braci. Ale jak on taki mały miał pokonać tego paskudnego, okropnego i ogromnego potwora!!! Czy odważy się przeciwstawić Lugubrosowi i zdoła uwolnić rodzeństwo? Odsyłam do książki. Jak nie trudno się domyślić lektura traktuje o odwadze i wewnętrznej sile, którą posiada każdy z nas, nawet i ten najmniejszy zajączek, wystarczy odpowiednia motywacja , by ją wydobyć na świat i odpowiednio spożytkować.

"Jąjuńciek" Paweł Pawlak

Muchomor

"FLUSI SKARPETKOWY POTWÓR" Bine Brandle

2009-07-10T14:02:00.013+02:00

Moja córka bardzo się cieszyła,gdy poznała bohatera tej książeczki - skarpetkowego potwora. A dlaczego? Bo teraz ta mała strojnisia ma świetną wymówkę na wieczny nieporządek w szuladzie ze skarpetami i rajstopkami, tak samo jak Majka, przyjaciółka Flusiego. Dziewczynka była zachwycona nowym towarzyszem zabaw, który nie zważał na bałagan, nie sprzątał, za to skoro był do szalestw i psot. Nie dał się jednak traktować jak pozostałe zabawki i przytulanki. Dlatego też śmiertelnie się obraził, kiedy Majka zaproponowała mu łóżeczko lalek do spania. Nie mógł znieść tej zniewagi, bo czuł się wyjątkowy i orginalny, posiadał również swój wwłasny kącik, a w zasadzie jaskinie pełną skarbów. Ale gdy mała przyjaciółka uratowała go przed praniem w misce , znów byli nierozłączni. Tym razem jednak bohaterka przygotowała Flusiemu łoże godne skarpetkowego potworka i jak się domyślacie mogła to być jedynie - szuflada ze ....? No własnie, pewnie moja córka też go spotkała, bo kiedy zaglądam do jej szuflad, to odgania mnie. Nic dziwnego przecież Flusi zakazał komukolwiek o sobie mówić... Więc chichoooo szaaaaaa, by Flusi znów się nie obraził i nie zostawił mojej Oli bez przyjaciela...

"Flusi skapretkowy potwór"

"TORT URODZINOWY" Sven Nordqvist

2009-07-09T14:06:00.004+02:00

Razem z moją małą czytelniczką Olą przyznajemy, że ta część o przygodach Pettsona i Findusa bije na głowę poprzednią wczesniej opisywaną przeze mnie. Tu pomysły i kłopoty staruszka i jego kota są tak dziwne i śmieszne, że po prostu trudno było: mnie czytać spokojnie, a Oli słuchać bez ciągłego śmiania się! Obok "Nusi i braci łosi" podejrzewam , że i ta książka teraz stanie się ulubioną lekturą młodej słuchaczki. Ale również rysunki wbudzają salwy śmiechu, zwłaszcza uciekający przed bykiem Findus z zasłoną na ogonie oraz Pettson w jajecznej kałuży. Niesamowity jest malutki urywek przedstawiający kury ratujące jajka i przenoszące je na noszach!!! Gorzej to się, niestety, kończy dla staruszka, który zniszczył sobie 30-letnie spodnie, a po tym wszystkim we wsi zaczęły krążyć na jego temat niestworzone historie, które zrobiły z biednego Pettsona okropnego dziwaka. Ale to nic. Najważniejsze, że bohaterowie osiągnęli cel i w końcu zasiedli do wspaniałej uczty i w spokoju świętowali urodziny Findusa!

Szczerze polecam tę książkę na chłodne, nudne dzionki, kiedy nuda snuje się po domu i nie wiadomo co ze sobą zrobić. Ponieważ po lekturze ma się wielką ochotę na naleśniki albo i nawet na tort naleśnikowy wykonany wspólnie z rodzinką. Jednym słowem - sama przyjemność, i dla oczu, i dla ucha, i dla podniebienia.

"Tort urodzinowy"

Media rodzina

"POLOWANIE NA LISA" Sven Nordgvist

2009-07-09T14:05:00.004+02:00

To nasze pierwsze spotkanie ze staruszkiem Pettsonem i jego gadającym kotem Finduem i odrazu przyznaje, że bardzo udane! Spodobała nam się przygoda bohaterów z lisem. Śmieszne pomysły roztargnionego i zapominalskiego gospodarza oraz złośliwości kota przypadły nam do gustu tym bardziej, że bohaterowie pomimo odmiennych chrakterów tworzą bardzo udany duet. Spokojny i opanowany Pettson postanawia rozprawić się z lisem, kradnącym kury i jajka. Ich zadziwiające pomysły i działania doprowadzają do zaskakujących sytuacji na podwórku. Tak więc na pozór zwykłe gospodarswto, kurnik, szopa i drewutnia stają się miejscami śmiesznych, a niekiedy prawdziwie wybuchowych wydarzeń, i to dosłownie, bo kto na lisa zastawia petardy??? A to jeszcze nie koniec! Jest tego więcej i można się wystraszyć! A potem śmiać do upadłego, bo koncówka jest bardzo zaskakująca i pouczająca. Ale czy Pettsonowi i Findusowi uda się odstraszyć lisa? Wbrew pozorom tak , ale w sposób odmienny od zamierzonego.

"Polowanie na lisa"

Media rodzina

"W KRAINIE FANTAZJI" Shirley Barber

2009-07-09T13:44:00.005+02:00

Po przeczytaniu trzeciej już książki o czarodziejskim świecie , nie mamy z córką juz żadnych wątpiwośći! Wróżki i elfy naprawdę isnieją! Nie widzą ich co prawda dorośli, ale ja wierzę na słowo Oli, która co do tego nie miała nigdy żadnych wątpliwości. Czuję się przez to niestety trochę pokrzywdzona, bo sama chciałabym zobaczyć Krainę Wróżek. Marzę o tym , by jak Laura i Daniel, bohaterowie książki przejść przez sekretne zielone drzwiczki do innego, wspanialszego i lepszego świata. Dzieci poznają tam życie i pracę mieszkanców muchomorowego miasteczka, ogrodu wróżek, towarzyszą im w przygotowaniach do balu, a nawet poznają tajemnicę pojawiających sie w lesie muchomorów i sposób szycia przepięknych strojów wróżek, co szczególnie zainteresowało moją Olę.

A może my dorośli po prostu nie dostzregamy tego co dzieci, tylko i wyłącznie przez nas samych, nasz pośpiech, zapracowanie, ciągłe i zbytnie zapatrzenie na rzeczy przyziemne. Zatraciliśmy dziecięcą spontaniczność, naiwność i radość z rzeczy małych co powoduje, że nie rozumiemy naszych pociech , ba, nawet nie próbujemy, niestety. Jak mama bohaterów. A szkoda, bo wiele pewnie tracimy.

Wspaniała opowieść dla wielbicielek księżniczek, baletniczek oraz dobrych wróżek. Oraz dla nas byśmy choć troszeczkę się opamiętali.

"W krainie fantazji"

Papilon

"MAGICZNA TĘCZA" Shirley Barber

2009-07-08T22:29:00.005+02:00

To druga z kolei książka wprowadzająca dziecko w magiczny świat wróżek, czarów i zaklęć. Tym razem Ania i jej pies Bozo poznają ten świat od środka. Dosłownie. Bo stali sie malutcy , jak elfy. A to wszystko tylko dlatego, że nie posłuchali swojej babuni Tibbet, która ostrzegała przed magiczną tęczą, a raczej garczkiem złota na jej końcu. Czy udało im się wrócić do domu? Tego dowiecie się czytając tę bardzo urokliwą książeczkę. Muszę przyznać, że ilustracje Shirley Barber naprawdę urzekają. Oglądając je, czuje się ten magiczny klimat i prawdziwie wpada w kolorową oraz bardzo świetlistą "bajkową rzeczywistość " małych, niewidocznych istotek. Bo jak się Ania dowiedziała, elfy i wróżki, tak jak i zwykli, duzi ludzie, muszą pracować, jeść, budować domy, zmagać się z chorobami i problemami. Dolina Paproci, aż tętni życiem, barwami i magią, jak w prawdziwej bajce!

A co z babcią Tibbet, która bardzo tęskniła do kochanej wnuczki? Jak się okazało to, co początkowo wydawało się dla niej trudne do zaakceptowania, tak naprawdę obróciło się na dobre dla wszystkich! Jak to możliwe, jesteście ciekawi - sięgnijcie po ksiązkę.

"Magiczna tęcza"

Papilon

"ALE JA TAK CHCĘ" Beata Ostrowicka

2009-06-25T10:08:00.003+02:00

Wyobraźcie sobie taki obrazek: macie 5-letnie bardzo poszłuszne dziecko, wykonujące bez szemrania wszystko czego tylko zażadacie, nie butujące się i cichutkie, a za 20 lat już jako dorosły człowiek potulny, ale bez wizji swojej przyszłości, niezdecydowany i nieumiejący podjąć prostej decyzji, bo nie ma obok nikogo, kto by nakazywał i kierował życiem, jak to miało miejsce w dzieciństwie... Nie podoba mi się to!

Czy nieraz zdarzyło się Wam, że ktoś za Was zadecydował co macie robić, w co się ubrać, co i kiedy zjeść? No właśnie, jesteśmy dorośli i to my decydujemy o sobie i koniec! Ale nasze dzieci to co innego, prawda? One nie mogą mieć własnego zdania, bo się to kłóci z tym co chcemy MY- RODZICE. One są bezbronne i mają nas bezkrytycznie słuchać! No niestety moje szkraby tak usłuchliwe nie są, czasem myślę, że dobrze. A dlaczego? Bo zatracają wówczas swoją osobowość. Tak sobie myślę ( tak się pocieszam) kiedy po raz kolejny próbuję coś wyperswadować od mojego starszego dziecięcia , że przecież Olka ma już swój wiek i jakiś minimalny bagaż doświadczeń oraz własny charakterek, który na tyle się już wykształcił, iż sama wie, a przynajmniej powinna wiedzieć, czego i kiedy chce. Oczywiście nie mówię tu o każdej sytaucji i dziedzinie życia, ale takie podstawowe priorytety pozwalające odczuć córce, że jest odrębnym człowiekiem , muszą żyć własnym życiem i na to nic się nie poradzi. Ile to razy słyszę dziennie:"Ja chcę","Ja nie chcę","Proszę o to, nie tamto". Doszłam do wniosku, że nie mogę z tym walczyć. Kształtuje się młoda osóbka, która musi być ASERTYWNA, bo nie da sobie rady w dorosłym życiu. A jeśli ja "zabiję" w niej to co orginalne, niepowtarzalne i osobnicze to z tego wyjątkowego dziecka pozostanie szara, zwyczajna i pusta myszka. Nie pozostaje mi nic innego jak być cierpliwą i tylko próbować wskazywać dzieciom kierunek, boone same muszą obrać drogę, najwyżej z niej zawrócą bogatsze o sukcesy i błędy , na których nauczą się prawdziwego życia.

Książka "Ale ja tak chcę" to opwiastka o takim zbiorowisku drzewiaków, którzy mieszkając pod jednym dachem tak naprawdę żyją osobno, ale chcą mieć wpływ na innych zmieniając ich według swojego upodobania. Temu buntuje się NOWY, który nie przyjmuje ich wizji dobrej zabawy czy wyglądu. Jest w nim natomiast chęć poznania siebie nawzajem bez narzucania komukolwiek czegokolwiek. Ale dlaczego nikt tego nie dostrzega? Nikt nie pyta go o zdanie, o imię? Każdy widzi tylko siebie i swoje potrzeby. Taki niestety jest teraz świat. I my również traktując swoje dzieci jak "roboty", mające wykonywać nasze polecenia. Ale nie tracę nadziei, że gdzieś są ludzie bardziej przyjaźnie nastawieni do odmienności i oryginalności , którzy potrafią dostrzeć, uszanować i docenic odrębność. Bo NOWY, a tak naprawdę Czarnoludek spotyka w końcu przyjaciela, ktorego również ziomkowie odrzucili. Obaj narodzili się na nowo ... dla siebie, dla pięknej przyjaźni...

ilustracje: Krystyna Lipka-Sztarbałło

"Ale ja tak chcę"

Literatura

"NUSIA I BRACIA ŁOSIE", "NUSIA I WILKI", "NUSIA I BARANIE ŁBY" Pija Lindebaum

2009-06-18T15:24:00.005+02:00

"(...) bo fantazja, fantazja, bo fantazja jest od tego, aby bawić się, bawić na całego(...)" to oczywiście słowa popularnej piosenki dla dzieci, ale jakże dobrze oddają klimat książeczek serii o Nusi wydawnictwa Zakamarki! Bo, powiedzmy to sobie szczerze, fantazji i wyobraźni naszym pociechom to nigdy nie brakuje. I dobrze, bo czymże byłoby życie dzieci bez tych nieodłącznych atrybutów prawdziwego dzieciństwa!

Dziewczynka 5 może 6-letnia, jedynaczka, która nie lubi bawić sie sama marzy o kompanie do psot i wspólnego spędzania czasu. Nagle pojawiają się 3 łosie, świetnie, ale będzie zabawa! Ale dlaczego akurat łosie? Zadaję sobie to pytanie, bo dla córki to tak jakby oczywiste, pewnie dlatego, że to normalne, po prostu wyobraźnia podsuwa coś orginalnego. Nie nudne psy, koty, chomiki, którą są wszędzie, ale właśnie łosie, a w pozostałych częściach: wilki i barany. Choć z drugiej strony Skandynawom te zwierzęta są dobrze znane. Ale towarzystwo łosi wcale nie jest takie miłe, bo nusia ma z nimi wiele problemów, nie chcą się bawić tak jak ona, robią wiele dziwnych rzeczy, np. jedzą kredki, piją wodę z sedesu. Tak naprawdę to dziewczynka więcej się namęczyła niż odpoczęła przy tej zabawie, a ile sprzatania miała po nich. Na końcu doszła do wniosku, że.....no nie tego nie zdradzę, należy przeczytać samemu tę książkę. Muszę tylko dodać , że to najbardziej ulubiona ostatnimi czasami książka córki, po prostu ją uwielbia! Śmieje się z tekstów takich jak:"Halooo, dawaj popcorn", "A można leżeć na maśle?". Zachodzi się ze śmiechu, gdy widzi jak łosie piją wodę z kibelka i ciągle powtarza ulubione słowa łosi - GICIOR. Polecam!

"Nusia i Wilki" to opowiastka juz bardziej złożona i rozbudowana. Można powiedzieć, że ukazująca pewnien problem dziecięcy, natury psychologicznej dość często spotykany, a konkretnie chodzi o strach. Nusia jest w przedszkolu, otoczona dziećmi, ale na spacerze nie bawi się z nimi, nie może, a raczej nie chce, bo pozostali robią takie rzeczy , których ona się boi. Boi się przeskakiwać przez strumyk, brać robaki do ręki czy głaskać psa. Ale kiedy nagle zostaje daleko poza grupą i już nikogo obok nie ma, strach znika. Spotyka stado wilków, z którymi, o dziwo, zaczyna rozmawiać i bawić się. Co więcej, te groźne na pozór i złe zwierzęta wydają się być o wiele bardziej strachliwe ,aniżeli mała , samotna dziewczynka! To ona pomaga im zejśc z drzew, pokonać głód i ból. To niebywałe, prawda? Czy to tylko bujna wyobraźnia Nusi pozwala jej się tak zachowywać w ciemnym i przerażającym lesie, gdzie przyszło jej spędzić całą noc? A może sytuacja bez wyjścia i brak innych perspektyw tego dokonały? To chyba dowodzi tylko jednego: odwaga i pokonie swoich lęków zależy przede wszystkim od samych dzieci. My dorośli możemy je wspierać i pomagać, ale dziecko samo musi w sobie znaleźć tę siłę i moc, która dokona zmian. Polecam nie tylko strachliwym i bojaźliwym:-)

Trzecia zaś książeczka, według mnie najbardziej radosna, bardzo letnia i ciepła, opisuje wakacje Nusi. I znów mamy przygodę ze zwierzętami, tym razem z baranami. A raczej łbami baranów. A dlaczego? Tego szukajcie w tej książeczce. Powiem tylko tyle, że nuda i brak konkretnego zajęcia naszych dzieci jest im czasem bardzo potrzebne. Nie tylko rozwija ich wyobraźnię, co staram się od początku tego opisu udowodnić, ale pozwala im poznać samych siebie i swoje możliwości. Pomysły, jakie serwują nam nasze dzieci każdego dnia, tak naprawdę to nie tylko psoty, szkody i bałagan, ale również sprawdzian samych siebie, wzbogacanie własnej osobowości i dostosowywania jawy do rzeczywistości. Tylko stąd płynie dla nich nauka co można czego nie, co możliwe, a co nie. Pozwólmy im na to!

seria o Nusi

Zakamarki

"RUSZA MI SIĘ ZĄB, ALE NIE CHCĘ BYĆ SZCZERBATA!" Lauren Child i "MAGICZNA PODRÓŻ Z ZĘBOWĄ WRÓŻKĄ" Shirley Barber

2009-06-17T21:47:00.004+02:00

Tym, którzy borykaja się właśnie z "Zębowym probleme" swoich dzieci, polecam dwie książki, które mogą pomóc przebrnąć w miarę spokojnie przez ten trudny czas.. Moja córka obie książki z wielką ciekawością słuchała i oglądała. Wogóle jest to dziewczynka bardzo wrażliwa i na tzw. "sprawy medycznie" niezwykle wyczulona. Każde wyjście do lekarza, każdy objaw choroby to niestety powód do stresu i nerwów. Nie obyło się i tym razem bez strachu, a nawet paniki. Kiedy tylko zaczął ruszać się ząb, wnet pobiegłam do biblioteki po książki traktujące ten etap życia dziecka w sposób śmieszny ("Charlie i Lola") oraz magiczny ("Magiczna Wróżka"). Każda inna, ale obie spodobały się nam i Ola często do nich wraca, pomimo, że ząbek już jest w puszce:-). A co takiego się spodobało?

Piewsza książeczka, z serii Charlie i Lola jest nowocześniejsza, jeśli można tak powiedzieć. To historia rodzeństwa, a właściwie starszego brata, bo on jest narratorem, który pomaga ciągle młodszej siostrze. Nie ma tu rodziców, osób dorosłych, ale właśnie same dzieci. Charlie za każdym razem staje na wysokości zadania i swoją pomysłowością, cierpliwością i miłością do Loli potrafi rozwiązać nawet najtrudniejszy problem. Przy ruszającym się zębie Loli , brat opowiada o wróżce, a potem ratuje sytuację, gdy ząbek się gubi. Cieszę się, że sięgnęłyśmy po tę serię i pewnie poznamy również pozostałe przygody rodzenstwa, bo to bardzo śmieszna i pomysłowa seria. Same ilustacje już wywołują uśmiech. Aż chciałoby się mieć takiego mądrego brata!

Druga książka to prawdziwy raj dla księżniczek, bo to barwna opowieść o magicznej wróżce, gdzie wszystko lśni i połyskuje. Ilustracje kipią barwami, zachwycają świecącymi zewsząd gwiadkami. Ma się wrażenie unoszenia i kołysania na chmurce oraz porwania czytelnika lekkim wiaterkiem w zaczarowany świat wróżek i eflów. Niesamowite ! Mnie to urzekło! Warto choć raz dać się ponieść i zapomnieć o szarym i ciężkim życiu!

"Magiczna podróż z Zębową Wróżką"

Papilon

"Rusza mi się ząb, ale nie chcę być szczerbata!"

Media Rodzina

"KIEDYŚ" Alison Meghee, Peter H. Reynolds

2009-06-17T13:26:00.004+02:00

Ta niepozorna książeczka wpadła mi w ręce przypadkowo i od razu stałą się dla mnie osobiście opisem kwintesencji macierzynstwa! Nie przesadzam, w kilku dosłownie zdaniach i paru lekkich ilustracjach przedstawia to co sama przeżywam, czym żyję i po co. A mam dla kogo , oj mam! Dwójka niesfornych rozrabiaków i całe mnóstwo związanych z tym kłopotów, problemów, ale również satysfakcji.

Niewiarygodne jak można w tak prosty i skromny sposób wyrazić natłok uczuć, obaw, smutku oraz radości i szczęścia jednocześnie. Każda matka przeżywa macierzyństwo na swój sposób, ale żadne z istniejących i opisanych uczuć nie minie jej na tej trudnej drodze życia. "Kiedyś" odkrywa kilka bardzo prostych , ale jakże ważnych prawd. Narodziny dziecka, jego dorastanie w końcu odejście z domu to nieuchronne etapy życia, z którymi , nie ukrywam, mnie trudno jest się pogodzić.

Naturalna rzeczą jest to , że my matki też przestaniemy być potrzebne, a nawet zapomniane, ale pomimo takiego smutnego dla nas finału książka napawa optymizmem i nadzieją, bo za jakiś czas również i nasze teraz małe dzieci , będą mieć własne ... i tak historia zaczyna się na nowo.

A o czym śni każda matka to już sama wiesz, Mamo, ale przeczytaj , a spojrzysz na siebie i dziecko w inny sposób, bardziej na dystans , troszkę z żalem pewnie , ale i z uśmiechem, bo to opowiastka o Tobie...

"Kiedyś"

Egmont